| Λοντζ Κέριγκαν: «Ανεξάρτητος δεν είναι παρά αυτός που έχει μικρότερο budget από το συνηθισμένο...» |
| Συντάχθηκε από τον/την Μηνά Παπαδόπουλο |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2005 |
 Πριν από όλα θα πρέπει να σας πω ότι ήμουν στην πρώτη προβολή του «Keane» στο φεστιβάλ και – θα προσπαθήσω να χρησιμοποιήσω τις σωστές λέξεις - βίωσα μια πολύ έντονη εμπειρία... Λοντζ Κέριγκαν: Ωραία… Πονούσε σε όλη τη διαδρομή, μέχρι το τέλος…Πώς νιώθετε για το γεγονός ότι οι θεατές δε μπορούν να «ξεφύγουν» από αυτό το ταξίδι πόνου, από αυτό το σύμπαν που δημιουργείτε με αυτήν και μια προηγούμενη ταινία σας, το «Clean Shave»; Λ. Κ.: Από την πλευρά μου δε μπορώ να το δω ως μια συμπεριφορά «αυτοβασανισμού» από μέρους των θεατών (γέλια). Για μένα – και θα συμφωνήσω με αυτό που είπες - είναι μια έντονη εμπειρία αν και αυτή η ερώτηση με βάζει αυτόματα σε μια αμυντική θέση…Αν νιώθουν άβολα μπορούν να «δραπετεύσουν» ότι ώρα θέλουν από την αίθουσα. Για μένα η ταινία είναι ένα συναισθηματικό ταξίδι ενός άντρα που φτάνει στο να δεχθεί το γεγονός ότι η κόρη του έχει πέσει θύμα απαγωγής, ένα ταξίδι με στιγμές ομορφιάς και συγκίνησης. Έτσι η προβολή της ταινίας έχει να κάνει με μια φορτισμένη συναισθηματικά εμπειρία. Και για να απαντήσω με περισσότερη σαφήνεια, όταν βλέπω μια ταινία είναι σημαντικό για μένα να με μεταφέρει σε ένα ιδιαίτερο και περίεργο σύμπαν, χωρίς να σκέφτομαι αν μπορώ να «αποδράσω» από αυτό. Ποια ήταν η σπίθα που οδήγησε στο «Keane»; Λ. Κ.: Έχω μια εντεκάχρονη κόρη, το όνομά της είναι Σερίνα. Έχει μια έντονη διάθεση να εξερευνά τον κόσμο γύρω της χωρίς να έχει αίσθηση του κινδύνου. Έτσι σε κάποια από τις στιγμές που βρισκόμαστε μαζί σε δημόσιους χώρους είχα το άγχος ότι θα απομακρυνθεί από εμένα, πράγμα που γινόταν συχνά και τα πρώτα πέντε λεπτά που την έψαχνα, χωρίς να μπορώ να την εντοπίσω, βίωνα αυτό τον πανικό που προσπάθησα να μεταφέρω στον χαρακτήρα του Keane. Βασίστηκα επίσης στην ιδέα ότι οι ζωές μας μπορούν να αλλάξουν δραματικά από στιγμή σε στιγμή. Όλοι αυτοί οι μοναχικοί άνθρωποι που βιώνουν μια τραγωδία και ξαφνικά ζουν απομονωμένοι σε κάποιο ξενοδοχείο ή περιπλανώνται στους δρόμους χωρίς ουσιαστικά να είναι μέρος του κοινωνικού συνόλου βρίσκονται πολύ κοντά στην ψυχική κατάρρευση. Όσον αφορά τη συνεργασία σας με τον πρωταγωνιστή Ντάμιαν Λιούις, όπως αναφέρατε στην εισαγωγή σας στην προβολή της ταινίας, νιώθετε ότι η ταινία «ανήκει» τόσο σε εσάς όσο και σε