| The Gladiators [Gladiatorerna] |
| |
Συντάχθηκε από τον/την Πέτρο Αλμπάνη
Ημερομηνία Δημοσίευσης: Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009 |
![The Gladiators [Gladiatorerna]](http://movieworld.gr/images/stories/movies/1GLADIATORS1.jpg "The Gladiators [Gladiatorerna]")
|
| ID |
| Βαθμολογία: 6/10 |
| Είδος: Φαντασίας, Κοινωνική |
| Σκηνοθεσία: Πίτερ Γουότκινς |
| Σενάριο: Πίτερ Γουότκινς, Νίκολας Γκόσλινγκ |
| Πρωταγωνιστούν: Άρθουρ Πάντελοου, Φρεντερίκ Ντάνερ, Χανς Μπέντρικ |
| Διάρκεια: 102 |
| Χώρα: Σουηδία |
| Έτος: 1969 |
| Διανομή: New Star |
|
|
Τι;
Στο κοντινό μέλλον οι μεγάλες δυνάμεις για να αποφύγουν έναν παγκόσμιο πόλεμο αποφασίζουν να οργανώσουν πολεμικά παιχνίδια μέσα από τα οποία επιλεγμένες ομάδες θα εκτονώνουν την επιθετικότητά τους. Τα μέλη αυτών των ομάδων μπορούν ακόμα και να σκοτωθούν κατά τη διάρκεια ενός τέτοιου παιχνιδιού το οποίο μπορεί να παρακολουθήσει κανείς στην τηλεόραση μέσω δορυφόρου. Το παιχνίδι νούμερο 254 παίζεται ανάμεσα στην Κίνα και την Βρετανία... |
Πως;
Ο Πίτερ Γουότκινς είναι ένας από τους πιο παραγνωρισμένους δημιουργούς της εποχής μας και εσχάτως μόνο το έργο του άρχισε να προβάλλεται χάρη και σε κάποιες τολμηρές εταιρείες διανομής. Ένα καλά κρυμμένο μυστικό της «κάστας» των σινεφίλ...Κάτω από αντίξοες συνθήκες ο Βρετανός κινηματογραφιστής κατορθώνει εδώ και σαράντα περίπου χρόνια να «κάνει» ταινίες που ακουμπούν σε πλείστα κινηματογραφικά genres, πολιτική, τέχνη, ιστορία, λογοτεχνία, ρεπορτάζ...Η επαγγελματική απομόνωσή του που ακολούθησε μετά την απαγόρευση του θρυλικού πλέον «The War Game» (περιθωριοποίηση από συναδέλφους του, εχθρότητα από τη ίδια του τη χώρα) τον ώθησε σε ξένες χώρες πιο φιλικές και openminded ως προς το δικό του εικονοπλαστικό σύμπαν και όραμα. Το «The Gladiators» αποτελεί μία περίτεχνη όσο και πρωτοποριακή σύνθεση όλων των χαρακτηριστικών που διέπουν το έργο του και τα οποία θα τα συναντήσουμε αργότερα και στην cult δημιουργία του «Punishment Park» δηλαδή ανελέητη οπτικοποίηση, ακατέργαστο μοντάζ και στοιχεία μυθοπλασίας μπλεγμένα με ρεαλιστικά ντοκουμέντα.
Εδώ όμως ο δημιουργός προχωρά ένα βήμα περισσότερο. Με οδηγό την αλληγορία - πολιτική, κοινωνική, ψυχολογική - και χρησιμοποιώντας ως όχημα το θρίλερ κατασκευάζει μια μελλοντολλογική μαύρη σάτιρα και συγχρόνως έναν αντιπολεμικό ύμνο ολκής με ατμόσφαιρα ζοφερή και αρκούντως κυνική. Με μια κάμερα αεικίνητη και με την τεχνική του mocumentary ο Γουότκινς παρακολουθεί το Παιχνίδι 254 το οποίο διεξάγεται κάτω απ' το άγρυπνο βλέμμα ενός υπολογιστή. Το γκρουπ των αξιωματούχων που το επιβλέπουν αποφασίζουν να εξοντώσουν έναν άντρα και μια γυναίκα από αντίπαλες ομάδες που προσπαθούν να έρθουν σε επαφή. Το συμπέρασμα προφανές, τα ΜΜΕ ως μέσο ύπνωσης και αποχαύνωσης, διελκυστίνδα για αποτροπή της αντίδρασης των νέων σε κάθε εξουσία. Φαύλο κύκλο και ψευδαίσθηση αποτελεί η αντίδραση και η επανάσταση όταν πραγματοποιούνται με κανόνες καθεστωτικούς και όρους κυβερνητικούς. Εκεί ακριβώς εντοπίζεται και η οξύνοια του Άγγλου δημιουργού...Με βλέμμα ουμανιστικό ζουμάρει στο ελάχιστο για να «ανοίξει» στο μέγιστο, στις χειρονομίες, στην εκτός κάδρου βία, στα πρόσωπα των ανθρώπων που την υφίστανται, στις συνέπειες του πολέμου και με ένα φινάλε ανοιχτό σε κάθε ερμηνεία. Ένα διορατικό αντιπολεμικό μανιφέστο από έναν δημιουργό που δεν διστάζει να πειραματίζεται διαρκώς...
|
Πλατεία 
