| Alice In Den Stadten [Alice In The Cities] |
| Η Αλίκη Στις Πόλεις |
Συντάχθηκε από τον/την Φωτεινή Σίμου
Ημερομηνία Δημοσίευσης: Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2008 |
|
| ID |
| Βαθμολογία: 8/10 |
| Είδος: Δράμα, Σινεφίλ |
| Σκηνοθεσία: Βιμ Βέντερς |
| Σενάριο: Βιμ Βέντερς |
| Πρωταγωνιστούν: Ρούντιγκερ Φόγκλερ, Λίζα Κρόιτσερ, Γιέλα Ροτλάντερ |
| Διάρκεια: 110 |
| Χώρα: Γερμανία |
| Έτος: 1974 |
| Διανομή: Rosebud |
|
|
Τι;
Ο Φίλιπ Γουίντερ, ένας Γερμανός δημοσιογράφος, διασχίζει την Αμερική με αυτοκίνητο για τις ανάγκες ενός άρθρου που θέλει να γράψει για τη χώρα. Έχει χάσει όμως την έμπνευσή του…Αποφασίζει να γυρίσει στην Γερμανία αλλά στο αεροδρόμιο θα γνωρίσει μια μητέρα με την κόρη της, την Αλίκη. Η νέα γυναίκα θα του ζητήσει να προσέχει τη δεκάχρονη κόρη της για λίγο. Ομως δεν θα εμφανιστεί ξανά και ο Φίλιπ θα αναλάβει την ευθύνη της μικρής... |
Πως;
Από τις πιο γενναιόδωρες συναισθηματικά ταινίες του Βέντερς. Ένα ευρωπαϊκό road movie πάνω σε αμερικανική ραχοκοκαλιά που εξελίσσεται σε παράλληλη πορεία με το Ρήνο, με χάρτη μια παλαιά φωτογραφία με το σπίτι της γιαγιάς και μύθους να ξεδιπλώνονται σαν το δρόμο μέσα από την φαντασία μιας Αλίκης - αιώνιο σύμβολο φαντασίας. Ο Φίλιπ, ο χωρίς έμπνευση ενήλικος, διαγράφει ταξίδι επιστροφής στην ώριμη αγνότητα και φαντασία της παιδικής ηλικίας μέσα από αυτή την ευαίσθητη περιπέτεια αναζήτησης και περιπλάνησης.

«Πλάνα διαμάντια» - θα σου θυμίσουν Τζάρμους, κάποιον δηλαδή που έχει επηρεαστεί πάρα πολύ από τον Βέντερς -, πλάνα απενοχοποιημένης απλότητας που δεν μοιάζουν να κυνηγούν ούτε δευτερόλεπτο την γρήγορη ουρά μιας επιτηδευμένης μυθοπλασίας, μια παγίδα δηλαδή στην οποία έπεσε ο Βέντερς στις δημιουργίες των τελευταίων χρόνων του. Σχεδόν μαγική η χημεία μεταξύ της εννιάχρονης Λίζα Κρόιτσερ και του Ρούντιγκερ Φόγκλερ που γαντζώνονται ευγενικά ο ένας από τον άλλο και μοιράζονται τα εφόδια τους - προσανατολισμό, φαντασία, ωριμότητα και γνώση - με γενναιοδωρία αληθινού συνοδοιπόρου. Από τα ταξίδια που θα ήθελες να είχες κάνει, μια πορεία που θα ήθελες να είχες διαγράψει και εσύ...Τυχεροί οι «καθ' οδόν»! |