| Ημερολόγιο Φεστιβάλ 2007 10 (και τα κρατικά βραβεία 2007!) |
| Συντάχθηκε από τον/την The Movieworld Team |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2007 |
 Ταινίες μεγάλου μήκους Το 1ο βραβείο ταινίας μυθοπλασίας μεγάλου μήκους ύψους 58.700 ευρώ απονέμεται στο EL GRECO του Γιάννη Σμαραγδή  Το 2ο βραβείο ταινίας μυθοπλασίας μεγάλου μήκους ύψους 44.025 ευρώ απονέμεται στο URANYA του Κώστα Καπάκα  Το 3ο βραβείο ταινίας μυθοπλασίας μεγάλου μήκους ύψους 29.350 ευρώ απονέμεται στo ΔΙΟΡΘΩΣΗ του Θάνου Αναστόπουλου  Το 1ο βραβείο ταινίας τεκμηρίωσης ή ταινίας κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους ύψους 17.610 ευρώ απονέμεται στο ΜΥΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ του Σταύρου ΣτάγκουΤο 2ο βραβείο ταινίας τεκμηρίωσης ή ταινίας κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους ύψους 11.740 ευρώ απονέμεται στο ΠΟΛΥ ΜΙΛΑΣ...ΠΟΛΥ ΚΛΑΙΣ του Δημήτρη Κιτσικούδη Ταινίες μικρού μήκους Το 1ο βραβείο ταινίας μυθοπλασίας ή τεκμηρίωσης ή κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους ύψους 8.805 ευρώ απονέμεται στο ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΜΑ της Ιρίνα Μπόικο Το 2ο βραβείο ταινίας μυθοπλασίας ή τεκμηρίωσης ή κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους ύψους 6.603,75 ευρώ απονέμεται στο ΠΕΡΑΣΜΑ του Γιάννη Κατσάμπουλα Το 3ο βραβείο ταινίας μυθοπλασίας ή τεκμηρίωσης ή κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους ύψους 4.402,50 ευρώ απονέμεται στο Η ΕΚΤΑΣΗ ΠΟΥ ΑΝΑΛΟΓΕΙ του Παναγιώτη Χριστόπουλου Τα δέκα ισότιμα ειδικά βραβεία ταινιών μικρού μήκους μυθοπλασίας ή τεκμηρίωσης ή κινουμένων σχεδίων ύψους 2.348 ευρώ το καθένα απονέμονται στις ταινίες: ΤΖΙΝΑ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ του Β. Ζουγανέλη, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ; του Κ. Πιλάβιου, TRANSIT, του Γ. Γαϊτανίδη, ΕΝ ΘΕΡΜΩ της Α. Νταουντάκη, Μ’ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ του Αν. Γερακίνες, ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΜΕΡΑ των Β. Καζή – Επ. Τριανταφυλλίδη, ΩΜΟΣ ΠΡΟΣ ΕΝΟΙΚΙΑΣΗ του Δ. Εμμανουηλίδη, ΕΙΣΒΟΛΗ (INVASION) του Μ. Δέλλου, SPINALONGA του Κ. Αθουσάκη και ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ, ΝΥΧΤΑ του Αχ. Κυριακίδη. Τα υπόλοιπα βραβεία ταινιών μεγάλου μήκους Το βραβείο σκηνοθεσίας ύψους 29.350 ευρώ απονέμεται στον Γιάννη Σμαραγδή για το ταινίας EL GRECO Το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη ύψους 14.675 ευρώ απονέμεται στην Κωνσταντίνα Βούλγαρη για το VALSE SENTIMENTALE Το βραβείο σεναρίου ύψους 14.675 ευρώ απονέμεται ισομερώς στους Θάνο Αναστόπουλο και Βασίλη Ραΐση για το σενάριο του ΔΙΟΡΘΩΣΗ και Κώστα Καπάκα για το σενάριο του URANYA Το βραβείο πρώτου ανδρικού ρόλου ύψους 11.740 ευρώ απονέμεται στο Γιώργο Συμεωνίδη για την ερμηνεία του στο ΔΙΟΡΘΩΣΗ Το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου ύψους 11.740 ευρώ απονέμεται στην Λουκία Μιχαλοπούλου για την ερμηνεία της στο VALSE SENTIMENTALE Το βραβείο δεύτερου ανδρικού ρόλου ύψους 5.870 ευρώ απονέμεται στον Μανώλη Μαυροματάκη για την ερμηνεία του στο URANYA. Το βραβείο δεύτερου γυναικείου ρόλου ύψους 5.870 ευρώ απονέμεται στην Μένη Κωνσταντινίδου για την ερμηνεία της στο STRAIGHT STORY Το βραβείο φωτογραφίας ύψους 8.805 ευρώ απονέμεται από κοινού στους Άρη Σταύρου και Νίκο Σμαραγδή για τη φωτογραφία στο EL GRECO. Το βραβείο σκηνογραφίας ύψους 5.870 ευρώ απονέμεται στον Δαμιανό Ζαρίφη για τα σκηνικά στο EL GRECO Το βραβείο μουσικής ύψους 5.870 ευρώ απονέμεται ισομερώς στους Παναγιώτη Καλαντζόπουλο και Βαγγέλη Παπαθανασίου για τη μουσική αντίστοιχα στα URANYA και EL GRECO Το βραβείο ήχου ύψους 5.870 ευρώ απονέμεται στον Μαρίνο Αθανασόπουλο για τον ήχο του EL GRECO Το βραβείο μοντάζ ύψους 5.870 ευρώ απονέμεται στον Γιάννη Τσιτσόπολο για το μοντάζ στο EL GRECO Το βραβείο ενδυματολογίας ύψους 5.870 ευρώ απονέμεται στην Εύα Νάθενα για τα κοστούμια στο URANYA Το βραβείο μακιγιάζ ύψους 2.935 ευρώ απονέμεται στην Αργυρώ Κουρουπού για το μακιγιάζ στο EL GRECO Όταν ο Ντάνι Γκλόβερ συνάντησε τον…Γιαγκόναν! Caro Diario («Αγαπητό Ημερολόγιο», όπως έλεγε στην ομώνυμη ταινία του και ο Νάνι Μορέτι). Με λυγμούς, δάκρυα, στενοχώρια, χαρμολύπη αλλά και μια διάθεση γλυκιάς αναμονής για τα επερχόμενα φεστιβάλ ήρθε η στιγμή να ξεκουραστείς. Να αφήσω το στυλό, τις μουτζούρες (λόγω σκοτεινής αίθουσας) και τις ατάκες που σημείωνα τακτικά πάνω σου. Τα φύλλα σου άλλωστε άρχισαν επικίνδυνα να μειώνονται. Επιτέλους ήγγικεν η ώρα για ξεκούραση. Το 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αποτελεί πλέον παρελθόν. Δέκα ημέρες φεστιβαλικής φρενίτιδας πέρασαν στην ιστορία. Έτσι είναι αυτά...Πότε έγινε η τελετή έναρξης και πότε έφτασε αυτή της λήξης ούτε που το πήρα χαμπάρι (το σώμα μου βέβαια είχε βέβαια αρχίσει να διαμαρτύρεται προ πολλού…). Και παρά τα όσα του έσυρα το φεστιβάλ δεν παύει να είναι ένας σημαντικός θεσμός, τόσο για την πόλη όσο και για όλους εμάς τους «φανατικούς» του σειλόιντ. Όσο και αν γκρινιάζουμε για τα κακώς κείμενα, τις οργανωτικές ατασθαλίες και ορισμένες (αρκετές εφέτος) κακές ταινίες δεν παύουμε να απολαμβάνουμε την γιορτινή ατμόσφαιρα στους εξαιρετικά ατμοσφαιρικούς χώρους της προβλήτας του λιμανιού με τις αποθήκες που θυμίζουν κάτι από Cinecitta.  Caro diario είχα αποφασίσει να μην σου πω τίποτα για την πραγματική μάχη με ατελείωτες συνεννοήσεις και τα άπειρα τηλεφωνήματα που κάναμε για να μπούμε στην τελετή λήξης, λες και πρόκειται για την τελετή απονομής των Όσκαρ…Για την αναμενόμενη καθυστέρηση, για την έναρξη της τελετής. Για τα δέκα εννέα, αν μέτρησα καλά, βραβεία. Για το ότι τα περισσότερα τα παραλάμβαναν δημοσιογράφοι και όχι δημιουργοί. Για τον πρόεδρο της Ενωσης Ελλήνων Κριτικών Κινημαρογράφου που μίλησε για Φεστιβάλ με…μνημόσυνα και...