| Γιώργος Νούσιας: «Δεν κάναμε τίποτα παραπάνω απ’ αυτό που μπορούσαμε...» |
| Συντάχθηκε από τον/την Κώστα Γαϊτανή |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2006 |
 Την ίδια ακριβώς αίσθηση σου αφήνει και όταν τον γνωρίσεις από κοντά. Η κουβέντα μας έγινε με πολύ απλό, χαλαρό και φιλικό τρόπο, πίνοντας καφέ κάπου έξω. Παρών ήταν και ο διευθυντής φωτογραφίας της ταινίας (και κολλητός του Γιώργου) Claudio Bolivar. Φεύγοντας διαπιστώσαμε με χαρά ότι η αρχική μας εντύπωση δεν είχε αλλάξει καθόλου: Αυτοί οι δύο άνθρωποι μπορεί να αντιμετωπίζουν το σινεμά και την ίδια τη ζωή με μια υγιή δόση «πλάκας», την ίδια στιγμή όμως βλέπουν τη δουλειά τους πολύ σοβαρά. Και επειδή αυτός είναι ένας από τους πιο σωστούς τρόπους για να προχωρήσει κανείς εμείς ελπίζουμε μόνον οι υποσχέσεις που αφήνει το «Το Κακό» όχι απλά να εκπληρωθούν αλλά και να αποδώσουν πολλά περισσότερα στο μέλλον. Πετυχαίνοντας έτσι κάτι αυτονόητο μεν αλλά τελικά και τόσο δύσκολο, να φέρουν το πλατύ κοινό λίγο πιο κοντά στον σύγχρονο ελληνικό κινηματογράφο, στη χώρα μας αλλά και – γιατί όχι; - ίσως σε κάποιο βαθμό και στο εξωτερικό. Το «Το Κακό» θα συμμετάσχει τον Απρίλιο σε ένα φεστιβάλ ταινιών τρόμου στην Φιλαδέλφια των ΗΠΑ...  Καταρχήν αληθεύει ότι θέλατε να να έχει κάποιο ρόλο στην ταινία ο Κριστιάν Καρεμπέ; Έγινε καμία επαφή μαζί του; Γιώργος Νούσιας: Ναι, είναι αλήθεια. Μία όμως πολύ...πλάγια επαφή μέσω του (πρώην ποδοσφαιριστή) Τάκη Γκώνια που βάλαμε να του το μεταφέρει...Οπως επίσης σκεφτόμασταν και τον Τσουκαλά (γέλια) αλλά δεν έγινε τίποτα. Δεν ασχοληθήκαμε... Φαντάζομαι ήταν στην περίοδο που ο Καρεμπέ αγωνιζόταν ακόμα στην Ελλάδα. Πότε άρχισε η διαδικασία υλοποίησης του project; Γ. Ν.: Από το καλοκαίρι του 2003 και η ταινία κατέληξε να είναι έτοιμη μετά από δύο χρόνια! Πόσο δύσκολο ήταν ένα τέτοιο project δεδομένου ότι ανάλογη ταινία δεν έχει υπάρξει στα χρονικά του ελληνικού κινηματογράφου; Γ. Ν: Ήταν αρκετά δύσκολο αλλά όχι τίποτα το ακατόρθωτο. Η αλήθεια είναι ότι δεν πήγαμε να κάνουμε και κάτι παραπάνω απ' αυτό που μπορούσαμε να κάνουμε αλλά όσο περνούσε ο καιρός και δουλεύαμε την ταινία ανακαλύπταμε ότι μπορούμε να κάνουμε περισσότερα οπότε σιγά - σιγά αυξανόταν και η δυσκολία αλλά τελικά δε νομίζω ότι ήταν πρόβλημα...Τα καταφέραμε! Claudio Bolivar: Το πιο δύσκολο μέρος ήταν το post production. Γ. Ν: Ναι, όντως αυτό ήταν... Πιστεύεις ότι διαφοροποιείσαι από άλλους Ελληνες δημιουργούς; Γ. Ν: Όχι. Όλοι την ίδια δουλειά κάνουμε, ιστορίες θέλουμε να λέμε. Απλώς η κάθε ιστορία είναι διαφορετική... "Τι στο διάολο γίνεται σ αυτή τη γ... πόλη;" Πρόκειται μήπως για κάποιο υπαινιγμό, ένα αλληγορικό μήνυμα προς την ίδια την Αθήνα; Γ. Ν: Το λέει ένας ήρωας εκεί που του κοπανάνε το κεφάλι και του ξεκολλάει το χέρι...