| RocknRolla |
| |
Συντάχθηκε από τον/την Πέτρο Αλμπάνη
Ημερομηνία Δημοσίευσης: Πέμπτη, 04 Δεκεμβρίου 2008 |
|
| ID |
| Βαθμολογία: 5/10 |
| Είδος: Αστυνομική, Θρίλερ |
| Σκηνοθεσία: Γκάι Ρίτσι |
| Σενάριο: Γκάι Ρίτσι |
| Πρωταγωνιστούν: Τζέραλντ Μπάτλερ, Θάντι Νιούτον, Τζέμα Άρτερτον, Κάρελ Ρόντ |
| Διάρκεια: 114 |
| Χώρα: Αγγλία |
| Έτος: 2008 |
| Διανομή: Village Films |
|
|
Τι;
Όταν ένας Ρώσος γκάνγκστερ στήνει μια κομπίνα εκατομμυρίων δολαρίων ένα τσούρμο ανθρώπων του υποκόσμου της βρετανικής πρωτεύουσας προσπαθεί να αρπάξει μερίδιο από τα κέρδη. Μια ιστορία για sex, απατεωνιές και φυσικά rock’n roll… |
Πως;
O Γκάι Ρίτσι, σεναριογράφοs και σκηνοθέτηs των «Δυο Καπνισμένες Κάννες» και «Η Αρπαχτή», υπογράφει το «RocknRolla», μια ιστορία γεμάτη σεξ, ολίγον έγκλημα και μπόλικο rock ’n roll. Και περιέργως τα «καταφέρνει» σχετικά καλά. Δεν εκτίθεται τουλάχιστον, ξέρει τι θέλει να κάνει και το πραγματοποιεί. Τί είναι το «RocknRolla»; Action comedy, που δοκιμάζει να εισέλθει στα μονοπάτια του θρίλερ και του νουάρ. Ο Ρίτσι τριγυρνά την κάμερα του στα επικίνδυνα μονοπάτια του εγκλήματος και της υποβαθμισμένης ζωής στο Λονδίνο του σήμερα, όπου τα ακίνητα έχουν αναδειχθεί ως η νούμερο ένα αγορά, εκτοπίζοντας ακόμη και τα ναρκωτικά! Παίζει μαεστρικά με το «εναλλακτικό» Λονδίνο το οποίο αποτελεί το ground zero σε αυτή την εποχή αλλαγών κατά την οποία ρισκάρονται εκατομμύρια και οι λούμπεν απατεωνίσκοι συγκρούονται προκειμένου ο καθένας να πάρει το μερίδιό του.
Το «RocknRolla» είναι η πρώτη ταινία του Ρίτσι που δείχνει και είναι «συμμαζεμένη». Μάλλον περνάει περίοδο ωριμότητας...Δεν ξεπερνάει ποτέ τις επικίνδυνες σκηνοθετικές γραμμές, έχει βάλει στο χρονοντούλαπο της κινηματογραφικής ιστορίας την ανατροπή και το νεύρο και φιλμάρει πλέον αρκετά «συνειδητά», νωχελικά, άτολμα και δίχως να έχει διάθεση να ρισκάρει διόλου. Εδώ νομίζω είναι και το αδύναμο σημείο του φιλμ. Η αρκετά συμβατική - για τα δεδομένα του Ρίτσι τουλάχιστον...- κινηματογράφηση, κεντημένη με στοιχεία slang γλώσσας και με πομπώδεις χαρακτήρες που λατρεύουν τόσο τους εαυτούς τους ώστε είναι εντελώς αποκομμένοι από το ρεαλισμό που σε μερικές στιγμές αναζητά το φιλμ. Στη διαρκή αναζήτησή τους για τον εύκολο δρόμο προς την καλή ζωή οι ήρωες ζουν στην κόψη του ξυραφιού σε ένα βίαιο περιβάλλον που συνθέτουν υπόγεια κυκλώματα, χιούμορ του πεζοδρομίου και αλλόκοτα flash back.
Ο δημιουργός αναπλάθει ένα κινηματογραφικό genre που εγκαινίασε το «Pulp Fiction» (άλλωστε εξαρχής δεν είχε προβάλλει ως τίποτα περισσότερο παρά η αγγλική «απάντηση» στον Ταραντίνο...) με υπαινιγμούς και κατάμαυρο χιούμορ. Ο ρυθμός ενίοτε μπορεί να προδίδει τις καλές διαθέσεις του σκηνοθέτη προσθέτει όμως απαράμιλλο στιλ, σχεδόν αλά «Trainspotting» και πάνω απ’ όλα μιαν αίσθηση κόμικ η οποία συναρπάζει τους θεατές. Το μεγάλο ατού του Ρίτσι είναι ότι ξέρει να «μιλάει» στο κοινό. Στο πολυπρόσωπο καστ ξεχωρίζουν...όλοι, κανείς δεν καπελώνει κανέναν. Όλοι ενορχηστρωμένοι σε μια κατάσταση «ελευθερίας», όπως άλλωστε είναι και το rock ’n roll που τελικά μάλλον είναι και η κυριότερη πηγή έμπνευσης…Ισως γι’ αυτό και δεν «φτούρησε» ο γάμος του με τη Μαντόνα, τί δουλειά είχε στην τελική ένας rocker at heart με την queen of pop; |
Πλατεία 
