| Red Road |
|
|
Συντάχθηκε από τον/την Πέτρο Αλμπάνη
Ημερομηνία Δημοσίευσης: Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2007
|
|
| ID |
| Βαθμολογία: 7/10 |
| Είδος: Δράμα, Ψυχολογικό |
| Σκηνοθεσία: Άντρεα Άρνολντ |
| Σενάριο: Άντρεα Άρνολντ, Άντερς Τόμας Γιένσεν, Λόουν Σέριφ |
| Πρωταγωνιστούν: Κέιτ Ντίκι, Τόνι Κουράν, Μάρτι Κόμπτσον, Νάταλι Πρες |
| Διάρκεια: 113 |
| Χώρα: Αγγλία |
| Έτος: 2006 |
| Διανομή: Videosonic |
| Ήχος: Dolby Digital 2.0 |
| Λόγος Πλευρών: 1.85:1 |
| Υπότιτλοι: Ναι |
|
|
Τι;
Γλασκόβη. Η Τζάκι εργάζεται στα μόνιτορ που αναμεταδίδουν εικόνες από τις υπαίθριες κάμερες ασφαλείας στην πόλη. Κάθε ημέρα παρατηρεί ένα μικρό κομμάτι του κόσμου και προστατεύει τους ανθρώπους που ζουν κάτω απ' το βλέμμα της. Μια ημέρα σε μια από τις οθόνες εμφανίζεται ένας άντρας απ' το παρελθόν της τον οποίο πίστευε ότι δε θα τον ξανάβλεπε ποτέ στη ζωή της. Ένας άντρας που δεν ήθελε να συναντήσει ποτέ ξανά. Τώρα της μένει μόνο μία επιλογή: Να τον αντιμετωπίσει… |
Πως;
Το σενάριο της συγκεκριμένης ταινίας ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια ενός workshop σεναριογράφων στο φεστιβάλ Sundance πριν δύο χρόνια. Είναι η πρώτη ταινία που γυρίστηκε ως μέρος του project Advance Party το οποίο προβλέπει τρεις διαφορετικοί σκηνοθέτες να αναπτύξουν τρεις διαφορετικές ιστορίες στις οποίες όμως θα πρωταγωνιστεί η ίδια ομάδα χαρακτήρων και το ρεπεράζ της ταινίας θα αφορά τη Σκοτία. Το όλον κινηματογραφικό concept αποτελεί το νέο πείραμα των πανούργων Δανών κινηματογραφιστών. Πίσω από το εγχείρημα βρίσκεται η εταιρία παραγωγής Zentropa του Λαρς Φον Τρίερ ενώ στο στόρι βρίσκουμε δύο κορυφαίους Δανούς σεναριογράφους, τον Άντερς Τόμας Γιένσεν («Τα Μήλα Του Αδάμ») και τη Λόουν Σέριφ. Ας περάσουμε όμως στο ψητό. Με τους ασαφείς κανόνες του Δόγματος 95 να κινούν αδιόρατα τα ταλαντούχα χέρια της Άρνολντ και απαλλαγμένη απ' την όποια «γυναικεία» οπτική η σκηνοθέτρια ξεδιπλώνει αργά και βασανιστικά το παρελθόν της ηρωίδας της χωρίς να της προσφέρει ούτε μία στιγμή ανακουφιστικού κλάματος ενώ συγχρόνως με μια αφήγηση κατάστικτη από ψήγματα κοινωνικού ρεαλισμού τύπου Μάικ Λι και Κεν Λόουτς κλιμακώνει επιδέξια το σασπένς και το μυστήριο διατηρώντας το ενδιαφέρον του θεατή (τον αγκιστρώνει για την ακρίβεια, όπως ο Χίτσκοκ στο «Σιωπηλός Μάρτυρας») στα ύψη ως το συγκλονιστικά σοκαριστικό φινάλε. Στην πορεία προς την τελική εξιλέωση προλαβαίνει να αποδείξει ότι το hype γύρω απ' το όνομα της με αφορμή το Οσκαρ-ικό μικρού μήκους της «Wasp» (2003) ήταν απολύτως δίκαιο, μόλις με το σκηνοθετικό της ντεμπούτο παρακαλώ.
