| Τσαν – Γουκ Παρκ: «Η βία έχει και μια κωμική διάσταση...» |
| Συντάχθηκε από τον/την Φοίβο Καλλίτση |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Πέμπτη, 08 Δεκεμβρίου 2005 |
 Τσαν – Γουκ Παρκ: Δε θεωρώ ότι είμαι «στιλίστας», ότι έχω ένα ιδιαίτερο στιλ. Το κομμάτι στο οποίο επικεντρώνομαι είναι η ιστορία και οι ήρωες. Το στιλ έρχεται για να υπηρετήσει την ιστορία και αναζητώ πάντα το κατάλληλο στιλ. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί πιστεύουν ότι έχω ένα συγκεκριμένο στιλ αλλά, αν πάρει κανείς για παράδειγμα τα «Mr. Vengeance», «Oldboy» και «Lady Vengeance» και αγνοεί ότι πρόκειται για μία τριλογία, θα έβλεπε τρία πολύ διαφορετικά φιλμ. Πιστεύω ότι είμαι αφηγητής και τα στοιχεία της ταινίας πρέπει να υποστηρίζουν την αφήγηση. Ίσως ακουστεί τραβηγμένο αλλά θεωρώ ότι ο Μπέργκμαν έκανε ένα αρκετά στιλιστικό σινεμά, έχει ένα εκπληκτικό οπτικό στιλ, αλλάκανένας όμως δεν τον είπε στιλίστα! Γιατί λοιπόν τρεις τόσο διαφορετικές ταινίες παρουσιάζονται ως μέρη μιας τριλογίας; Τ. Γ. Π.: Η πρώτη ταινία, το «Η Εκδίκηση Του Κυρίου» («Sympathy For Mr. Vengeance») δεν πήγε καλά στα ταμεία. Έτσι σκεφτήκαμε στο σχεδιασμό της τρίτης ταινίας, του «Η Εκδίκηση Της Κυρίας», ότι αν το αποκαλούσαμε τρίτο μέρος μια τριλογίας – με δεύτερο το «Oldboy» - τότε ο κόσμος θα αναρωτιόταν ποια ήταν η πρώτη ταινία και, πιθανότατα, ήθελαν να δουν και αυτήν... Γιατί όμως το «Η Εκδίκηση Του Κυρίου» απέτυχε ενώ το «Oldboy» και τα κατάφερε στα ταμεία αλλά και έφερε τη διεθνή αναγνώριση σας; Τ. Γ. Π.: Το «Η Εκδίκηση Του Κυρίου» ήταν μια αρκετά ψυχρή και ωμή ταινία και αυτό είναι κάτι που δεν αγαπά ιδιαίτερα το κοινό. Βασικά η ταινία αποτελείται από δύο ιστορίες, μπορεί να χωριστεί σε δύο εντελώς διαφορετικά μέρη. Το πρώτο είναι η ιστορία του απαγωγέα ενός κοριτσιού για να βοηθήσει την αδερφή του παρόλο που δε θέλει να το κάνει. Το δεύτερο είναι η ιστορία του πατέρα που πρέπει να εκδικηθεί τον απαγωγέα. Ανάμεσα υπάρχει η στιγμή που χωρίζει αυτές τις δύο ιστορίες: Ο θάνατος του κοριτσιού, παρόλο που ήταν απλά ένα ατύχημα. Έτσι αλλάζουν οι ρόλοι του κυνηγού και του κυνηγημένου. Το κοινό όμως σε αυτή τη στιγμή γνωρίζει ότι κανένας από τους δύο δεν είναι κακός οπότε δυσκολεύεται να ταυτιστεί. Δε θέλουν να αντιμετωπίσουν μία κατάσταση στην οποία δεν ξέρουν ποιον να υποστηρίξουν. Την ίδια στιγμή η μεγάλη εμπορική επιτυχία του «Joined Security Area», μιας εντελώς διαφορετικής ταινίας, προϊδέαζε το κοινό για κάτι που δεν έβλεπε στην οθόνη. Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείτε για τη συγγραφή των σεναρίων; Τ. Γ. Π.: Η διαδικασία του να γραφτεί ένα σενάριο διαφέρει από ταινία σε ταινία. Για παράδειγμα το «Joined Security Area» μου πήρε πάρα πολλούς μήνες μια και η πίεση για εμπορική επιτυχία ήταν τεράστια. Την ίδια στιγμή υπήρχε ένα δυνατό μήνυμα το οποίο, για να μπορέσω να το περάσω στο κοινό, έπρεπε να έχω μία ξεκάθαρη ιστορία. Αντίθετα το «Mr. Vengeance» μου πήρε μόλις τριάντα συναπτές ώρες, χωρίς να κοιμηθώ. Το σενάριο του «Oldboy» ακολούθησε μία άλλη διαδικασία μια και το αρχικό υλικό προερχόταν από ένα manga. Ήθελα όμως να ξεπεράσω την αρχική ιστορία η οποία περιοριζόταν στον άνθρωπο ο οποίος, μετά την δεκαπενταετή φυλάκισή του, θέλει να εκδικηθεί τους δεσμώτες του για να μάθει γιατί