πάρτι. Για μια τελετή στην οποία περίσσεψαν τα χειροκροτήματα και οι σουρεάλ φωτογραφίες, όπως για παράδειγμα αυτή του Ντάνι Γκλόβερ με τον Γιάγκο - «Γιαγκόναν» - Ραυτόπουλο και τις πολεμικές γκριμάτσες του. Όμως δεν μπορώ να σου κρύψω το θαυμασμό για το βίντεο με το making off της διοργάνωσης, την μικρότερη από συνήθως ουρά αναμονής για την τελετή, τη γενικότερη εκφραστική λιτότητα, τη βράβευση του talk of the festival «PVC-1», το γεγονός ότι κάποια στιγμή έπεσαν οι τίτλοι αρχής του «The Darjeeling Limited» του Γουές Άντερσον.  Μια ταινία που στο...ηδονόμετρο της φιλμικής απόλαυσης (κατά τη γνώμη μου) χτυπά κόκκινο. Ο ιδιοσυγκρασιακός Άντερσον, διαθέτοντας μιαν από τις πιο οξυδερκείς ματιές του σύγχρονου αμερικανικού indie κινηματογράφου, εγκαταλείπει τις υποβρύχιες περιπέτειες του Στιβ Ζιζού και μας προσκαλεί με το νέο του φιλμ σε ένα ταξίδι στην εξωτική Ινδία. Mετά το θάνατο του πατέρα τους τρία αποξενωμένα αδέλφια έπειτα από προτροπή του μεγαλύτερου ταξιδεύουν με το τρένο «The Darjeeling Limited» στην Ινδία για να συναντήσουν τη μητέρα τους. Με ένα πλήθος αποσκευών (κυριολεκτικά και μεταφορικά, καθώς διαδραματίζουν βασικό ρόλο στην ταινία) να τους ταλαιπωρεί τα τρία αδέλφια ταξιδεύουν προς την αυτογνωσία με ένα σωρό μπλεξίματα. Καλωσήλθατε λοιπόν στο τρένο που φιλοξενεί το ιδιότυπο σύμπαν του σκηνοθέτη. Ένας κόσμος αστείος, μελαγχολικός, ιδιόρρυθμος, σουρεάλ, πολύχρωμος και με στιλ που απογειώνεται. Προσοχή, η τριάδα των Αντριαν Μπροντί (επιτέλους επιστρέφει σε «σωστά» μονοπάτια), Τζέισον Σουόρτζμαν και του εκπληκτικού Όουεν Γουίλσον δεν διαθέτει γκροτέσκα χαρακτηριστικά, αν και στα χέρια κάποιου άλλου σκηνοθέτη οι χαρακτήρες θα είχαν ξεφύγει και θα είχαν ολότελα παραμορφωθεί. Είναι ήρωες που πολλοί – βάζω στοίχημα - από εμάς θα ζήλευαν. Μέλη μιας δυσλειτουργικής οικογένειας (με έναν πατέρα που μόλις πέθανε και μια μητέρα μοναχή…) την οποία οι διαψεύσεις και η έλλειψη εμπιστοσύνης την έχουν γονατίσει. Με χιούμορ ιδιαίτερο, σαρκασμό που καλπάζει, υπερβάλλουσα γλαφυρότητα, κορεσμένα χρώματα χωρίς γκρίζα και μαύρα πουθενά (πανέμορφη δουλειά από τον μόνιμο συνεργάτη του Άντερσον Ρόμπερτ Γιόμαν) και με σωστή χρήση του φιλμικού χρόνου ο δημιουργός αναποδογυρίζει το κλουβί της Αγίας Αμερικανικής Οικογένειας και αφήνει (όπως το φίδι στην ταινία) να βγουν όλες οι ιδιαιτερότητες της έξω. Με τα βλέμματα, τα παραμορφωμένα πρόσωπα και τις παγωμένες πρόσωπα να προσπαθούν να πείσουν για την ματαιότητα της ύπαρξής μας. Ο θάνατος από τον Άντερσον στο φιλμ αντιμετωπίζεται χωρίς ίχνος λυγμού. Σαν φυσικό επακόλουθο, σαν προέκταση του εαυτού μας. Αν έλειπε και το υπερβολικό orientalism…  Caro diario πώς μπορώ αλήθεια να κρύψω το