| Flash Of Genius |
| |
Συντάχθηκε από τον/την Πέτρο Αλμπάνη
Ημερομηνία Δημοσίευσης: Πέμπτη, 06 Νοεμβρίου 2008 |
|
| ID |
| Βαθμολογία: 3/10 |
| Είδος: Κοινωνική, Δράμα |
| Σκηνοθεσία: Μαρκ Έιμπραχαμ |
| Σενάριο: Φίλιπ Ρέιλσμπακ, Τζον Σίμπρουκ |
| Πρωταγωνιστούν: Λόρεν Γκράχαμ, Γκρεγκ Κινίαρ, Ντέρμοντ Μαλρόνεϊ |
| Διάρκεια: 119 |
| Χώρα: Η. Π. Α. |
| Έτος: 2008 |
| Διανομή: Village Films |
|
|
Τι;
Η αληθινή ιστορία του Ρόμπερτ Κερνς, του ανθρώπου που ανακάλυψε τους υαλοκαθαριστήρες και κέρδισε μετά από μια μακροχρόνια και εξαντλητική δικαστική μάχη τριάντα εκατομμύρια δολάρια από τις βιομηχανίες αυτοκινήτων της Αμερικής διότι αρνήθηκαν να του πληρώσουν πνευματικά δικαιώματα... |
Πως;
Αμερικανικό όνειρο…Όχι σαν αυτό που ξεφούσκωσε εκκωφαντικά το εφετινό φθινόπωρο μετά την κατάρρευση των στεγαστικών και ασφαλιστικών δανείων που παρείχαν οι μεγάλες αμερικανικές τράπεζες. Μπορεί να μοιάζει με την ελπίδα οικονομικής ανάκαμψης αλλά και τόνωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας που ευαγγελίζεται (μακάρι...) ο νέος Mr. President, ο Μπάρακ Ομπάμα. Κάποτε το American dream διέθετε σάρκα και οστά και ο καθένας - Αμερικανός και μη στην καταγωγή – πολίτης της υπερδύναμης ζούσε με την ψευδαίσθηση ότι θα το αγγίξει κάποτε και θα πιάσει την καλή. Έτσι και σε αυτό το «based on a true story» φιλμ παρακολουθούμε την ιστορία ενός καθηγητή επαρχιακού πανεπιστημίου, παντρεμένου με δασκάλα και με πολυμελή οικογένεια, ήτοι έξι παιδιά. Δεν είναι δύσκολο να μαντέψετε...Κακουχίες αλλά politically correct διαπαιδαγώγηση και πίστη στο όνειρο. Η εφεύρεση των υαλοκαθαριστήρων του δίνει πίστη ότι έπιασε την καλή και η πατρίδα θα τον ανταμείψει, αυτόν και την οικογένεια του. Φευ όμως, οι αυτοκινητοβιομηχανίες - κολοσσοί αγκάλιασαν μεν την ιδέα αλλά γύρισαν την πλάτη στον εφευρέτη της. Αυτό λέγεται καπιταλισμός, ο οποίος ναι μεν τώρα διάγει την χειρότερη σελίδα της ιστορίας του κάποτε όμως ήταν πανίσχυρος. Ο ήρωας μας, o Μπομπ, θα νιώσει στο πετσί του τι σημαίνει περιφρόνηση και μη αναγνώριση. Σταδιακά αποκτά εμμονή με τη δικαιοσύνη και πιστεύει (αφελώς...) ότι οι κόποι της ζωής ενός ανθρώπου θα πρέπει να ωφελούν αρχικώς τον ίδιο και κατόπιν την κοινωνία.
Η σεναριακή πρώτη ύλη, αν και χιλιοειπωμένη, θα μπορούσε να αποτελέσει υλικό για μια «μπαρουτοκαπνισμένη» ταινία. Δυστυχώς ο σκηνοθέτης - παραγωγός Μαρκ Έιμπραχαμ το μόνο που καταφέρνει είναι απλά να διεκπεραιώσει. Η ματιά του είναι πολύ soft για ένα τέτοιο αβανταδόρικο θέμα. Δεν μπορεί να θέλεις να αναπαραστήσεις αλληγορικά μια σύγχρονη μάχη Γολιάθ και Δαυίδ και να κινηματογραφείς ανώδυνα, δίχως να τρέξει φιλμικό «αίμα», δίχως ίντσα πάθους και δυναμισμού. Σφυρίζει αδιάφορα ενώ έξω συμβαίνουν εγκλήματα…Αν το συγκρίνουμε το αναλόγου ύφους «Έριν Μπρόκοβιτς» του Σόντεμπεργκ θα νιώσουμε ότι αυτά που συμβαίνουν εδώ είναι…παιδική χαρά! Ο σκηνοθέτης απλώνει ένα δίχτυ ασφαλείας στην αυτοκινητοβιομηχανία της Φορντ την οποία, ούτε λίγο ούτε πολύ, παρουσιάζει ως μια καλοπροαίρετη εταιρία που έκανε ένα λάθος και αν το πληρώσει...«ούτε γάτα, ούτε ζημιά». Ήμαρτον, το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα δεν διαθέτει ευαισθησίες, είναι ανάλγητο και ούτε αφήνει κανέναν ατιμώρητο! Δεν καταφέρνει να αξιοποιήσει ούτε την αύρα της εποχής, δεν αναπαριστά και δεν εκμεταλλεύεται το κλίμα του «τότε». Καταφεύγει σε τηλεοπτικούς μελοδραματικούς ρυθμούς και τόνους που δεν διαθέτουν ίχνος κοινωνικής σάρκας. Γιατί, μην ξεχνιόμαστε, το φιλμ ανήκει στην κατηγορία των κοινωνικών δραμάτων. Με νοήματα όμως απλοϊκά και μονοδιάστατα...Κρίμα διότι στα ανθρώπινα συναισθήματα και στις διαπροσωπικές σχέσεις αποδεικνύεται καλύτερος. Παραδίδει ένα ατελές μάθημα δυναμισμού ενώ φτάνει τον κεντρικό του ήρωα στα όρια της ανθρώπινης δυναμικής: Να προτιμάει να αφήσει την ζωή του να τον προσπεράσει από το να παραδοθεί… |
Πλατεία 
