| Μαρτιάλ Φουζερόν: «Η αστική συνείδηση δε θέλει να αφήνει τα οικογενειακά προβλήματα να φαίνονται...» |
| Συντάχθηκε από τον/την Μαίρη Στάικου |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Κυριακή, 17 Ιουνίου 2007 |
 Πώς αποφασίσατε να κάνετε μια ταινία για ένα θέμα που προκαλεί μάλλον δυσφορία; Μαρτιάλ Φουζερόν: Όταν ένα βράδυ είδα στη τηλεόραση ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με έναν έφηβο που σκότωσε τη μητέρα του. Βασιστήκατε επομένως σε πραγματικό περιστατικά; Στο ντοκιμαντέρ δεν έδειξε κάτι το ιδιαίτερο, απλώς η αδερφή του νεαρού τον επισκέφθηκε στη φυλακή και γύρισε αυτή την επίσκεψη με μια κάμερα. Αφού το επεξεργάστηκα δούλεψα πάνω σ΄ αυτή την ιδέα μαζί με τον συν-σεναριογράφο Φλορένς Ελιακίμ για περίπου δύο χρόνια και το αποτέλεσμα ήταν τελείως δημιούργημα της φαντασίας μας. Γιατί η μητέρα αντιδρά με αυτό τον αυταρχικό τρόπο μόνον απέναντι στο γιο και όχι και στην κόρη; Μ. Φ.: Είναι γνωστό στην ψυχολογία αλλά και στην ψυχιατρική ότι η μητέρα δεν συνδέεται τόσο με τη κόρη με την οποία ανήκουν στο ίδιο φύλο αλλά με το γιο που ενσαρκώνει τον «ιδανικό άνδρα». Βέβαια στη συγκεκριμένη περίπτωση συνδέεται υπερβολικά με το γιο της, σε βαθμό ασφυκτικό. Πρόκειται δηλαδή για μια γυναίκα με ψυχοπαθολογικό υπόβαθρο... Μ. Φ.: Φυσικά, αν ήταν απλώς μια νευρωτική γυναίκα δε θα είχε ενδιαφέρον. Η συγκεκριμένη ξεπερνά τα όρια των νευρώσεων και φθάνει στην αρρώστια. Γιατί οι μητέρες δυσκολεύονται να δεχθούν ότι τα παιδιά τους μεγαλώνουν; Μ. Φ.: Στην ιστορία αυτή αρχικά όταν το παιδί ήταν μικρό δεχόταν τα πάντα και δεν αντιδρούσε. Στο σημείο όμως που έφτασε στη εφηβεία άρχισαν τα προβλήματα, όταν η μητέρα συνειδητοποίησε ότι το παιδί κάποια στιγμή θα φύγει από το σπίτι. Αυτή είναι κρίσιμη καμπή, την ώρα του περάσματος από την παιδική ηλικία στην εφηβεία και ως εκ τούτου η πηγή των εντάσεων. Η μητέρα αγαπάει το παιδί σαν τον «εραστή της» και τρέμει την ημέρα που θα της φύγει. Ο πατέρας γιατί μένει αμέτοχος; Μ. Φ.: Καταρχάς να διευκρινίσουμε ότι έχει γνώση του τί συμβαίνει, δεν είναι τυφλός. Δεν κάνει όμως κάτι δραστικό πρώτον γιατί αγαπάει πολύ την γυναίκα του και δεύτερον γιατί έχει μια συνείδηση αστική πάνω στο θέμα της οικογένειας και δε θέλει να φανούν προς τα έξω τα προβλήματα που υπάρχουν, ακόμα και το γεγονός αυτό καθαυτό ότι δεν κυλούν όλα ειδυλλιακά! Σήμερα οι πατεράδες εμπλέκονται περισσότερο στην ανατροφή των παιδιών σε σχέση με παλαιότερα; Μ. Φ.: Φυσικά, υπάρχουν πατεράδες που ασχολούνται και ενδιαφέρονται για τα παιδιά τους. Για την ακρίβεια ελπίζω ο συγκεκριμένος της ταινίας να αποτελεί την εξαίρεση και όχι τον κανόνα! Προσωπικά πάντως δεν έχω παιδιά για να σας πω τί κάνω ως πατέρας! Την ώρα που ο πατέρας επιτέλους όρθωσε το ανάστημα του, εμποδίζοντας τη μητέρα να χτυπήσει το παιδί, το κοινό χειροκρότησε... Μ. Φ.: Αυτό δεν συνέβη μόνο στην Αθήνα...Και στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν έξι χιλιάδες άτομα σε δύο προβολές είχαν την ίδια αντίδραση, γεγονός που μου προκάλεσε έκπληξη και εντύπωση μαζί καθώς δεν το περίμενα καθόλου. Μάλιστα η αντίδραση ήταν πιο έντονη, όταν στη συνέχεια ο πατέρας χαστουκίζει τη μητέρα.  