γεγονός ότι η Άζια Αρζέντο ήταν χτες την πόλη; Κρύβεται; Δεν κρύβεται…Παρευρέθηκε λοιπόν μετά χιλίων τιμών και πολυάριθμων φλας στη προβολή της ταινίας - έκπληξης του φεστιβάλ: «Η Τρίτη Μητέρα», σκηνοθετημένo από τον πατέρα της – respect! - Ντάριο Αρζέντο. Δεν μου φάνηκε και πολύ στις black ομορφιές της. Μάλλον «κομμένη» ήταν από το ταξίδι ή μήπως αυτά παθαίνει κανείς όταν ο διάσημος πατέρας του τον μυεί από νωρίς στα θρίλερ, gore και βιασμός στην οθόνη...Τα «κοπλιμέντα» περί Μποντλερ-ικής, αυτοκαταστροφικής και συγχρόνως δημιουργικής φύσης της Αρζέντο, εκ μέρους του κυρίου Χωραφά γρήγορα τα προσπέρασα για να παρακολουθήσω ένα αληθινό ιταλικό giallo με αρκετές - αριστοτεχνικά γυρισμένες - σκηνές gore. Η θρυλική τριλογία των Τριών Μητέρων που ξεκίνησε με το all time classic «Suspiria» και συνεχίστηκε αργότερα με το «Inferno» κλείνει εδώ. Ένα φιλμ που αποδείχτηκε αρκετά «αστείο» μέσα στα καλογυαλισμένα πλάνα του Αρζέντο, λιγότερο gore απ’ όσο περίμεναν οι fans του είδους. Η επονομαζόμενη «Μητέρα Των Δακρύων» επιστρέφει από την κόλαση όταν ανοίγει μια καταραμένη υδρία που, σαν άλλο κουτί της Πανδώρας, σπέρνει τον τρόμο και το «κακό» παντού στην ιταλική γη. Βιασμοί, ληστείες, βεβηλώσεις, εξορκισμοί και μαύρη μαγεία συνθέτουν το παζλ ετούτης της ταινίας με την Άζια να προσπαθεί να σώσει τον κόσμο. Με δάνεια από τον Χίτσκοκ και γοτθικής πινελιές αλά Μάριο Μπάβα και με χρήση επιβλητικών φωτισμών ο Αρζέντο χτίζει μια υποβλητική, σαθρή ατμόσφαιρα όπου ο φόβος και ο τρόμος δεν υπαινίσσονται αλλά είναι οδυνηρά παρόντες. Σίγουρα δεν είναι «Suspiria» και ο Αρζέντο είναι πια εβδομηντάρης αλλά δεν μπορείς και να αγνοήσεις έναν μετρ του είδους...  Και για να αλλάξω εντελώς ύφος αγαπητό μου ημερολόγιο θα σε πάω ακόμη πιο νωρίς την Κυριακή, στο «Oasis» του Κορεάτη Λι Tσανγκ – Ντονγκ και στο αφιέρωμα που του έκαναν οι Ημέρες Ανεξαρτησίας. Είναι η ταινία που τον καθιέρωσε και πέρα από τα σύνορα της χώρας του, χαρίζοντάς του διακρίσεις σε πολλά φεστιβάλ (ανάμεσα τους τα βραβεία καλύτερης σκηνοθεσίας και γυναικείας ερμηνείας σε αυτό της Bενετίας). Μια σπουδή πάνω στην έννοια της πραγματικής αγάπης με την φιλοσοφική έννοια της λέξης δηλαδή δοτικότητα, γενναιοδωρία, ουμανισμός και θυσία. Ο σκηνοθέτης ισορροπεί με ιδιαίτερη δεξιοτεχνία και κλιμακούμενη ευαισθησία ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό. Ηρωας ο Τζονγκ Ντου, ένας ενήλικας με μυαλό παιδιού που αποφυλακίζεται και πηγαίνει στο σπίτι του θύματός του όπου γνωρίζει την κόρη του η οποία πάσχει από εγκεφαλική παράλυση. Μια ιδιαίτερη και εντελώς ασυνήθιστη σχέση δημιουργείται...