εκείνον… Λ. Κ.: Ναι…Ισως δεν το έθεσα σωστά, το να φτιάχνεις μια ταινία σημαίνει ότι συνεργάζεσαι με ανθρώπους που συνεισφέρουν ο καθένας τους με το δικό του τρόπο. Πολλοί κριτικοί κινηματογράφου – και θεατές - νιώθουν ότι μπορούν εύκολα να διαχωρίζουν το κομμάτι της δουλειάς του καθενός, κατηγοριοποιώντας τα πράγματα, αναφέροντας credits. Θέλουν να έχουν την ασφάλεια ότι ξέρουν «ποιος» έκανε «τι» σε κάθε ταινία. Κανείς δεν αναφέρεται στη συνεργασία, στη σύνθεση των δυνάμεων…Αν για παράδειγμα είχα διαλέξει έναν άλλο ηθοποιό από τον Ντάμιαν θα επρόκειτο για μια τελείως διαφορετική ταινία, αν από την άλλη σκηνοθετούσε τον Ντάμιαν κάποιος άλλος η ερμηνεία του θα ήταν τελείως διαφορετική! Αν και είμαι υπεύθυνος για το σενάριο, τις τοποθεσίες, τις γωνίες λήψης και έχοντας οργανώσει όλες τις μικρές λεπτομέρειες που έχουν να κάνουν με το γύρισμα νιώθω ότι πρόκειται για μια συνεργασία, μια σύνθεση, όπως προείπα, με τους ανθρώπους που αναλάμβαναν να υλοποιήσουν τις ιδέες μου. Ήταν λοιπόν ο Ντάμιαν Λούις η πρώτη σας επιλογή για τον πρωταγωνιστικό ρόλο; Λ. Κ.: Ο Ντάμιαν δεν ήταν η πρώτη μου επιλογή…Είχα στο νου μου και κάποια άλλα ονόματα μέχρις ότου τον είδα στο «Band Of Brothers» (μίνι αμερικάνικη σειρά με θέμα τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο) και έγινε για μένα πλέον σαφές ότι ήθελα να συνεργαστώ μαζί του.  (Προσοχή! Ακολουθούν spoilers!) Όταν ο Ουίλιαμ Κιν γνωρίζει τη μητέρα με το κοριτσάκι της, αυτή τη νέα οικογένεια, είναι για εκείνον μια ακόμα αναπαράσταση του δράματος του ή πιστεύει ότι θα βρει τη σωτηρία μέσα από αυτό το γεγονός; Λ. Κ.: Αυτή είναι μια πολύ καλή ερώτηση…Κάνω συνεντεύξεις για την προώθηση της ταινίας εδώ και ένα χρόνο και οφείλω να σου πω πως πολύ σπάνια δέχομαι ερωτήσεις τόσο «αυθεντικές» και στο κέντρο των πραγμάτων. Η δομή του φιλμ βασίζεται σε έναν εφιάλτη που ο ήρωας ζει ξανά και ξανά. Αυτό μπορεί να συμβεί στον καθένα μας, αν περάσει από μια πολύ τραυματική εμπειρία. Στην αναπαράσταση αυτή, την ψευδαίσθηση που έχει ο ήρωας καθώς ξαναζεί το γεγονός, ελέγχει ο ίδιος την κατάληξη. Επιδίδεται στο να ζει συνεχώς τις στιγμές που τον στιγμάτισαν με ένα διακαή πόθο να αλλάξει το ρου της ιστορίας. Αυτό όμως είναι μάταιο και το γνωρίζει βαθιά και ο ίδιος. Όλο το ταξίδι του Κιν έχει να κάνει με μια προσπάθεια να αλλάξει ένα τετελεσμένο γεγονός. Αυτό φαίνεται κυρίως στην αρχή, όπου ο ήρωας νιώθει την ανάγκη να επιστρέφει συνεχώς στο μέρος όπου χάθηκε η