| Ricordi Mi |
| |
Συντάχθηκε από τον/την Μαρίνα Θεοδωροπούλου
Ημερομηνία Δημοσίευσης: Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010 |
|
| ID |
| Βαθμολογία: 6/10 |
| Είδος: Δράμα |
| Σκηνοθεσία: Στέλλα Θεοδωράκη |
| Σενάριο: Στέλλα Θεοδωράκη |
| Πρωταγωνιστούν: Θεοδώρα Τζήμου, Λάζαρος Γεωργακόπουλος, Γιώργος Αρμένης, Ελένη Γερασιμίδου |
| Διάρκεια: 100 |
| Χώρα: Ελλάδα |
| Έτος: 2009 |
| Διανομή: Film Center |
|
|
Τι;
Η Φανή, μια φωτογράφος που ζει και εργάζεται στην Αθήνα, επιλέγει τις ημέρες των γιορτών για να πραγματοποιήσει τον προσωπικό της απολογισμό και να απαλλαγεί από τα φαντάσματα του παρελθόντος της. Η ζωή της δυναστεύεται από τον πόνο καθώς βιώνει στον υπέρτατο βαθμό το δράμα της προσωπικής απώλειας μετά τον θάνατο του μουσικοσυνθέτη συζύγου της. Αρνείται να συμβιβαστεί με το τραγικό γεγονός και επιλέγει να συντηρήσει τη παρουσία του μέσα από μια φαντασιακή, σχεδόν υπερβατική σχέση μαζί του. Ο ρεαλιστικός κόσμος διαποτίζεται από τις αναμνήσεις της ηρωίδας καθώς οι πυρετώδεις διάλογοι και τα περιστατικά της κοινής τους πορείας ακολουθούν την μετέπειτα ζωή της στο πλευρό ενός άλλου, περισσότερο συμβατικού άντρα και ωθούν την κινηματογραφική αφήγηση στην δύσκολη υπέρβαση της πραγματικότητας... |
Πως;
Οι ημέρες των Χριστουγέννων, όπως και κάθε γιορτινή περίοδος ανέκαθεν προκαλούσαν σύγχυση με την αινιγματικά διττή τους φύση. Για ορισμένους ημέρες χαράς και αγαλλίασης, για κάποιους άλλους όμως μελαγχολίας και περισυλλογής...Ο προσωπικός απολογισμός κάθε ανθρώπου ποικίλει αλλά αν καταμετρά και την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου τότε το συναισθηματικό φορτίο ίσως να φαίνεται δυσβάστακτο και οι ψυχικοί τριγμοί να καθίστανται εξαιρετικά επώδυνοι. Η ηρωίδα περιδιαβαίνει την περίοδο των γιορτών στους δρόμους της Αθήνας προσπαθώντας να καταδυθεί στα άδυτα του συλλογικού υποσυνείδητου και να οικειοποιηθεί - έστω και επιφανειακά - το πνεύμα της συνολικής και επιβεβλημένης εορταστικής διάθεσης με στόχο να ξεπεράσει το προσωπικό της δράμα. Η Στέλλα Θεοδωράκη, με εξαιρετική ευαισθησία και διορατικότητα, καταγράφει τόσο την εξωραϊσμένη όσο και την ακατέργαστη πλευρά μιας Αθήνας που σφύζει από μικρές προσωπικές ιστορίες και αντίστοιχα τραύματα. Καταναλωτισμός, πλασματική ευμάρεια, καλογυαλισμένα μικροαστικά σπίτια που συντηρούν ανομολόγητα μυστικά και τραυματικά πάθη αναδεικνύονται μέσα από τον φωτογραφικό φακό της Φανής (τυχαίο άραγε το όνομα της ηρωίδας και η ετυμολογική του συγγένεια με το ρήμα φαίνομαι;) στην προσπάθεια της να ανασυστήσει τη χαμένη προσωπική της μνήμη μέσα από το περίγραμμα μιας πρωτεύουσας τόσο οικείας αλλά και τόσο «ξένης» ταυτόχρονα.
Η ηρωίδα ζει και βιώνει έναν προσωπικό, καθαρά υποκειμενικό χρόνο. Ο συναισθηματικός της κόσμος κυριαρχείται από μια θεμελιώδη αντίφαση καθώς ακροβατεί μεταξύ ανάμνησης και πραγματικότητας. Μέσα από το πρόσωπο του συζύγου της προσπαθεί να αναπλάσει το πρόσωπο εκείνου που χάθηκε οριστικά, να γεφυρώσει το παρελθόν με το επώδυνο παρόν και να εφησυχάσει μέσα στην αυταπάτη. Οι δυο άντρες αποτελούν τις δυο εκ διαμέτρου αντίθετες όψεις του ίδιου νομίσματος. Ο ένας της προσέφερε κάποτε την συγκινησιακή έξαρση και την συνάρπαζε με τις δύσκολες εγκεφαλικές εξισώσεις του , ο άλλος την προσγειώνει στη σύμβαση της καθημερινής ζωής...Εκείνη αμφιταλαντεύεται και τελικά στέκεται μετέωρη προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσει τις συγκεχυμένες παρουσίες τους μέσα από ένα φανταστικό ιψενικό τρίγωνο στο οποίο ο ένας από τους τρεις είναι απών. Με μια καλά επεξεργασμένη ιδέα και ένα ευρηματικό σενάριο η σκηνοθέτιδα αποδίδει έξοχα τα αδιόρατα πολλές φορές όρια μεταξύ υπαρκτού και μη, ρευστοποιεί θαυμάσια τον κινηματογραφικό χρόνο και δομεί μια παράλληλη σχέση ρεαλισμού και φαντασίας εντάσσοντας την προσωπική μνήμη στο ευρύτερο συλλογικό ασυνείδητο.
|
Πλατεία 