Από εκεί και το πήραμε και το βάλαμε σαν σλόγκαν. C. B: Απ' όλες τις ατάκες αυτή βρήκαμε να βάλουμε. Γ. Ν: Εντάξει, σ'αυτή τη γ... πόλη γίνονται διάφορα. Ο καθένας έχει τα δικά του απωθημένα σ' αυτή την πόλη. Εγώ έχω τα...σκατά των σκύλων! (γέλια) Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί "Το Κακό" ως ένας φόρος τιμής στις ταινίες τρόμου και ειδικά αυτές του Τζορτζ Ρομέρο; C. B: Οι ταινίες του Ρομέρο παίρνουν τον εαυτό τους λίγο πιο σοβαρά. Γ. Ν: Μπορεί...Εμείς θέλαμε απλά να κάνουμε μία ταινία με ζόμπι. Προσωπικά δεν ήθελα να κάνω έναν φόρο τιμής και δεν το βλέπω έτσι. Άμα βγαίνει έτσι επειδή είναι με ζόμπι εντάξει, υπάρχουν σαφώς συγκεκριμένες αναφορές αλλά...Θέλω να πω ότι αν υπάρχει φόρος τιμής ή σημεία έστω όπου έχουμε επηρεαστεί άμεσα είναι οργανικά τμήματα της ταινίας και όχι κάτι πρόσθετο. Ο Ρομέρο βέβαια είναι η αρχική μυθολογία τους είδους, αυτό δεν το συζητάμε.  Η βία στην ταινία σου παίρνει ως και μια κωμική/χαβαλετζίδικη διάσταση. Την βλέπεις και προσωπικά υπό αυτό το πρίσμα; Γ. Ν: Εντάξει, είναι τραβηγμένη η βία στη συγκεκριμένη ταινία, λειτουργεί με εφέ και η ιστορία είναι...ψεύτικη να το πούμε; Επιλογή μας ήταν να ακολουθήσουμε αυτή την οδό για να λειτουργήσει. C. B: Αν το παίρναμε ρεαλιστικά δεν θα λειτουργούσε... Γ. Ν: Όπως στο βιβλίο «Watchmen» του Αλαν Μουρ όπου υπάρχει ένας υπερήρωας, ο Comedian, ο οποίος είναι τόσο κυνικός χαρακτήρας που σκοτώνει δίχως κανέναν ηθικό περιορισμό και αναστολή, ακριβώς επειδή τα βλέπει όλα ως αστείο γι' αυτό και λέγεται έτσι. Όχι βέβαια ότι κάναμε την ταινία μ' αυτήν ακριβώς την οπτική! Είναι σημαντικό να πας τη βία και...λίγο παραπέρα; C. B: Ανάλογα με το θέμα της ιστορίας...Δεν είναι όλα τα θέματα κατάλληλα. Γ. Ν: Εμείς κάναμε μία ταινία τρόμου με ζόμπι και υπό αυτές τις συνθήκες είναι πιο ενδιαφέρον έτσι όπως το κάναμε. Αν τώρα κάνεις μία ψυχολογική ταινία τρόμου, όπως για παράδειγμα το "The Ring", τότε οφείλεις να λειτουργείς διαφορετικά. Με τα ζόμπι όμως η βία μάλλον χρειάζεται.... Σε ποιους σκηνοθέτες υπάρχουν αναφορές στην ταινία; C. B: Στους πάντες! (γέλια). Γ. Ν: Υπάρχουν πέντε – δέκα που ξεχωρίζουν αλλά βλέπεις κάτι, ακόμα και μια σκηνή σε μια ταινία που μπορεί να έχει ενδιαφέρον... Είμαστε η γενιά που έχουμε μεγαλώσει με το βίντεο, εμένα μ' αρέσει αληθινά ο κινηματογράφος, έχω δει χιλιάδες ταινίες μεγαλώνοντας. Υπάρχουν κάποιες αρχικές αναφορές, ινδάλματα να το πούμε...Ξέρω ‘γω; Ο Πίτερ Τζάκσον ας πούμε προφανώς είναι μία αναφορά αλλά αυτό δε σημαίνει ότι έχουμε το ίδιο στΙλ, το ίδιο ύφος...στη συνέχεια βέβαια μπορεί να έχουμε. Το "Braindead" μπορεί να είναι το αντίστοιχο του "Το Κακό" ως κωμωδία τρόμου. Καθώς η μέχρι στιγμής ανταπόκριση του κοινού ήταν ενθουσιώδης περιμένετε και κάποια μεγάλη εισπρακτική επιτυχία τώρα που η ταινία θα αρχίσει να προβάλλεται κανονικά; Γ. Ν: Πάρε με τηλέφωνο την Δευτέρα 20 Μαρτίου να σου πω! (γέλια). Πάντως εντάξει, έχουμε συνείδηση του τί περιμένουμε...  