Ένας ποιητικός ύμνος για την ικανότητα του ανθρώπου να αντιμετωπίζει και να ξεπερνά την καθημερινότητά του, τα ανθρώπινα όρια, να εκτινάσσεται σε δυσθεώρητα ύψη και να στέκεται αντάξιος της έννοιας «άνθρωπος». Ένα παραμύθι μελαγχολικό που ξεπερνά πανεύκολα τους σκοπέλους της αγάπης με θρησκευτικούς όρους και με μια ρεαλιστική αφήγηση - βοηθούμενη από δύο πολύ καλές ερμηνείες, των πρωταγωνιστών - να «τεντώνει» ιδεαλιστικά την οικουμενικότητα της αγάπης που φτάνει μέχρι τη θυσία…Caro diario ραντεβού...του χρόνου! Πέτρος Αλμπάνης  Λίγο πριν το φινάλε... Έφτασε η τελευταία ημέρα και για να μην χαλάσουμε την παράδοση μας από την αρχή του φεστιβάλ κανενός είδους προσπάθεια ή ατέλεια της οργάνωση δεν στάθηκε ικανή να διατηρήσει τις επιλογές μας ανέπαφες. Λίγο που βοήθησε πάλι το συννεφάκι το οποίο αστράφτει και βροντά πάνω από τα κεφάλια μας κατά περιόδους και λίγο οι προσκλήσεις που αφορούσαν μονάχα έναν από κάθε μέσο ενημέρωσης – άσχετο με το πόσοι συμμετείχαν από αυτό στην κάλυψη του φεστιβάλ – ακολουθήσαμε τη μοναχική μας πορεία προς άλλες αίθουσες και επιλογές. Ας ξεκινήσουμε όμως από λίγο νωρίτερα το απογευματάκι με την ταινία «Ώριμο Στάχυ» του Κινέηοςερζου Τσάι Σανγκτζούν από το διεθνές διαγωνιστικό τμήμα. Πρόκειται για την πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Σανγκτζούν που υπήρξε συν-σεναριογράφος των «Spicy Soup», «Shower» («Δημόσια Λουτρά», και «Sunflower» («Ηλιοτρόπιο») που κέρδισαν βραβεία σε γνωστά φεστιβάλ. Ο σκηνοθέτης παρευρέθηκε στην προβολή και δοκίμασαν μαζί με τον πρωταγωνιστή της ταινίας του, τον Γιάο Ανλιάν, τα ελληνικά τους προκαλώντας τη συμπάθειά μας. Ο Σονγκ επιστρέφει στον τόπο του μετά από πέντε χρόνια στην πόλη και μαθαίνει πως είναι...νεκρός. Όχι, δεν είναι κάποια ιστορία τρόμου αν και οι σχέσεις των ανθρώπων γίνονται καμιά φορά πιο τρομαχτικές από οτιδήποτε άλλο...Ο δεκαεπτάχρονος γιος του μεγάλωσε σχεδόν μόνος του όλα αυτά τα χρόνια αφού ο Σονγκ δεν γύρισε για να τον φροντίσει μετά το θάνατο της συζύγου του. Λειτουργώντας λοιπόν με γνώμονα την απόρριψη που ένιωσε απέρριψε, για την ακρίβεια «σκότωσε» τον πατέρα του. Όταν ξεκινούν μαζί με ένα φίλο να δουλέψουν στα χωράφια μαζεύοντας στάχυα η σύγκρουση θα είναι αναπόφευκτη αλλά ο χρόνος και οι περιστάσεις θα τους δώσουν ένα κανάλι επικοινωνίας ή έστω προσωρινής επαφής. Είναι συγκινητικό να βλέπεις πόσο δύσκολο είναι να συγχρονιστούν οι ρυθμοί δύο ανθρώπων έστω κι αν μοιάζουν πολύ και του καθενός τους χωριστά με τους ρυθμούς της πόλης και της επαρχίας. Η εξαιρετική φωτογραφία, η σύγκρουση μέσω των συνθέσεων και η σταδιακή εξέλιξη – γιατί η πρόοδος είναι πιο βαριά κουβέντα...- σε παρασύρουν να ζήσεις μαζί τους την ιστορία τους και να αντιμετωπίσεις το φιλμ με την ίδια συμπάθεια που παρουσιάζονται οι ήρωές του από τον φακό.  