ήταν φυλακισμένος. Σκέφτηκα τότε ότι θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον να εξετάσει κανείς όχι γιατί φυλάκισες κάποιον αλλά γιατί να τον αφήσεις ελεύθερο μετά από δέκα πέντε χρόνια. Το στοιχείο της αιμομιξίας προήλθε τότε, δεν υπήρχε στο αρχικό σενάριο, μια και συνειδητοποίησα ότι δέκα πέντε χρόνια ήταν ένας επαρκής χρόνος για να ενηλικιωθεί η κόρη του. Ακόμη δηλαδή και τα θέματα τα οποία αγγίζει η ταινία προήλθαν ως τμήμα της διαδικασίας. Την ίδια στιγμή έθιξα ένα θέμα το οποίο υπάρχει μέσα σε όλους μας. Η επιθυμία για εκδίκηση υπάρχει στον καθένα μας, γύρω μας, απλά δεν φτάνεις τα άκρα, το ίδιο και το θέμα της αιμομιξίας. Προτιμώ πάντως να έχω συνεργάτη σε όλη αυτή τη διαδικασία ο οποίος δεν είναι απαραίτητο να είναι καλός συγγραφέας. Έχουμε και οι δύο από ένα πληκτρολόγιο και γράφουμε εναλλάξ, προτείνοντας και αντιπροτείνοντας πράγματα, συζητάμε και εξετάζουμε τις διαφορετικές απόψεις. Σίγουρα είναι πολύ θετικό να είναι και καλός συγγραφέας αλλά αυτό που είναι σημαντικό για μένα είναι να μπορώ να μιλήσω, να μου δίνει ερεθίσματα να συνεχίσω, να εξελίσσει τις ιδέες μου. Αρχικά δούλευα με τον κολλητό μου με τον οποίο πέρναγα πάρα πολύ καλά και χαιρόμουν τη διαδικασία. Αποφάσισε όμως να γίνει σκηνοθέτης οπότε έπρεπε να διακοπεί η συνεργασία μας. Τώρα με τη νέα συνεργάτιδα μου, με την οποία γράψαμε το «Lady Vengeance» και συνεχίζουμε στην επόμενη ταινία, την έβαλα να υπογράψει συμβόλαιο ότι δε θέλει να γίνεις σκηνοθέτρια! Πώς κάνετε την επιλογή των ηθοποιών; Τ. Γ. Π.: Το βασικότερο στοιχείο είναι η εικόνα τους. Δε θέλω να είναι όμορφοι ή άσχημοι αλλά να μοιάζουν με το χαρακτήρα που έχω φανταστεί. Την ίδια στιγμή πρέπει να είναι έξυπνοι έτσι ώστε να καταλαβαίνουν τι τους λέω και να επικοινωνούμε. Τέλος να έχουν καλό χαρακτήρα, να μπορούν να συνεργαστούν και να μη δημιουργούν προβλήματα. Είναι σημαντικό να έχον μία ηθική συμπεριφορά στις προηγούμενες δουλειές τους μιας και σε μια ταινία υπάρχει ένα ολόκληρο συνεργείο που εργάζεται και οι ηθοποιοί πρέπει να είναι συνεπείς απέναντί τους. Μπορεί η υποκριτική τους ικανότητα να μην είναι η καλύτερη αλλά τα παραπάνω προσόντα τους κάνουν κατάλληλους συνεργάτες. Οι ηθοποιοί είναι το σημαντικότερο στοιχείο για την εξέλιξη της ιστορίας γιατί ενσαρκώνουν τους χαρακτήρες που τη δημιουργούν. Γι’ αυτό και δεν είμαι υπερήφανος για τις δύο πρώτες ταινίες μου. Θεωρούσα τότε ότι ο ηθοποιοί είναι αντικείμενα που απλώς τα κινείς και τα χειραγωγείς. Στο «Joined Security Area» κατάλαβα την αξία τους και ότι αυτοί είναι το πιο σημαντικό στοιχείο. Πώς λοιπόν τους προετοιμάζετε για να μπουν στο κλίμα της κάθε ταινίας; Ειδικά στην τριλογία της εκδίκησης έχουν να αντιμετωπίσουν μερικές άγριες και λεπτές καταστάσεις... Τ. Γ. Π.: Πλέον φροντίζω να δημιουργώ σχέσεις μαζί τους για να θέσω τις βάσεις της συνεργασίας μας, να βρεθούν δίοδοι επικοινωνίας. Γι’ αυτό και συναντιέμαι συχνά μαζί τους για φαγητό ή ποτό. Γιατί, αν και με τα storyboards μπορώ να ελέγχω τα πάντα και να έχω σαφή εικόνα του τι κάνω, η υποκριτική παραμένει στα χέρια του ηθοποιού. Θέλω να καταλαβαίνουν λοιπόν τί λέω και τί θέλω γι’ αυτό φροντίζω να υπάρχει μία επαφή και μία σύνδεση. Δεν πιστεύω ότι είναι καλό να οργανώνεις απόλυτα τους ηθοποιούς σου. Δε μπορείς να τους λες να πουν αυτή τη λέξη δέκα πέντε δευτερόλεπτα μετά από εκείνη. Δε λειτουργεί έτσι...