| Οι εφιάλτες μιας καλής ταινίας λέγονται...sequel και remake!! |
| Συντάχθηκε από τον/την Αλίκη Δαρζέντα |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2007 |
  Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι το γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή όντως όσοι βρίσκονται στο filmmaking business φοβούνται να κάνουν κάτι άλλο και παραμένουν στα ίδια γιατί πιστεύουν ή θέλουν να πιστεύουν ότι δεν θα τους προδώσουν; Ή μήπως φταίει το γεγονός ότι πλέον δεν έχουν έμπνευση και ξέμειναν από ιδέες; Μάλλον λίγο και από τα δύο...Και όπως πάντα εμείς οι θεατές είμαστε αποδέκτες αυτής της έλλειψης ιδεών αλλά και του φόβου να δοκιμασθεί κάτι άλλο, διαφορετικό και καινούργιο μήπως και οδηγήσει στην αποτυχία και σε μια θέση στην μαύρη λίστα των κινηματογραφικών παραγωγών ή (ίσως αυτό τρομάζει περισσότερο) σε μια υποψηφιότητα στα Χρυσά Βατόμουρα. Αλλά τα ζητά και ο δικός μας οργανισμός από τη στιγμή που φροντίζουμε η δεύτερη και η τρίτη ταινία της σειράς να σπάσει τα ταμεία και να ανέβει τη λίστα με της ταινίες της εβδομάδας. Παραπλανούμε και τον υπόλοιπο κόσμο που θέλει να πάει να δει μια ταινία που πολλές φορές επιλέγει να δει όποια ταινία προτιμήθηκε από το κοινό και όχι εκείνη που πήρε τα περισσότερα αστεράκια από έναν ψηλομύτη κριτικό. Βέβαια αν είστε από αυτούς που μαζεύεστε με την παρέα σας και πάτε να δείτε μια ταινία και να μην το βουλώσετε καθόλου κατά τη διάρκειά της πάω πάσο (ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο ή μάλλον στην θέση του!).  Πέραν από την κωμική πλευρά του φαινομένου όμως είναι κρίμα αυτό διότι, ενώ έχεις μια πολύ καλή και θετική εικόνα για τα original, θα τελειώσεις την φράση σου με κάτι απαξιωτικό επειδή σου έμεινε η γεύση από τις τελευταίες. Και ερωτώ: Αφού το πείραμα με τα sequels και τα remakes έχει δοκιμαστεί στο παρελθόν γιατί δεν μαθαίνουν από τα λάθη, τα δικά τους και άλλων; Γιατί συνεχίζουν ακόμη και σήμερα, ειδικά τα τελευταία χρόνια περισσότερο από ποτέ, να παίρνουν επιτυχίες από το παρελθόν και να τις διαλύουν για τον σημερινό κόσμο; Όποιος έχει δει το αυθεντικό «Η Πτήση Του Φοίνικα» θα συμφωνήσει μαζί μου ότι η όλη έννοια της πρώτης ταινίας ήταν το γεγονός ότι δεν υπήρχαν τα κόλπα με τα εφέ και όλα έγιναν με φοβερή μαεστρία. Για ποιο λόγο να κάνεις ξανά την ίδια ταινία; Οι περισσότεροι συντελεστές της δεύτερης δήλωσαν ότι τώρα είχαν καλύτερα εφέ...Ναι αλλά το χάσατε και από υποκριτικής πλευράς και στην αλλαγή του στόρι:Επρόκειτο για αληθινή ιστορία για την συντριβή ενός αεροπλάνου και ενώ η πρώτη ταινία ακολούθησε πιστά τα γεγονότα στην δεύτερη τσουπ, βάλαμε και μια γυναίκα εκεί που δεν υπήρχε (όπως βάζουμε σήμερα σε όλες τις σαχλοκωμωδίες και έναν ομοφυλόφιλο). Άλλη βλασφημία ήταν το sequel του «Ροζ Πάνθηρα» με τον Στιβ Μάρτιν...Ένας ήταν ο Κλουζό! Ένας ήταν ο Πίτερ Σέλερς! Όπου να ’ναι θα δούμε και τον Χίτσκοκ...  Είναι όμως και πονηροί! Βλέπουν ότι μια ιδέα τραβάει οπότε πάνε και την εφαρμόζουν παντού! Είδαμε το «Matrix» και μετά όλες οι ταινίες είχαν ήρωες με καπαρντίνες και μαύρα γυαλιά. Βγήκε το «Δράκουλας» και πήξαμε από βρυκολακάκια και λυκανθρωπάκια και διάφορα ανάλογα...Ή μετατρέπουν παλαιές σειρές σε ταινίες, ένα από τα πάρα πολλά παραδείγματα το «Οι Αγγελοι Του Τσάρλι» αλλά και πιο πρόσφατα το «The Dukes». Αλλά δεν τελειώνει εδώ...Ανακάλυψαν και τα κόμικ και μας τα σερβίρουν και αυτά, σα να μη μας έφταναν ο Batman και ο Spider-Man πέρυσι είχαμε και την «επιστροφή» του Superman. Και όχι μια γενική ιστορία όπου καλύπτονται όλα τα τεύχη με μια ταινία...Αμ δε, απειλούν να κάνουν κάθε τεύχος ταινία! Ελεος, όχι άλλους superheroes! Για φανταστείτε σε μερικά χρόνια να δούμε remake του «Top Gun» με ένα νεότερο διάδοχο του Τομ Κρουζ; Θα μου πείτε τα είδωλα αλλάζουν. Αλλά όχι και οι ταινίες...Δεν είναι ανούσιο να κάνεις την ίδια ταινία ξανά; Το ίδιο όμως ισχύει και για την περίπτωση των sequels, ξανά δηλαδή οι ίδιοι χαρακτήρες, ίσως και κανένας απόγονος (βλέπε «Η Μούμια Επιστρέφει») και να ’μαστε πάλι. Για λίγο έχει πλάκα, όταν έχεις κουραστεί βοηθάει να βλέπεις μια «χαζομάρα» και όχι κάτι που απαιτεί μεγάλη προσοχή. Μπορείς να κάνεις κάτι άλλο για κάνα μισάωρο και όταν ξανακοιτάξεις την οθόνη σου να συνεχίσεις από εκείνο το σημείο δίχως να έχεις χάσει τίποτα σημαντικό από την πλοκή.  Ας μην είμαι όμως απόλυτη, κάποιες φορές υπάρχουν και εξαιρέσεις που αξίζουν τον κόπο. Και όχι, δεν θα αναφερθώ στα «Χάρι Πότερ», «Ο Άρχοντας Των Δαχτυλιδιών» και «Star Wars», ούτε στο «Πειρατές Της Καραιβικής» (αυτά είναι επεισόδια από μια συνολική ιστορία την οποία παίρνουμε σε δόσεις και μην διαφωνήσει κανένας). Εξαίρεση ήταν – θα συνεχίσει και στο τέταρτο μέρος άραγε; - για παράδειγμα η σειρά του Indiana Jones που κάθε φορά κυνηγά έναν διαφορετικό θησαυρό σε μιαν άλλη περιπέτεια και με καινούργιους συντρόφους δίπλα του. Με μια κουβέντα καλά τα remakes και τα sequels αλλά όχι όταν πάνε να σου περάσουν ότι υπερέβησαν την αρχική δημιουργία ή όταν έχουν το ίδιο στόρι αλλά απλά με διαφορετικό background. Λίγος σεβασμός! Έχει παραγίνει πλέον το κακό τελευταία, είδατε τί έπαθε η καινούργια στολή του Spider-Man! |