Καμιά φορά το προσωπικό γούστο σε επηρεάζει τόσο ώστε αδυνατείς να κρίνεις κάποια πράγματα αντικειμενικά. Έτσι η δεύτερη ταινία της ημέρας ήταν του Μίκιο Ναρούσε παρά την απελπισία που μας είχε πιάσει σε προβολή μιας άλλης δικής του τις προηγούμενες ημέρες. Η αλήθεια είναι πως δεν άλλαξε την σκέψη μου τόσο ώστε να βρεθεί στην πρώτη θέση των επιλογών μου αλλά αναμφισβήτητα το «Όταν Μια Γυναίκα Ανεβαίνει Τη Σκάλα» είναι καλή ταινία. Η Κέικο (ή αλλιώς «Μαμα Σαν», όπως είναι το «καλλιτεχνικό» της όνομα) είναι χήρα που εργάζεται ως συνοδός – παρέα πλουσίων κυρίων που συχνάζουν στα μπαρ. Δουλειά της είναι να χαμογελά και να είναι ευχάριστη παρέα για όλους όσους την πολιορκούν χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα ξαπλώσει μαζί τους. Για την ακρίβεια η Κέικο είναι μάλλον ξεχωριστή παρουσία στο χώρο αφού μετά τον θάνατο του συζύγου της δεν έχει δοθεί σε κανέναν αλλά έχει ένα κοινό όνειρο με πολλές άλλες, να ανοίξει το δικό της μπαρ ώστε να μην κάνει για πάντα αυτή τη δουλειά. Αν και υπάρχουν πολλοί που ενδιαφέρονται να τη στηρίξουν και πολλοί άλλοι που τη ζητούν σε γάμο η ίδια δεν τολμά να κάνει τα επιχειρηματικά βήματα που θα μπορούσαν να την οδηγήσουν στην καταστροφή και σε προσωπικό επίπεδο είναι αφάνταστα μόνη. Η Χιντέκο Τακαμίνε στον πρωταγωνιστικό ρόλο κερδίζει στις εντυπώσεις δίνοντας υπόσταση σε μια πολύ εύθραυστη ηρωίδα, ευγενική και διακριτική και για την οποία λίγα θα καταλάβει κάποιος που δεν την ξέρει ακόμα και όταν πονάει...  Τέλος η μεγάλη απόφαση (των δύο και πλέον ωρών...) αποδείχτηκε ότι άξιζε τον χρόνο μας. Το «Η Νύχτα Των Ηλιοτρόπιων» του Ισπανού Χόρχε Σάντσεθ – Καμπεθούδο είναι η πρώτη του σεναριακή και σκηνοθετική δουλειά μετά από τις δύο μικρού μήκους ταινίες του που έχουν ακολουθήσει μεγάλη πορεία σε φεστιβάλ της χώρας του μα και διεθνή. Σε μια περιοχή όπου τίποτα δεν συμβαίνει οι κάτοικοι εντοπίζουν την είσοδο μιας σπηλιάς και καλούν τους αρχαιολόγους να την ερευνήσουν καθώς είναι από τις λίγες ευκαιρίες τους να μην ερημώσουν εντελώς τα χωριά τους. Η σύζυγος ενός από αυτούς, ενώ τους περιμένει στο δάσος, πέφτει θύμα κακοποίησης από έναν περαστικό και μάλλον serial killer - καθώς φαίνεται να ψάχνει απεγνωσμένα το επόμενο θύμα του – που δεν τον ξαναβλέπουμε. Πάνω στον πανικό και την ταραχή η κοπέλα υποδεικνύει ως θύτη τον μοναδικό κάτοικο ενός ερειπωμένου χωριού και από εκεί και πέρα η εκδίκηση ξεφεύγει από τα όρια. Τί κάνει αυτή την ταινία διαφορετική; Είναι χωρισμένη σε κεφάλαια γυρισμένα από την οπτική γωνία των ηρώων που προωθούν τη μυθοπλασία, κάνοντας μόνον εμάς τους θεατές να τα γνωρίζουμε όλα. Όσα φαίνονται σημαντικά τελικά δεν είναι, ούτε κανένα τέρας θα βγει από τη σπηλιά ούτε θα πήξουμε στους φόνους. Αλλά η διαδικασία και μόνο της εξιχνίασης δημιουργεί την απαραίτητη ένταση που χρειάζεται για να παρακολουθήσεις μια αρκετά μεγάλη σε διάρκεια ταινία χωρίς να κουραστείς...Και κάπου εδώ να ανανεώσουμε και εμείς το ραντεβού μας με τη Θεσσαλονίκη για το...2008! Λία Παππά [Οι δύο πρώτες φωτογραφίες και αυτή της Αζια Αρζέντο είναι του Πέτρου Αλμπάνη]  |
