| The Book Of Eli |
| Ο Εκλεκτός |
Συντάχθηκε από τον/την Μαρίνα Θεοδωροπούλου
Ημερομηνία Δημοσίευσης: Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010 |
|
| ID |
| Βαθμολογία: 3/10 |
| Είδος: Δράμα, Φαντασίας |
| Σκηνοθεσία: Άλμπερτ Χιουζ, Άλεν Χιουζ |
| Σενάριο: Γκάρι Γουίτα |
| Πρωταγωνιστούν: Ντένζελ Γουάσινγκτον, Μίλα Κούνις, Γκάρι Όλντμαν, Τζένιφερ Μπιλς, Τομ Γουέιτς, Μάικλ Γκέιμπον |
| Διάρκεια: 118 |
| Χώρα: Η. Π. Α. |
| Έτος: 2009 |
| Διανομή: Odeon |
|
|
Τι;
Τριάντα χρόνια μετά τη σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή της γης από ένα γεγονός...Βιβλικών διαστάσεων και ο Ελάια, ένας μοναχικός ταξιδιώτης, κατέχει ένα μυστικό που αν περιέλθει στην εξουσία σκοτεινών δυνάμεων είναι σε θέση να κλονίσει την εύθραυστη ανθρώπινη πραγματικότητα και να την συμπαρασύρει οριστικά στο χάος. Ο γρίφος κρύβεται στις σελίδες ενός μυστηριώδους βιβλίου που ο Ελάια προστατεύει με κάθε τίμημα καθώς διασχίζει σαν περιπλανώμενος προφήτης έναν κόσμο βίας, ερήμωσης και αναρχίας. Στο δρόμο του θα συναντήσει μια μικρή ανθρώπινη κοινότητα την οποία καταδυναστεύει ο τοπικός άρχοντας Κάρνεγκι ο οποίος θα προσπαθήσει να αποσπάσει το πολυπόθητο μυστικό... |
Πως;
Οι δυσοίωνες προφητείες για έναν ενδεχόμενο μελλοντικό όλεθρο φαίνεται πως δεν στερεύουν στη πρόσφατη κινηματογραφική «εσοδεία» και περίτρανο παράδειγμα αποτελεί το φουτουριστικό, καταστροφολογικό «πόνημα» του αδερφών Χιουζ ...Πομπώδης χριστιανική ρητορεία και αφελής διδακτισμός συνοψίζουν ένα φιλμ που χαρακτηρίζουν η υπερβολική σοβαροφάνεια και ένας συγκαλυμμένος θρησκευτικός παροξυσμός. Δομημένο σύμφωνα με τα πρότυπα της μεταμοντέρνας αλληγορίας επάνω στη διαφύλαξη της ελπίδας και της πίστης σε έναν χαοτικό και ηθικά ναυαγισμένο κόσμο το μελλοντολογικό «ατόπημα» των Χιούζ αναμειγνύει - όχι ιδιαίτερα περίτεχνα - ετερόκλητα κινηματογραφικά είδη σε ένα σχηματικό πλαίσιο και αγνοεί ευφυή δραματουργικά ευρήματα εμμένοντας σε έναν πρωτόλειο προβληματισμό και μια στερεοτυπική αφήγηση.
Τετριμμένη απεικόνιση ενός κοντινού αλλά εφιαλτικού μέλλοντος καθώς την πλήρη σκηνική αποδιάρθρωση αναδεικνύει ένα σχεδόν σεληνιακό αστικό τοπίο με πόλεις - φαντάσματα που ελάχιστα απηχούν τον πρότερο πολιτισμένο εαυτό τους και μιαν ερειπωμένη ύπαιθρο με ελάχιστα αποθέματα σε φυσικές πηγές και όλα αυτά πλαισιωμένα από το βασανιστικό ημίφως ενός αποπνικτικά γκρίζου ουρανού. Οι σκηνοθέτες αποδίδουν την μοναχική «οδύσσεια» του ήρωα ως τη φανατική προσπάθεια ενός αυτόκλητου ιεραπόστολου και υποτιμούν τη δραματουργική βαρύτητα της σύγκρουσης καλού και κακού υποβιβάζοντας το δράμα σε περιπέτεια με πινελιές γουέστερν που ανακυκλώνει - μόνον επιφανειακά - μοτίβα τύπου «Φαρενάιτ 451» και «Mad Max». Εάν οι αδελφοί Χιουζ δεν ήταν τόσο επηρμένοι από τον «αποκαλυπτικό» χαρακτήρα της κινηματογραφικής φαντασίωσης τους ίσως οι φονταμενταλιστικές διδαχές τους να μην ενοχλούσε τόσο και το μαύρο χιούμορ ενός κινηματογραφικού Αλκατράζ που λειτουργεί σαν χώρος τέχνης και πνευματικού διαφωτισμού να έπειθε στα μάτια του σημερινού θεατή...
|
Πλατεία 