Πόσο εύκολο ήταν να έχετε τα αναγκαία εφέ; Γ. Ν: Πήγαμε χωρίς σκέψη στους αδελφούς Αλαχούζους και τους είπαμε για τα σχέδιά μας. Χωρίς αυτούς δε νομίζω να κάναμε την ταινία. Στην αρχή βέβαια ήταν λίγο σκεπτικοί γιατί δεν ήξεραν ποιοι είμαστε... Δηλαδή το ρίσκαραν κατά κάποιο τρόπο; Γ. Ν: Και αυτό αλλά πρέπει να έχεις και χρόνο. Εμείς πήγαμε βιαστικά και τους είπαμε "δε ξεκινάμε τα γυρίσματά μας;" Μας δώσανε πράγματα και όσο προχωρούσαμε μαθαίναμε περισσότερα, δυο - τρεις μήνες μετά, σε μια μεγάλη σκηνή, είχαν και αυτοί ενεργή συμμετοχή. Εφτιαξαν και πράγματα δικά τους ενώ στην αρχή της ταινίας μας έδωσαν έτοιμα κομμένα χέρια, έντερα και...ιστορίες! Μετά έκατσαν και τα έφτιαξαν μόνοι τους αλλιώς δε θα γινόταν τίποτα. Εμείς μπήκαμε «παρθένοι» από κάθε πλευρά σε αυτό το είδος, ξέραμε μόνο από γύρισμα και φωτογραφία. Για ταινία τρόμου σχεδόν δεν είχαμε ιδέα, μόνον ότι είχαμε δε ιαπό making of σε DVD και από περιοδικά που διαβάζουμε. Είχαμε μία μικρή ενημέρωση αλλά στην τελική τα μάθαμε μόνοι μας. Οι Αλαχούζοι πάντως έδωσαν πολύ μεγάλη βοήθεια... C. B: Όντως μας βοήθησαν στις τεχνικές, στο πώς φτιάχνονται τα χέρια και διάφορα ανάλογα... Γ. Ν: Κι άλλο στοιχείο που μάθαμε μόνοι μας είναι πώς να τα γυρίζεις όλα αυτά. Γιατί ξέρεις υπάρχει επιπλέον το τρικ στο να μη φανούν τα ψεύτικα πράγματα. Μπαίνει και το στοιχείο τη σκηνοθεσίας, της κίνησης της κάμερας, μ' αυτό μαθαίνεις πώς λειτουργεί ένα θρίλερ το οποίο είναι κάτι τελείως φτιαχτό. Δεν είναι ιστορία που τη δείχνεις έτσι όπως είναι. Εκεί πλέον πρέπει να κοροϊδέψεις το κοινό σου συνέχεια, να μη δείξεις ότι είναι «ζούγκλα». Οι ηθοποιοί πέρασαν από οντισιόν; Γ. Ν: Όχι, με τους περισσότερους άλλωστε ήμασταν γνωστοί. Κανείς δε πέρασε από οντισιόν, δεν είχαμε το χρόνο, τη διάθεση, δε θέλαμε; Διαλέξαμε ηθοποιούς που οι ρόλοι γράφτηκαν ειδικά γι' αυτούς και άλλους που ήδη είχαμε δουλέψει μαζί τους. Ήταν ένα ρίσκο που πήραμε αλλά πιστεύω ότι δε μας βγήκε σε κακό τελικά. Νομίζω έχουν κάνει πολύ καλή δουλειά... Ασχολήθηκες ιδιαίτερα με την καθοδήγηση τους; C. B: Δε δώσαμε πολύ βάρος σ' αυτό. Γ. Ν: Υπήρχε ένα βασικό πρόβλημα. Η ταινία γυρίστηκε πολύ σπαστά, άρα έλεγα στον άλλο "αύριο μπορείς να γυρίσουμε τη σκηνή αυτή;" και σχεδόν είχε περάσει ένας μήνας. Άντε τώρα να μπεις στο κλίμα. Ότι κάναμε το κάναμε μόνοι μας...Είμαι όμως ευχαριστημένος επειδή βρήκαμε ηθοποιούς που είχαν το κέφι και το μεράκι να δουλέψουν σε μία τέτοια παραγωγή ενώ δεν ήταν βασισμένη επάνωτους, εμείς τουλάχιστον δεν το βλέπαμε έτσι. Είχαμε ν' ασχοληθούμε με τόσα πράγματα...Οχι ότι δε τους δίναμε οδηγίες αλλά όταν λες του άλλου ότι είσαι το ζόμπι και πρέπει να τρομάξεις ή να το δείξεις στους άλλους ότι και να του πω εγώ, αν δεν μπορεί το πετύχει μόνος του...