| Beowulf |
| |
Συντάχθηκε από τον/την Φωτεινή Σίμου
Ημερομηνία Δημοσίευσης: Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2007 |
|
| ID |
| Βαθμολογία: 4/10 |
| Είδος: Επικής Φαντασίας, Περιπέτεια |
| Σκηνοθεσία: Ρόμπερτ Ζεμέκις |
| Σενάριο: Νιλ Γκέιμαν, Ρότζερ Έιβαρι |
| Πρωταγωνιστούν: Άντονι Χόπκινς, Τζον Μάλκοβιτς, Ρέι Γουινστόουν, Αντζελίνα Τζολί, Άλισον Λόμαν, Μπρένταν Γκλίζον, Ρόμπιν Ράιτ, Πεν Γκρίσπιν |
| Διάρκεια: 114 |
| Χώρα: Η. Π. Α. |
| Έτος: 2007 |
| Διανομή: Village Films |
|
|
Τι;
O Μπέογουλφ αφού εκπλήρωσε το χρέος του σκοτώνοντας τον πανίσχυρο δαίμονα Γκρέντελ εκτός της φήμης του έχει να αντιμετωπίσει και την δόλια μητέρα του τελευταίου που διψά για εκδίκηση... |
Πως;
Το «Μπέογουλφ» είναι ένα ενιαίο επικό ποίημα – κάτι σαν τα δικά μας Ιλιάδα και Οδύσσεια δηλαδή - έκτασης τριών χιλιάδων στίχων, που αφηγείται γεγονότα που διαδρα-ματίζονται τον έκτο μ. Χ. αιώνα. Αν και το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας λαμβάνει χώρα στη Δανία η αφήγηση έγινε από τους Σάξονες στη βόρεια Αγγλία, διακόσια χρόνια μετά τα γεγονότα που έχουν τόση ιστορική βάση όση και τα δικά μας ομηρικά έπη. Ο πραγματικός συγγραφέας του «Μπέογουλφ» παραμένει άγνωστος. Το αυθεντικό ποίημα γράφηκε πάνω σε κομμάτια από επεξεργασμένο δέρμα. Αργότερα, μέσα στα επόμενα διακόσια χρόνια, αντιγράφηκε και ξανα-αντιγράφηκε αλλά το 900 μ. Χ. συμπεριλήφθηκε σε έναν τόμο ο οποίος περιείχε επίσης την ιστορία του Άγιου Χριστόφορου, μία συλλογή από περίεργα συμβάντα στην Άπω Ανατολή, μία επιστολή που υποτίθεται πως έγραψε ο Μέγας Αλέξανδρος και ένα ποίημα για την Βιβλική ηρωίδα Ιουδίθ. Αυτός ο τόμος καταστράφηκε εν μέρει σε μια φωτιά στη βιβλιοθήκη Κότον, τη μεγαλύτερη συλλογή διεθνώς λογοτεχνικών κειμένων του Μεσαίωνα, στις 23 Οκτωβρίου 1731. Το κείμενο όχι απλά υπέστη ζημιές απ' τη φωτιά αλλά και η φήμη του ποιήματος υπέφερε πολλά στα χρόνια που ακολούθησαν. Γραμμένο στην αρχαία αγγλική γλώσσα θεωρήθηκε χαοτικό λόγω της ανάμειξης παγανιστικών και χριστιανικών θεμάτων. Έπρεπε να έρθει ο εικοστός αιώνα για να επανεκτιμηθεί το «Μπέογουλφ» από τον Τζ. Ρ. Τόλκιν, τον συγγραφέα του «Ο Άρχοντας Των Δαχτυλιδιών» (και ο οποίος ολοφάνερα έχει επηρεαστεί ουκ ολίγον από αυτό για την δημιουργία του δικού του μυθολογικού κόσμου). Στο δοκίμιό του «Μπέογουλφ: Τα Τέρατα Και Οι Κριτικοί» το 1936 ο Τόλκιν έγραψε ότι το πρόβλημα που είχαν όλοι με το «Μπέογουλφ» δεν είχε να κάνει με την ποιότητά του αλλά μάλλον με το γεγονός ότι είχε συγκριθεί άδικα με τα έργα του Ομήρου και του Βιργίλιου. Το «Μπέογουλφ» διδάσκεται ευρέως στα βρετανικά σχολεία και δεν λίγοι εκείνοι – πέραν του Τόλκιν – που χρησιμοποίησαν...«σημεία και τέρατα» της ιστορίας του «Μπέογουλφ» στις ιστορίες τους. Βέβαια μη φανταστείτε καμία πρωτοτυπία όσον αφορά στην εξέλιξη της ιστορίας της οδύσσειας του κεντρικού ήρωα. Μια ακόμη μάχη μεταξύ καλού και κακού είναι, δόξας, φήμης και εκδίκησης, εξουσίας και γυναικείας πανουργίας οπότε δεν πρόκειται να εκπλαγείτε ως προς την έκβαση της.