Ούτε μπορείς να τους προσδιορίζεις το συναίσθημα και με ποιο τρόπο θα το κάνουν. Ότι και να τους πεις οι ηθοποιοί θα κάνουν αυτό που θέλουν και μπορούν. Αυτό που κάνω λοιπόν είναι να κάνω πολλές συναντήσεις μαζί τους και να μιλάμε κατά την περίοδο του pre-production καθώς πίνουμε ένα ποτό. Έτσι τους μιλάω για το πώς σκέφτομαι να είναι η ταινία, για τους χαρακτήρες, για την ιστορία και νομίζω ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος προσέγγισης.  Γιατί η σωματική βία καταλαμβάνει τόσο σημαντική θέση στις ταινίες σας; Τ. Γ. Π.: Γενικά δε θέλω να απεικονίσω τη βία αλλά τις στιγμές πριν και μετά, τη στιγμή της μετάνοιας ή το ξέσπασμα σε λυγμούς και σε αυτές τις στιγμές είναι που χρειάζεται το χιούμορ. Μπορεί να υπάρξει χιούμορ σε αυτές τις σκηνές γιατί, όσο και να μπαίνει στο κλίμα ο θεατής, πάντα είναι ο τρίτος που παρακολουθεί και πάντα οι ακραίες πράξεις μπορεί να φανούν αστείες. Όπως για παράδειγμα όταν βλέπει κανείς ανθρώπους στο δρόμο να τσακώνονται. Μπορεί η σκηνή για τους ίδιους να είναι πολύ σοβαρή αλλά εσύ απορείς πώς φτάνουν σε αυτό το επίπεδο και πολλές φορές γελάς μαζί τους. Η βία λοιπόν έχει και μία αστεία διάσταση. Μπορεί να ακούγομαι κυνικός αλλά δεν είναι έτσι...Πρέπει απλά να είσαι ένα βήμα μπροστά, ακόμη και αν η απεικόνιση μπορεί να φέρει γέλιο η επόμενη σκηνή που δείχνει τις συνέπειες ή τη συνέχεια αυτού που έγινε σε κάνει να αισθάνεσαι άσχημα για αυτό με το οποίο γέλασες. Είναι μία ηθική που έχει να κάνει με το θεατή και τη σχέση του με την ταινία. Την ίδια στιγμή η σωματική βία είναι ο πιο άμεσος τρόπος. Μπορεί η ψυχολογική ή η λεκτική βία να είναι κάτι πιο δυνατό αλλά η απεικόνιση της σωματικής βίας βοηθάει να περάσεις το μήνυμα πιο έντονα. Είναι ο ίδιος λόγος που οι ερωτικές ιστορίες δεν περιορίζονται στην πλατωνική διάσταση μίας σχέσης αλλά δείχνουν φιλιά και τη σωματική επαφή. Στη χώρα σας η βία είναι πιο εύκολα αποδεκτή; Τ. Γ. Π.: Πιστεύω ότι είναι το ίδιο παντού, σε κάθε χώρα. Σε ταινίες όπως το «Ο Εξολοθρευτής» πιστεύω ότι υπάρχει περισσότερη βία και κανείς δεν ενοχλείται. Την ίδια στιγμή όμως η ταινία μου θεωρείται βίαιη... Ισχύουν οι φήμες ότι η επόμενη ταινία σας θα είναι ένα φιλμ χαμηλού κόστους με ψηφιακή κάμερα; Τ. Γ. Π.: Δεν είναι τόσο χαμηλού κόστους, απλά χρησιμοποιείται ψηφιακή κάμερα, μία επιλογή που έχει να κάνει με την υπόθεση που είναι η ερωτική ιστορία μεταξύ δύο τροφίμων ενός ψυχιατρικού ασύλου και για να γίνει πιο κατανοητή η διαδικασία των επιλογών μου: Δε λέω ας κάνουμε μια ταινία με HD επειδή είναι πιο εύκολη διαδικασία. Θέλω να κάνω μία ιστορία σε ένα άσυλο, πρέπει να δείξω την παραίσθηση. Ποιο είναι το κατάλληλο μέσο; Κατά τη γνώμη μου το HD. Ο τίτλος που σκέφτομαι προς στιγμήν είναι Gwenchana που στα κορεατικά σημαίνει Ο.Κ. Και πραγματικά θέλω να κάνω μία ταινία που να μπορούν να τη δουν και δεκαπεντάχρονοι και όχι μόνον ενήλικες... Την περιμένουμε με αγωνία γιατί, αν και το «Η Εκδίκηση Της Κυρίας» είναι το πιο αδύναμο μέρος της τριλογίας (αλλά σίγουρα και το πιο ανάλαφρο από τα τρία, αν και το «ανάλαφρο» δεν ταιριάζει και τόσο σε αυτή την περίπτωση), ο Τσαν – Γουκ Παρκ ξέρει να διηγηθεί μια ιστορία και να παίξει με τα μοτίβα του κινηματογράφου. |