Δεν παίζαμε Άμλετ! Οι χαρακτήρες δεν είχαν κάποιο ιδιαίτερο βάθος ώστε να υπάρχει μία ψυχολογική ανάλυση τους από τους ηθοποιούς για να καθίσουμε να το ψάξουμε. Εγώ τους γουστάρω πολύ διότι τα έχουν καταφέρει, τους έχουμε ντουμπλάρει και το έκαναν αρκετά φυσικά, έτσι που δεν πολυφαίνεται στην ταινία. Υπήρχε ωραίο κλίμα... Ποια είναι αλήθεια η άποψή σας για τον ελληνικό κινηματογράφο; C. B: Εγώ εργάζομαι σ' αυτόν δέκα χρόνια, αρκεί; Γ. Ν: Ανεξάρτητοι είμαστε, κάναμε μία ταινία μόνοι μας, δεν είμαστε μέσα στην ελίτ. Τί να πούμε δηλαδή για τον ελληνικό κινηματογράφο, ότι δε κάνουμε κάθε χρόνο επιτυχίες; C. B: Στις εκατό ταινίες πες να βλέπονται οι δέκα. Αυτό συμβαίνει και σε άλλες χώρες, όχι μόνον εδώ. Γ. Ν: Και απ' τις είκοσι πέντε οι δύο - τρεις! Αυτή είναι και η αιτία που οι ελληνικές ταινίες δεν βγαίνουν στο εξωτερικό; C. B: Είναι και τα ελληνικά θέματα τα οποία πραγματεύονται και δύσκολα μπορεί να ταυτιστεί μαζί τους ένας ξένος. Πιο εύκολο είναι να ταυτιστεί ένας Έλληνας μ' ένα «ξένο» θέμα. Γ. Ν: Έχει να κάνει και με την προέλευση της ταινίας αλλά και με την εταιρεία διανομής της. Έχω άποψη αλλά δε θέλω να την εκφράσω...Είναι δύσκολο να κάνεις κάτι και να λειτουργήσει έξω εφόσον δεν έχουμε βιομηχανία όπως άλλοι. Δεν είναι βιοτεχνία που ο καθένας κάνει μια ταινία μόνος του. Εξω υπάρχουν εταιρείες οι οποίες βγάζουν πενήντα ταινίες το χρόνο και βασίζονται στο χρήμα, άσχετα αν υπάρχει και η καλλιτεχνική διάσταση. Εδώ το προϊόν δεν είναι το χρήμα, είναι η τέχνη. Αυτή είναι η διαφορά χωρίς να σημαίνει βέβαια ότι μια αμερικανική ταινία δεν μπορεί να είναι τέχνη. Ομως η βάση της είναι το χρήμα! Πώς αποφάσισες να παίξεις και ο ίδιος στην ταινία; Μήπως επειδή υποδύθηκες έναν οπαδό του Ολυμπιακού; Γ. Ν: Ίσως και γι’ αυτό (γέλια). Πάντως γιατί όχι; Τους το είπα και δεν είχε κανείς πρόβλημα με την απόφασή μου. Είχατε κανά πρόβλημα; C. B: Όχι! Το πλάνο στο στάδιο Καραϊσκάκη πώς προέκυψε; Γ. Ν: Το γενικό πλάνο είναι κανονικά απ' το Καραϊσκάκη αλλά τα κοντινά, εκεί που παίζουμε εμείς, είναι στα νταμάρια και ένα μικρό μέρος του το έχουμε προσθέσει στο Καραϊσκάκη. Είχα πάει στον αγώνα κυπέλλου Ολυμπιακός - ΑΕΚ και ήμουν δίπλα στα VIP, κάτω από τον πρόεδρο και τράβαγα την απέναντι θύρα με μια κάμερα που είχα πάρει μαζί μου. Ισχύει ότι η επόμενη δουλειά σας θα είναι ένα θρίλερ που διαδραματίζεται στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο; Πόσο εύκολο είναι να αναπαραστήσετε εκείνη την εποχή; Γ. Ν: Είναι ένα project που προς το παρόν απλά εξελίσσεται, δεν είναι τίποτα σίγουρο ακόμα αλλά το προχωράμε. Θα το γυρίσουμε στην επαρχία όπου μπορούμε να «πιάσουμε» το κλίμα της εποχής... Μακάρι να υλοποιηθεί, θα το περιμένουμε με πολύ ενδιαφέρον...Μέχρι τότε όμως ραντεβού στο...Καραϊσκάκη!! |
