Τι;

Πως;

Ήθελα να λατρέψω αυτό το φιλμ, το περίμενα πως και πως...Δεν με απογοήτευσε σε γενικές γραμμές αν και είναι κατώτερο από το "Chicago», την προηγούμενη επιτυχία του Μαρσαλ και απ' ό,τι προσδοκούσα. Τίθεται βέβαια και το ερώτημα αν θα μπορούσε ποτέ να έχει γίνει κάτι καλύτερο με μια τόσο ριψοκίνδυνη προκαταβολικά ιδέα, αν το να επιχειρήσεις remake ενός από τα αξεπέραστα αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου όπως του «8 ½» του Φεντερίκο Φελίνι δεν είναι αρκετό ρίσκο το να προσπαθήσεις να το μεταμορφώσεις και σε μιούζικαλ θα μπορούσες να πεις ότι λίγο - πολύ ισοδυναμεί με την δημιουργική...αυτοκτονία ενός σκηνοθέτη!

Το καστ βέβαια κάνει ότι καλύτερο μπορεί. Ξεχωρίζουν η Πενέλοπε Κρουζ (πιο σέξι από ποτέ), η Φέρτζι (σωστή έκπληξη) και η Μαριόν Κοτιγιάρ με την άρτια ερμηνεία της. Δεν είναι όμως σίγουρα και τυχαίο ότι ένας ηθοποιός του μεγέθους του Ντάνιελ Ντέι Λιούις περίπου «καταβροχθίζεται» από τον σχεδόν μοναδικό αλλά στην κυριολεξία κεντρικό ανδρικό ρόλο που τον έχει σφραγίσει με την καθηλωτική ερμηνεία του ο ηθοποιός - alter ego του Φελίνι, ο τόσο σπουδαίος Μαρτσέλο Μαστρογιάνι. Αλλά κάτι λείπει ακόμα και αν το δούμε μόνον ως ένα ακόμα μιούζικαλ... Το υπαινικτικό - και σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφικό, είχε και αυτό τη σημασία του για την αξία της αυθεντικής ταινίας - σενάριο του Φελίνι έχει μετατραπεί εδώ σε μιαν ιστορία τόσο ασαφή που είναι σαν να μην υπάρχει. Τα χορευτικά νούμερα χάνονται στον τρελό χορό της κάμερας, ζήτημα είναι αν κατάφερα να παρατηρήσω την χορογραφία μια ή δυο στιγμές. Απ' τα highlights το «Be Italian» που ερμηνεύει η Φέρτζι με ένα από τα πιο εντυπωσιακά πλάνα - δεν είναι και πολλά - του φιλμ και το «Take It All» που ερμηνεύει με πάθος η Κοτιγιάρ. Δυστυχώς όμως η λαϊκή ρήση «όπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι» ταιριάζει γάντι στην περίσταση!