| Confessions Οf Αn Economic Hitman |
| Εξομολόγηση Ενός Οικονομικού Δολοφόνου |
Συντάχθηκε από τον/την Πέτρο Αλμπάνη
Ημερομηνία Δημοσίευσης: Πέμπτη, 04 Δεκεμβρίου 2008 |
|
| ID |
| Βαθμολογία: 5/10 |
| Είδος: Ντοκιμαντέρ |
| Σκηνοθεσία: Στέλιος Κούλογλου |
| Σενάριο: Τζον Πέρκινς, Στέλιος Κούλογλου |
| Πρωταγωνιστούν: Γιάννης Χατζηγιάννης, Ναταλία Λιονάκη, Τάκης Στάγκος |
| Διάρκεια: 87 |
| Χώρα: Ελλάδα |
| Έτος: 2008 |
| Διανομή: Seven Films |
|
|
Τι;
Ένα ντοκιμαντέρ για τον Τζον Πέρκινς που για λογαριασμό της CIA εξαπατούσε συλλήβδην διάφορες χώρες με εκβιασμούς, πλασματικά στοιχεία, εξαγορές, δολοφονίες και δωροδοκίες. Μετά την ενδεκάτη Σεπτεμβρίου αποφάσισε να δημοσιοποιήσει τις δραστηριότητές του εκδίδοντας ένα βιβλίο γι’ αυτές… |
Πως;
O Τζον Πέρκινς είναι ένας στρατολογημένος οικονομικός δολοφόνος από τις Η.Π.Α. ο οποίος μετά τα γεγονότα της ενδεκάτης Σεπτεμβρίου, αποφάσισε να εκδώσει το ημερολόγιο του και να αποκαλύψει έτσι τον αθέατο κόσμο της αμερικάνικης αυτοκρατορίας στο οποίο τονίζει ότι ο γίγαντας έχει πήλινα πόδια. Όσο αστραφτερό και αν μοιάζει το οικοδόμημα τόσον αποσαθρωμένα είναι τα θεμέλιά του. Ο Πέρκινς ήταν μέλος μιας «εκλεκτής» ομάδας που χρησιμοποιούσε εκβιασμούς, σεξ, φόνους και δωροδοκίες με σκοπό την εξάπλωση της αμερικανικής κυριαρχίας στον κόσμο μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Τα μέλη αυτής της «άριας» φυλής αποφάσιζαν ακόμη και για τη ζωή και τον θάνατο του εκάστοτε προέδρου κράτους…Η ταινία αναπτύσσεται σε διάφορα επίπεδα ανάγνωσης. Στο πρώτο έχουμε μια απευθείας συνέντευξη με τον Τζον Πέρκινς που δηλώνει «on camera» τόσο τα χρονικά του προγενέστερου βίου όσο και τις υπόλοιπες «δημοκρατικές» εργασίες των Η.Π.Α.. Η δεύτερη πλευρά του ντοκιμαντέρ βρίθει από πλούσιο αρχειακό υλικό που επιβεβαιώνει μια πρωτοφανή και εξόχως «παράνομη» καταπάτηση των δικαιωμάτων αξιωματούχων διαφόρων χωρών. Ένα άλλο επίπεδο του φιλμ αποτελεί το flash back στις νεανικές μέρες του ήρωα δια μέσω ορισμένων μυθοπλαστικών σκηνών. Ο Κούλογλου παραβάλλει εικόνες ιστορικών επικαίρων και με το τρικ της μυθοπλαστικής δραματοποίησης καταφέρνει να προσδώσει ρυθμό και φινέτσα στη ταινία - καταγγελία του.
Ο σκηνοθέτης φαίνεται να γοητεύεται από την αποπνικτική ατμόσφαιρα του νουάρ και χρησιμοποιεί τις τεχνικές του αφειδώς. Κρίμα όμως διότι παρά το σασπένς που δημιουργεί προδίδεται από τις ευδιάκριτες αδυναμίες του σεναρίου. Εκτός των άλλων ενδιαφέρεται και «φροντίζει» υπερβολικά για την «καλή» φήμη του βασικού συνεργάτη του, του Τζον Πέρκινς. Κάτι που αφαιρεί αρκετούς πόντους - σε συνδυασμό και με περιττές σκηνές μελοδραματισμού - από την ορμή του ντοκιμαντέρ, το μετατρέπει σε γλυκερό πορτρέτο. Αντί να «φτύνει» κοινωνική και πολιτική καταγγελία ζωγραφίζει μια «αγιογραφία»...Έχει όμως και μια πολύ δυνατή σκηνή εκεί κάπου στο τέλος: Ο Πέρκινς βρίσκεται ενώπιον του λαού του κράτους του Ισημερινού και απολογείται/μετανοεί για το κακό που τους έκανε… |
Πλατεία 