Το ρηξικέλευθο της υπόθεσης είναι η εμπλουτισμένη 3D τεχνική της performance capture την οποία ο Ζεμέκις έχει χρησιμοποιήσει και στο χριστουγεννιάτικο (να το θυμηθείτε για τα τέκνα σας, μέρες που έρχονται...) «The Polar Express». Τεχνική την οποία θα προσπαθήσω να περιγράψω με κάποια λόγια από το δελτίο Τύπου: Μυριάδες ψηφιακοί αισθητήρες εφαρμόζονται πάνω στα πρόσωπα και τα σώματα των ηθοποιών (οι οποίοι προαιρετικά μπορεί να είναι διάσημοι) μέσω μίας ολόσωμης, κολλητής φόρμας από λίκρα κι έτσι η ερμηνεία τους «αποτυπώνεται» για να εισαχθεί μετά σε υπολογιστή για επεξεργασία. Όλη η δράση των ηθοποιών γίνεται μέσα σε ένα «αόρατο» κουτί που ονομάζεται «όγκος» το οποίο είναι χωρισμένο σε τεταρτημόρια και μπορεί να φιλοξενήσει σχεδόν σαράντα κάμερες. Πιο συγκεκριμένα ο «όγκος» είναι ο χώρος προς τον οποίο στοχεύουν όλες οι κάμερες με σκοπό να αποτυπώσουν τα δεδομένα που θα εκπέμψουν οι αισθητήρες/ανακλαστήρες από τα πρόσωπα και τα σώματα των ηθοποιών. Οι λήψεις ή «αποτυπώσεις» από τα πολλαπλά γυρίσματα με την performance capture μπορούν μετά να υποστούν επεξεργασία, να ενωθούν, να μιξαριστούν, να ταιριάξουν κατάλληλα και να δημιουργήσουν αυτή τη νέα οπτική αίσθηση που δεν είναι ούτε ακριβώς καρτουνίστικη αλλά ούτε ακριβώς ρεαλιστική. Με αυτή τη μέθοδο στο μέλλον, αν κατάλαβα καλά, amimation και ερμηνεία ηθοποιού θα συνδυαστούν για αποφέρουν το υπέρτατο, το ύψιστο αποτέλεσμα. Οπότε εδώ μπορεί να έχουμε να κάνουμε με το blockbuster του άμεσου μέλλοντος αν και έμπνευσης του παρελθόντος. Βέβαια αν αυτό είναι το μέλλον, αν ο ρεαλισμός μιας ερμηνείας ντύνεται με το ιλουστρασιόν του υπολογιστή, εξαρτάται από το γούστο του καθενός αν θα «φορεθεί». Πάντως την αίσθηση του απόμακρου την αφήνει...Μπορείς όμως να δεις ότι ο Ζεμέκις φρόντισε να αφήσει την ψευδαίσθηση της κινούμενης κάμερας, εστιάζοντας από πολλές διαφορετικές γωνίες και οι σεναριογράφοι φαίνεται να έντυσαν την ιστορία με καινούργια στοιχεία βγάζοντας τη από την ναφθαλίνη του αποκλειστικά αγγλοσαξονικού της μέτρου. Εν τέλει όμως δεν πείσθηκα για το λόγο που οι Άντονι Χόπκινς και Τζον Μάλκοβιτς, ακόμη και η Ατζελίνα Τζολί και ο Ρέι Γουινστόουν, κρύβονται, περιορίζονται πίσω από την animation φωτοτυπία τους, όσο τεχνικά τέλεια και αν είναι κατά τα άλλα. Όπως και να έχει αν είναι να ποντάρετε στα ανδραγαθήματα του Μπέογουλφ μην το επιχειρήσετε σε συμβατική σκοτεινή αίθουσα (λέτε να καταλήξουν ντεμοντέ;) αλλά σε μία με οθόνη 3D για να μετρήσει αλλά και να την απολαύσετε ως διαφορετική, πρωτοποριακή επιλογή. |
Πλατεία 
