| Ολιβιέρ Μασέ Ντιπασέ: «Το κύριο πρόβλημα των σχέσεων είναι ότι δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον άλλον...» |
| Συντάχθηκε από τον/την Καλλιόπη Λαγοδήμου |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Κυριακή, 20 Μαΐου 2007 |
 Η ταινία σας είναι δύσκολη και αρκετά σκληρή, δυο άνθρωποι αγαπιούνται πολύ όμως δεν μπορούν να είναι μαζί για κάποιο λόγο. Δεν πιστεύετε πως μια σχέση μπορεί να κρατήσει για πάντα, ιδίως όταν στηρίζεται στην αγάπη; Ολιβιέρ Μασέ Ντιπασέ: Νομίζω πως όχι. Ελπίζω όμως πως μπορεί να γίνει αυτό γιατί είναι ήδη δέκα χρόνια που ζω με την ίδια γυναίκα. Ξέρω ότι υπάρχουν εχθροί σε μία σχέση και ο κύριος εχθρός είναι η έλλειψη επικοινωνίας, ωστόσο πιστεύω στη διάρκεια γιατί για να μπορέσει να προχωρήσει και να αναπτυχθεί ένας άνθρωπος πρέπει να υπάρχει διάρκεια. Πιστεύω ότι ο έρωτας είναι μία μάχη ενάντια στον ατομικισμό, για παράδειγμα όταν είναι κάποιος ερωτευμένος - και μιλώ και από την προσωπική μου εμπειρία - μιλά πολύ και ακούει πολύ λίγο, πολλές φορές πιστεύουμε ότι ο άλλος είναι η αντανάκλασή μας. Ομως θέλω να πιστεύω ότι η σχέση βοηθά στην εξέλιξή μας και αυτό επιτυγχάνεται περνώντας από πολλά στάδια, ένα από αυτά είναι και η απόκτηση ενός μωρού. Για να μη φανώ και φανατισμένος αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι περνώντας από πολλές σχέσεις, τρεις - τέσσερις σχέσεις, μαθαίνεις πολλά πράγματα. Πιστεύετε ότι αν κάτι αλλάξει ή σπάσει σε μια σχέση δεν υπάρχει επιστροφή; Στο έργο αιτία της φθοράς της σχέσης των δύο συντρόφων είναι ένα ατύχημα για το οποίο στο κάτω - κάτω δεν ευθυνόταν η κοπέλα… Ο. Μ. Ν.: Το πρόβλημα δεν είναι αυτό, υπάρχουν πολλά προβλήματα κρυμμένα στην ταινία, για παράδειγμα κάποια στιγμή λέει η κοπέλα «πάντα με αμφισβητούσες», το κύριο πρόβλημα των σχέσεων είναι ότι δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον άλλον. Βάζω τη γυναίκα σε ένα βάθρο και παρ’ όλο που πάντα πίστευα πως ο άντρας είναι αυτός που έχει τις υπαρξιακές αναζητήσεις αυτό δεν αληθεύει γιατί και η γυναίκα προβληματίζεται υπαρξιακά, είναι άλλωστε αυτή που γεννάει τα παιδιά. Αυτή την ταινία την έκανα για όλα τα ζευγάρια που προσπαθούν να ξανασμίξουν και να κάνουν παιδιά και δίνω αυτό το μήνυμα, να πενθήσουν τη σχέση γιατί όταν κάτι τελειώνει έχει τελειώσει οριστικά. Θα έλεγα όμως πως είναι μία ταινία αναγέννησης... Τί σας ενέπνευσε να γράψετε το σενάριο; Ο. Μ. Ν.: Το άγχος του χωρισμού, το πώς δηλαδή μπορεί να διαρκέσει μία σχέση που είναι και το καυτό ζήτημα στις ημέρες μας… Βλέπουμε ότι ο ήρωας απατά τη σύζυγο του κι εκείνη τον συγχωρεί, αντιθέτως αυτή παθαίνει ένα ατύχημα για το οποίο δεν ευθύνεται κι εκείνος λυγίζει. Μήπως τελικά δεν την αγάπησε αρκετά, όσο τουλάχιστον εκείνη; Αν Κοσέν: Δεν είναι θέμα ποιος αγαπά πιο πολύ τον άλλον, όλοι κάνουν λάθη και το πιο σημαντικό είναι αυτό που έζησαν και όχι ότι την απάτησε. Εκείνη όμως είναι που κάνει όλες τις προσπάθειες να κρατήσει τη σχέση και να ξεπεράσει το πρόβλημά της. Ο. Μ. Ν.: Αφού όμως επί ένα χρόνο μένει στάσιμη και εκείνος κάνει όλη την προσπάθεια, πηγαίνοντας την στο γιατρό κ.