Τι;

Πως;

Ακραιφνής μυθοποίηση του ποδοσφαιρικού ειδώλου, αντι-ιμπεριαλιστική ρητορεία που κορυφώνεται καθώς ο Μαραντόνα προσδίδει...γεωπολιτικές προεκτάσεις στη νίκη της Αργεντινής επί της Αγγλίας στο Μουντιάλ του ‘86, αντικαπιταλιστικές κορώνες από τον συμπαθή Ντιέγκο που δεν στερούνται αυθορμητισμού και παιδικής αφέλειας σε ένα ντοκιμαντέρ που στόχο έχει να εξαγνίσει τον ποδοσφαιριστή από τις Ερινύες του πρόσφατου προσωπικού του παρελθόντος. Συναισθηματισμός, μελαγχολία, καυστική σάτιρα μα και νοσταλγική διάθεση καθώς ο σκηνοθέτης εντάσσει στην αφήγηση στιγμιότυπα των ταινιών του που λειτουργούν συμπληρωματικά της περιγραφής της κοινωνικής κατάστασης στη Λατινική Αμερικής.

Ο Κουστουρίτσα εκθέτει στο κινηματογραφικό κοινό περισσότερο τον άνθρωπο Μαραντόνα παρά τη φιγούρα που λατρεύτηκε στα γήπεδα και υπερθεματίζει σε τέτοιο βαθμό το φαινόμενο που δεν διστάζει να ισοψηφήσει τις επιδράσεις του στο κοινωνικό συγκείμενο με αυτές των θεωριών του...Φρόιντ και του Γιουνγκ! Από τα πρώτα λεπτά της έναρξης ο σκηνοθέτης ταυτίζεται με το ποδοσφαιρικό του ίνδαλμα παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως τον «Μαραντόνα της κινηματογραφικής οθόνης» - όπως μαρτυρά και ο αυθεντικός τίτλος της ταινίας - με «άλλοθι» το αμφιλεγόμενο ύφος του και τις αμφισβητήσιμες επιλογές του. Το φιλόδοξο και εξομολογητικό αυτό ντοκιμαντέρ θα μπορούσε να θεωρηθεί επιτυχημένο αν περιόριζε τον εκθειαστικό του τόνο και την συναισθηματική υπερφόρτιση και επιδίωκε την ανάδειξη των πιο «κρυφών» περιστατικών της ζωής του ποδοσφαιριστή που ο δημιουργός του επιλέγει σκόπιμα να αφήσει έξω από την αφήγηση...