κόρη του. Και έπειτα γνωρίζει αυτή τη νέα οικογένεια, το μικρό κοριτσάκι, έρχεται να αντικαταστήσει την αγάπη του για τη χαμένη του κόρη. Όταν μαθαίνει από τη μητέρα ότι πρόκειται να μετακομίσουν σε άλλη πόλη οδηγεί το κοριτσάκι στο σταθμό των λεωφορείων όπου χάθηκε η κόρη του, κάνει σχεδόν ιεροτελεστικά όλες τις κινήσεις που έκανε όταν συνέβη η μοιραία απαγωγή, προσπαθώντας ακόμα μια φορά να πάρει απάντηση για το τί πραγματικά συνέβη τότε. Και όταν γυρνάει στο κοριτσάκι και της λέει «συγνώμη…» έχει ήδη στο μυαλό του την εικόνα του παιδιού του. Αυτή την αναπαράσταση μπορεί να την κάνει μόνο σε ένα συμβολικό επίπεδο… Γιατί τελικά ο ήρωας δεν πήρε το τρένο για το Κλίφτον μαζί με το κοριτσάκι; Λ. Κ.: Υπάρχει στο τέλος αυτή η καθοριστική στιγμή όπου ο Κιν γυρνάει στο κορίτσι και του λέει «Λυπάμαι τόσο πολύ, συγνώμη…» σαν έκφραση θρήνου για την προσωπική του απώλεια…Θα σου αποκαλύψω ότι σε ένα προσχέδιο του σεναρίου είχα τον ήρωα να απαγάγει τελικά το κοριτσάκι που ήρθε να «αντικαταστήσει» την κόρη του και να πηγαίνουν οι δυο τους στο Κλίφτον. Όταν όμως άρχισα τα γυρίσματα και είδα τη σκηνή όπου ο ήρωας ζητάει συγνώμη από το κοριτσάκι συνειδητοποίησα ότι ο άνθρωπος αυτός δε θα μπορούσε ποτέ να διαπράξει απαγωγή… Νιώθετε μια αλλαγή στον τρόπο που οι ταινίες στην Αμερική χειρίζονται το θέμα τους ή παράγονται ή ακόμα και αν η ίδια η έμπνευση τους έχει επηρεαστεί από τα γεγονότα της ενδεκάτης Σεπτεμβρίου; Λ. Κ.: Δεν είμαι σε θέση να σχολιάσω τις τάσεις του σύγχρονου αμερικανικού κινηματογράφου, δε μπορώ να αναλύσω τα στοιχεία αυτά, δεν έχω αρκετές πληροφορίες για να βγάλω ένα συμπέρασμα…Μακάρι να ήξερα να σου πω για projects τα οποία απορρίφθηκαν εξαιτίας «περιεχομένου». Εδώ θα πρέπει να γίνει μια εμπεριστατωμένη στατιστική έρευνα για να μπορούμε να μιλήσουμε με αποδείξεις για κάτι. Όσον αφορά στην έμπνευση…Επειδή πρόκειται για ένα κοσμοϊστορικό γεγονός έχει επηρεάσει τη συνείδηση όλων μας και είναι φυσικό να φαίνεται αυτό στον κινηματογράφο που φτιάχνουμε. Θεωρείτε τον εαυτό σας μέρος της ανεξάρτητης κινηματογραφικής σκηνής της Αμερικής; Λ. Κ.: Δε θα το έλεγα…Για να μιλήσω ειλικρινά, με θεωρώ απλά δημιουργό ταινιών. Αποφεύγω συνειδητά τις «ταμπέλες». Οι ταμπέλες αυτές, όπως «ανεξάρτητος», είναι χρήσιμες μόνο σε αυτούς που αναλαμβάνουν το marketing στον κινηματογράφο…Αυτό το θεωρώ φρικτό! Βλέπετε λοιπόν μια φθίνουσα πορεία στην κινηματογραφική αισθητική των αμερικανικών ταινιών; Λ. Κ.: (γέλια) Πτώση…Χμμμ…Αυτό που βλέπω είναι ότι οι ταινίες παράγονται πλέον δίνοντας την αίσθηση ενός «συντηρητισμού» και αναφέρομαι στη δομή της ταινίας, την ιστορία που αφηγείται, το cast και τα οικονομικά δεδομένα του budget. Από την άλλη αισθάνομαι μια πραγματικά μεγάλη άνοδο των μικρών εταιρειών διανομής οι οποίες αναλαμβάνουν να προωθήσουν ταινίες που αποτελούν οικονομικό ρίσκο για τους «μεγάλους», ταινίες πιο «περιπετειώδεις» που συμβολίζουν την πρόκληση στις νόρμες…Από τη δικιά μου πλευρά δε νομίζω ότι υπάρχει «ανεξάρτητο κίνημα» στον κινηματογράφο, απλά υπάρχουν διαφορετικές εταιρίες παραγωγής και κάποιοι κάνουν ταινίες με μεγαλύτερο budget από άλλους. Μόνον αυτό! Όλες αυτές οι εταιρίες θέλουν να μειώσουν το οικονομικό ρίσκο που εμπλέκεται στο να φτιάξεις μια ταινία και με την προβολή της να έχουν τη μεγαλύτερη δημογραφική επιρροή. Κάνουν «target» στο κοινό που τους ενδιαφέρει και έχουν υπόψιν τους ότι η συντριπτική πλειοψηφία των θεατών στις αίθουσες είναι μεταξύ δέκα επτά με είκοσι πέντε ετών. Όταν οι εταιρίες παραγωγής ασχολούνται με μικρότερα budget ταινιών είναι κάτι που δεν αποτελεί γι’ αυτούς μεγάλο οικονομικό ρίσκο και σαν αποτέλεσμα έχουν μεγαλύτερη ελευθερία και ευελιξία στο να υλοποιήσουν ένα project…Εν τέλει το μόνο που έχει σημασία είναι αν έχεις φτιάξει μια καλή ταινία. Υπάρχουν πολλές καλές ταινίες που προέρχονται από το «σύστημα» των μεγάλων στούντιο και πολλές κακές ταινίες που προέρχονται από τον επονομαζόμενο «ανεξάρτητο κόσμο». Όντας μέρος της κριτικής επιτροπής του 46ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης…Το έχετε μετανιώσει; Λ. Κ.: Μήπως δουλεύεις για το Φεστιβάλ; Όχι, το Movieworld είχε εφέτος μια στενή συνεργασία με το φεστιβάλ αλλά, κατά τα άλλα, είμαστε ένα απόλυτα ανεξάρτητο site... Λ. Κ.: Τέλεια! Δε θα μπορούσα να πω πως το έχω μετανιώσει…Έχω δει μερικές ενδιαφέρουσες ταινίες. Φυσικά δεν είμαι σε θέση να κάνω σχόλια πάνω σε αυτές (γέλια), ο θεσμός σαν οικοδεσπότης μου έχει φερθεί άψογα και πολύ σημαντικό για εμένα είναι να βρίσκομαι δίπλα στα υπόλοιπα μέλη της επιτροπής η οποία αποτελείται από ενδιαφέροντες και συναρπαστικούς ανθρώπους. Πόσες φορές σου δίνεται η δυνατότητα να βρεθείς δίπλα σε ανθρώπους όπως ο Βιτόριο Στοράρο; Όχι ότι θέλω να αδικήσω τους υπόλοιπους… Ούτε και εμείς θέλουμε να αδικήσουμε άλλους σκηνοθέτες αλλά δεν είναι και τυχαίο ότι είστε ένας από τους λίγους εκ των οποίων επιδιώξαμε να πάρουμε συνέντευξη κύριε Κέριγκαν... |