Επομένως η λύση είναι να απαντήσουμε στη βία με βία; Μ. Φ.: Δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου στην εν λόγω σκηνή. Εξάλλου, αν παρατήρησες, αμέσως μετά ο πατέρας ζητάει συγγνώμη. Δεν ήθελε να απαντήσει με βία αλλά να κάνει οτιδήποτε δραστικό που θα σταματούσε τη μητέρα. Τί μπορεί να κάνει ένα παιδί όταν δέχεται είτε σωματική είτε ψυχολογική ή λεκτική βία; Μ. Φ.: Στη Γαλλία ευτυχώς υπάρχουν σχετικές ενημερωτικές καμπάνιες αλλά και τηλεφωνικά νούμερα στα οποία μπορεί κανείς να απευθυνθεί ζητώντας βοήθεια. Σε αντίθεση με ότι συμβαίνει στην ταινία που η αστυνομία έρχεται μεν στο σπίτι αλλά στην ουσία δεν κάνει τίποτα αν υπάρξει μία αντίστοιχη κλήση από παιδί η υπόθεση δεν μένει έτσι. Πηγαίνει στο δικαστήριο, δημιουργείται ένας φάκελος και η μητέρα παρακολουθείται ώστε να διαπιστωθεί αν υπάρχει καταδικαστέα συμπεριφορά. Το σύστημα σε αυτή τη περίπτωση λειτουργεί. Η ενδο-οικογενειακή βία στη ταινία δεν οφείλεται ούτε στο κοινωνικο-οικονομικό ούτε στο μορφωτικό επίπεδο της οικογένειας. Από πού ξεκινάει λοιπόν; Μ. Φ.: Η αλήθεια είναι ότι δε φαίνεται κάποιος ξεκάθαρος λόγος στη ταινία έτσι ώστε κάθε θεατής να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Αφήνεται ωστόσο μια υπόνοια ότι η μητέρα βίωσε από τη δική της μητέρα βία και τώρα την αναπαράγει στο δικό της παιδί. Πάντως ο σκοπός είναι οι θεατές να προβληματιστούν και να σκεφτούν μόνοι τους για το σε τί μπορεί να οφείλεται αυτό... Η Νταλί Μπαγιέ και ο Ολιβιέ Γκουρμέ ήταν η πρώτη σας επιλογή για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους; Μ. Φ.: Όταν γράφαμε το σενάριο δεν τους είχα κατά νου γιατί αν έχτιζα ολόκληρη την ιστορία πάνω σε συγκεκριμένα πρόσωπα και μετά για κάποιον λόγο αρνούνταν να συμμετάσχουν αντιλαμβάνεσαι την απογοήτευση! Όταν το σενάριο είχε πια τελειώσει άρχισα να σκέφτομαι ποιοι ηθοποιοί θα ενσάρκωναν ιδανικά τους ρόλους και ναι, τότε πια η Ναταλί Μπαγιέ ήταν η πρώτη που σκέφτηκα καθώς είναι γνωστή στη Γαλλία και χάρηκα πολύ που δέχτηκε να συνεργαστούμε. Όσο για τον Ολιβιέ Γκουρμέ μου τον πρότεινε η ίδια! Είχε μόλις κάνει το «Mon Colonel», ταινία για την οποία είχε χάσει τριάντα κιλά! Τον Βικτόρ Σεβό που παίζει τον μικρό Ζουλιάν πώς τον επιλέξατε; Μ. Φ.: Αν και έγιναν αρκετά casting με εκατοντάδες παιδιά ήταν στην ουσία εύκολο γιατί από τη πρώτη στιγμή που τον είδαμε είπαμε ότι ήταν ο κατάλληλος γι’ αυτό το ρόλο. Το ταλέντο του φάνηκε αμέσως γι’ αυτό και στα γυρίσματα δεν υπήρχαν ιδιαίτερες δυσκολίες στο να τον καθοδηγήσω για την ερμηνεία του. Γιατί δεν επιλέξατε ένα ακραίο φινάλε; Μ. Φ.: Το τηλεοπτικό κανάλι που μας χρηματοδότησε ήθελε ένα happy end – πίστεψε με όμως, χαρούμενο φινάλε θα ήταν είτε ο θάνατος της μητέρας είτε ακόμα και του παιδιού γιατί θα έδινε ένα οριστικό τέλος και μια λύση. Το φινάλε που επέλεξα να δώσω όμως είναι γνήσια πεσιμιστικό γιατί το παιδί δεν ξεφεύγει τελικά και παραμένει εγκλωβισμένο σε αυτό τον καταπιεστικό ιστό που έχει στήσει η μητέρα του. Απαισιόδοξο πραγματικά... Να και μια διαφορετική θεώρηση της ταινίας που δεν είχα σκεφτεί... |