Εκ της ανήσυχης σχολής της Σκοτίας του Ντέιβιντ Μακ Κένζι («Hallam Foe») και τόσων άλλων ταλαντούχων...Οι αρετές της πολλές. Πρώτη ότι καταγράφει έχοντας στο κάδρο της τους όγκους των κτιρίων (όμοια με ανατολικά γκουλάγκ…) με τις σκιές των περαστικών, με τα σκουπίδια, με τα graffiti. Σα scanner υψηλής ακρίβειας που σαρώνει και ψηλαφεί το χώρο. Οι ροκανισμένες -διαλυμένες ψυχές των ηρώων της σε πλήρη αντίστιξη με τη μουντή, «στυμμένη» από συναίσθημα πόλη. Με χρήση άλλοτε κορεσμένων και «ατροφικών» χρωμάτων και άλλοτε υποφωτισμένων και λουσμένων στο εκτυφλωτικό κίτρινο πλάνων επιτυγχάνει το αδιανόητο. Να φιλοτεχνήσει την κακόφημη «Red Road» στην πρωτεύουσα των φόνων στην Ευρώπη ως ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης άδειων, μοναχικών ανθρώπων. Από σάρκα αλλά χωρίς αίμα και ψυχή...Δεύτερη αρετή η dv-κάμερα της, ίδιος αξονικός τομογράφος υψηλής ψηφιακής ακρίβειας. Με τέσσερα όλα κι όλα πρόσωπα, μερικές οθόνες που αναμεταδίδουν εικόνες από υπαίθριες κάμερες κλειστού κυκλώματος (το πρώτο επίπεδο ανάγνωσης), με μερικά βρώμικα δωμάτια και με άφθονα close ups στο κεντρικό δίδυμο – με σκηνές υπόκωφης έντασης να ξεπερνούν τη «φασαρία» πολλών εφέ – καταφέρνει να συγκροτήσει ολοκληρωμένη σύγχρονη γραφή με μεταμοντέρνα αισθητική. Τόσο απλά (Ουκ εν των πολλών – χρημάτων – το ευ…). Αλλά βλέπετε η Άρνολντ έχει αφομοιώσει μέχρι μυελού των οστών το τυχαίο του Κισλόφσκι, την κίνηση του Τρίερ, το «νυστέρι» του Χάνεκε. Προσέξτε για παράδειγμα την ανάπτυξη του ρόλου της Τζάκι. Αρχικά σκληρή και άθραυστη, στη συνέχεια τσαλακώνεται, σπάζει και στο φινάλε φτάνει στην εξιλέωση θυμίζοντας έντονα την πορεία της Έμιλι Γουότσον στο «Δαμάζοντας Τα Κύματα». Η δημιουργός περιγράφει τον κόσμο της ως ένα σύμπαν όπου ο έρωτας, ψυχικός και σωματικός, έχει απογυμνωθεί από κάθε συναισθηματική ρανίδα. Μηχανικός. Ψυχρός. Η Τζάκι δεν γελά ποτέ. Μονάχα στο τέλος, όταν στροβιλίζεται, όπως τα γλαρόνια στο σκοτσέζικο αέρα, στη δίνη της καλοσύνης και της ψυχικής προσέγγισης. Έχοντας ξεχάσει για λίγο τα pixels των οθονών που παρακολουθεί και την έχουν ρουφήξει και μεταλλάσσοντας την οργή και εκδίκηση σε ανθρωπισμό. Εάν δεν υπήρχαν κάποια κοινωνικά και ιδεολογικά «φάλτσα» σίγουρα θα μιλούσαμε για κινηματογραφικό διαμάντι. Αλλά δεν μπορεί να γίνει αυτό όταν η Άρνολντ με τη γραφή της αποενοχοποιεί τους μηχανισμούς παρακολούθησης και της παραβίασης των προσωπικών δεδομένων. Υπονοεί ότι ο Μεγάλος Αδελφός αποτελεί προσφορά προς τους πολίτες μιας κοινωνίας. Φάουλ που δεν μπορεί όμως να αμαυρώσει το μικρό αυτό αριστούργημα που έφτασε να εμπνεύσει την Μαρία Μαγκανάρη στο εφετινό μικρού μήκους της «Κλαίνε Την Ώρα Που Τα Σκοτώνουν». Πώς μπορεί να γίνει αυτό άλλωστε όταν στο φινάλε που βρίθει από γενναιότητα και γενναιοδωρία – μονάχα όμως για αυτούς που αγάπησαν με την ολότητα τους όπως η Τζάκι - οι Joy Division άδουν «Love Will Tear Us Apart»…Again. |
EXTRAS
Making off, συνεντεύξεις της σκηνοθέτριας και των τεσσάρων ηθοποιών, πέντε μικρά κλιπ – σκηνές και τρέιλερ
**
- Απαράδεκτη έκδοση
* Επαρκής έκδοση
** Μέτρια έκδοση
*** Καλή έκδοση
**** Άριστη και πολύ επιμελημένη έκδοση
|
Play 