λπ. Σαγκαμόρ Στεβενίν: Υπάρχει και ο χαρακτήρας της Λεά ο οποίος αποτελεί το κόκκινο πανί, δεν μπορούμε να πούμε ότι απατά την Εβ γιατί δεν υπάρχουν ερωτικές σκηνές που να το αποδεικνύουν. Δεν υπάρχει λοιπόν κάποια ερωτική ιστορία, είναι η ζήλια της Εβ που την κάνει να αντιδράσει και να προχωρήσει και να αλλάξει. Βλέπουμε και στη σκηνή που αυτός είναι δεμένος αλλά μπορεί να μιλήσει να συνεχίζεται ένα παιχνίδι ώστε τα πράγματα να φτάσουν σε μία έκρηξη... Α. Κ.: Το γεγονός ότι προσπαθεί να την γιατρέψει και όλα τα υπόλοιπα που κάνει είναι ένα μεγάλο δώρο γι’ αυτήν.  Θα ήθελα να μου περιγράψετε και οι δύο το «κλουβί» μέσα στο οποίο είστε εγκλωβισμένοι στην ταινία. Α. Κ.: Το κλουβί της Εβ είναι ο έρωτας. Ο λόγος που ο τίτλος του έργου είναι στον πληθυντικό είναι επειδή υπάρχουν πολλά κλουβιά. Είναι το κλουβί του έρωτα, ο τραυματισμός της, η σιωπή, είναι πάρα πολλά κλουβιά. Σ. Σ.: Το κλουβί για τον Νταμιέν είναι το παρελθόν του, οι αναμνήσεις που είχε και δεν μπορεί να δει τη κοπέλα του μέσα από την αναπηρία της, δεν μπορεί να δει μια γυναίκα που είναι πια διαφορετική... Παίξατε έναν πολύ δύσκολο ρόλο τον οποίο ερμηνεύσατε ως επί το πλείστον με τα μάτια και όχι με τη φωνή. Όλη αυτή η ψυχοφθόρα κατάσταση την οποία ζει η Εβ και την οποία αναγκαστικά ενστερνιστήκατε ρόλου επηρέασε ίσως και την δική σας ψυχολογία; Α. Κ.: Ανεξάρτητα από αυτό που λένε είναι πιο εύκολο να παίξεις με τα μάτια παρά με τις λέξεις γιατί καμιά φορά ακούμε τη μουσική των λέξεων μετά την ταινία και συνειδητοποιούμε πως δεν ήταν αυτό που περιμέναμε. Για έναν ηθοποιό δεν είναι σημαντικό η ερμηνεία με τα μάτια αλλά η μουσική των λέξεων που ακούμε. Πάντως είναι συγκοινωνούντα δοχεία, ότι είμαστε επηρεάζει αυτό που παίζουμε και ότι παίζουμε επηρεάζει αυτό που είμαστε. Τί είναι αυτό που δεν θα ξεχάσετε ποτέ από την εμπειρία σας σε αυτήν την ταινία; Α. Κ.: Αυτό που θέλω να κρατήσω από αυτόν τον ρόλο είναι η θετικότητα της Εβ, η εμμονή της με τη θετική έννοια και η ελπίδα. Κι επειδή συνήθως όταν παίζω ένα ρόλο γράφω κιόλας, ξαναδιαβάζοντας τα τώρα βλέπω ότι αυτό που μου έκανε εντύπωση στην Εβ ήταν η θετικότητα, η θέληση και επειδή ο σκηνοθέτης, οι ηθοποιοί και ο παραγωγός ήταν πάρα πολύ θετικοί και είναι αυτό που μου έλειπε νομίζω ότι αυτό είναι που θα κρατήσω. Σ. Σ.: Η ευχαρίστηση να είμαι δεμένος και γυμνός με μια γυναίκα σε ένα κρεβάτι! Νομίζω ότι στο ελληνικό κοινό άρεσε πολύ η ταινία σας, στην αρχή επικράτησε σιγή μέχρι να βγει από τη συγκινησιακή κατάσταση στην οποία βρισκόταν όμως τελικά φάνηκε ότι τους εντυπωσίασε πολύ. Εσείς τί εισπράξατε; Ο. Μ. Ν.: Είμαι πολύ συγκινημένος, πρόσεξα την ευκολία κατανόησης του φιλμ από τον κόσμο. Ήθελα να κάνω μία ταινία που θα αγγίξει το κοινό και προς το παρόν το ελληνικό είναι αυτό που άγγιξε περισσότερο... Ισως αυτό να έπρεπε να κάνει κάποιους υπεύθυνους να σκεφτούν ότι η ταινία αξίζει να βρει διανομή στη χώρα μας, θα προσθέταμε εμείς... |
