Τι;

Πως;

Ο Κοβάλσκι, ο ήρωας του, έχει διπλό πρόσωπο: Απ' τη μια ο απόλυτος ήρωας αλά «Βρώμικος Χάρι» και απ' την άλλη ο μοναχικός cowboy του «Μillion Dollar Βaby»». Φόρος τιμής σε όλους τους tough guys που υποδύθηκε κατά καιρούς αλλά συγχρόνως και ένας αντιήρωας του σήμερα, με όνομα που παραπέμπει ευθέως στον Στάνλεϊ Κοβάλσκι του «Λεωφορείον Ο Πόθος». Προσφυγικό το όνομα λοιπόν όπως και η πλειονότητα των κατοίκων των Η.Π.Α. Ο Ίστγουντ γαργαλά το υπογάστριο της τρομολάγνας Αμερικής. Ο Κοβάλσκι, η ίδια η Αμερική η οποία προσπαθεί να διατηρήσει τα κεκτημένα της, την ίδια στιγμή που οι κοινωνικές συγκρούσεις επιβάλλουν συνύπαρξη. Ο Κοβάλσκι θα συνειδητοποιήσει πως έχει με τον μετανάστη «εχθρό» της ιδιοκτησίας του περισσότερα κοινά από όσες διαφορές. Το φιλμ ξεκινά με τον Κλιντ ρατσιστή μέχρι το μεδούλι, μισαλλόδοξο και αντιδραστικό. Ο ρατσισμός του Κοβάλσκι είναι η άμυνα του για τη την ανομολόγητη ενοχή του σε σχέση με τον πόλεμο της Κορέας. Όπως και στο «Η Κοιλάδα Του Ηλά» κρύβει την αμαρτία του...Γι' αυτό και η συμπεριφορά του είναι επιθετική, δεν του έχει απομείνει τίποτα άλλο. Εκεί κάπου αλλάζει. Καταλαβαίνει ότι είναι και ο ίδιος πρόσφυγας μέσα στην ίδια του την πατρίδα. Ο Κοβάλσκι από ρατσιστής μεταμορφώνεται σε αλτρουιστή, θρυμματίζοντας την εικόνα του απόλυτα «κακού» ή «καλού». Σε μια δεύτερη, λιγότερο ορατή, ανάγνωση του «Gran Torino» οσφριζόμαστε μπαρούτι. Ο πόλεμος σιγοκαίει απ' την αρχή του φιλμ, είναι η υπεροχή των Η.Π.Α. έναντι των άλλων. Ζητά συγγνώμη ο Ίστγουντ για τα τρομερά δεινά, ανακαλύπτει τις ανοιχτές πληγές που άφησε σε πολλούς Αμερικανούς σαν τον Κοβάλσκι.

Η ταινία έχει όμως και άλλα επίπεδα ανάγνωσης, δεν είναι μόνον ένα φιλμ για τη ξενοφοβία. Είναι και ένα δοκίμιο για την αντοχή της ανθρώπινης ψυχής όταν έχει υποστεί πολλαπλά κατάγματα. Πολύ «ψαχνό» πραγματικά, πεδίο...σκέψης λαμπρό. Ατόφιο σινεμά που ισοδυναμεί με πολλές επιστήμες και γνώσεις μαζί. Σπουδή επάνω στη βία και στην εγκληματικότητα. Για τον σκηνοθέτη όλα ξεκινούν από μέσα μας...Και έχουν αιτίες, δεν είναι ασύμμετρη απειλή. Η αλαζονεία και η επιθετικότητα τσουρουφλίζονται. Αμ πώς αλλιώς! Ο Κλιντ κηδεύει την Αμερική και περιφέρει το πτώμα της. Μέγιστο. Και μέσα σ' όλα επίσης και ανθρωποκεντρικό σινεμά. «Οι έσχατοι πρώτοι», οι σκουπιδοντενεκέδες, οι πρόσφυγες και οι αλλοδαποί έχουν μεγαλύτερη αξία από όλο το χρυσάφι που φυλάγεται στην Αμερική. Καληνύχτα αμερικανικό όνειρο...Άφησα για το τέλος την ερμηνεία του. Σωματική και σπαρακτική μαζί. Γρυλίζει ως αντίδραση, μετανιώνει, μετουσιώνει κάθε του σκέψη και ενέργεια (ή μη ενέργεια) σε συναίσθημα. Και τελικά αρνείται να συμβιβαστεί και όπως το αγαπημένο του αυτοκίνητο, το Gran Torino αρνείται να μπει στο γκαράζ και ανοίγει τα πανιά του για νέους ορίζοντες...