| Homeboy |
|
To Ίνδαλμα |
Συντάχθηκε από τον/την Μάριο Βαλάση
Ημερομηνία Δημοσίευσης: Πέμπτη, 06 Μαρτίου 2008
|
|
| ID |
| Βαθμολογία: 4/10 |
| Είδος: Δράμα, Ψυχολογικό |
| Σκηνοθεσία: Μάικλ Σέρεζιν |
| Σενάριο: Μίκι Ρουρκ |
| Πρωταγωνιστούν: Μίκι Ρουρκ, Κρίστοφερ Γουόκεν |
| Διάρκεια: 111 |
| Χώρα: Η. Π. Α. |
| Έτος: 1988 |
| Διανομή: Private Cinema |
| Ήχος: Dolby Digital 2.0 |
| Λόγος Πλευρών: 4:03 |
| Υπότιτλοι: Ναι |
|
|
Τι;
Ο Τζόνι Γουόκερ (Μίκι Ρουρκ) είναι ένας δευτεροκλασάτος πυγμάχος που αγωνίζεται για λίγα χρήματα και μάλιστα με μεγάλο κίνδυνο της ζωής του. Η τελευταία του στάση είναι ένα παραθαλάσσιο θέρετρο. Εκεί, ανάμεσα στους αγώνες και στις βόλτες στα μπαρ, γνωρίζει μια όμορφη κοπέλα και την ερωτεύεται. Παράλληλα έχει γίνει φίλος ενός απατεώνα που του ζητάει να τον βοηθήσει σε μία δουλειά. Στο τέλος ο Τζόνι θα πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στο φίλο και στην κοπέλα ενώ ταυτόχρονα θα δώσει έναν τελευταίο αγώνα με κίνδυνο να πεθάνει πάνω στο ριγκ... |
Πως;
Αρκετά σκοτεινό και ατμοσφαιρικό φιλμ που όμως δεν φτάνει ποτέ σε κάποια κορύφωση και δεν συγκινεί σε καμία περίπτωση. Ο Μίκι Ρουρκ είναι ο παραμορφωμένος - σωματικά αλλά όχι και ψυχικά...- ήρωας. Παρά την πολύ καλή ερμηνεία του το φιλμ είναι αδιάφορο, κυρίως λόγω της μονοδιάστατης σκηνοθεσίας. Οι εικόνες, τα κάδρα είναι όμορφα και ατμοσφαιρικά αλλά δίχως μεγάλη αφηγηματική αξία. Ο κόσμος που περιγράφουν είναι μουντός, τραχύς όπως και ο χαρακτήρας του Ρουρκ αλλά η σημασία τους νοηματικά είναι μικρή. Από το φιλμ λείπει αυτό το κάτι που υπάρχει πέραν από την εικόνα, η ιστορία (γραμμένη από τον ίδιο τον Ρουρκ, κάτι που μάλλον δεν είναι άσχετο με τη σεναριακή πενία που παρατηρείται εδώ...) δεν εξελίσσεται σε πολλά επίπεδα και χάνεται έτσι η ευκαιρία για οξυδερκή παρατήρηση τόσο για τον ήρωα και τον ψυχισμό του όσο και για το μικρόκοσμο στον οποίο κινείται και το κοινωνικό περιβάλλον του. Η νοηματική παλέτα παραμένει μονόχρωμη, υποβαθμίζοντας κατ' αυτόν τον τρόπο την πολύ ωραία φωτογραφία αλλά και την ίδια την αφήγηση που καταλήγει μονότονη και κατά συνέπεια βαρετή.
Η μουσική επένδυση (Έρικ Κλάπτον) είναι καλή όμως, αν και δένει πάντα αρμονικά με τα κάδρα, ο συνδυασμός της κλάψας κιθάρας/τραγουδιού με την επιλογή των μεγεθών των πλάνων (κοντινά ως επί τω πλείστον) παραπέμπουν στη σαπουνόπερα και στο - πάντα αβάσταχτο...- μελό. Το «Homeboy» είναι μια περιέργως κακή ταινία γιατί ενώ τα επιμέρους χαρακτηριστικά είναι προσεγμένα το σύνολο είναι μετριότατο. Μια ταινία δίχως «ειδικό βάρος» που μάλλον απευθύνεται αποκλειστικά στους οπαδούς του Μίκι Ρουρκ. |
EXTRAS
Τίποτα
*
- Απαράδεκτη έκδοση
* Επαρκής έκδοση
** Μέτρια έκδοση
*** Καλή έκδοση
**** Άριστη και πολύ επιμελημένη έκδοση
|
Play 
