| Βόλφανγκ Πίτερσεν: «Το να βλέπεις μια καταστροφή που δεν συμβαίνει σε εσένα τον ίδιο είναι και μία κάθαρση...» |
| Συντάχθηκε από τον/την The Movieworld Team |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Τετάρτη, 24 Μαΐου 2006 |
 Πόσο μεγάλες ήταν οι ποσότητες νερού που χρησιμοποιήσατε; Οι σκηνές όπου πλημμυρίζουν τα πάντα δεν πρέπει να ήταν εύκολες... Βόλφανγκ Πίτερσεν: Λοιπόν ήταν πολύ νερό. Πάρα πολύ νερό! Τα γυρίσματα έγιναν στην ειδική δεξαμενή που είχαμε φτιάξει για το «Perfect Storm». Τώρα πια λέγεται...λίμνη Πίτερσεν, κάτι που με κάνει πολύ υπερήφανο. Δεν είχα ποτέ μια λίμνη με το όνομα μου! Είχαμε πολλά διαφορετικά σκηνικά σε αυτή τη λίμνη και υπήρχε πάρα πολύ νερό στη δεξαμενή. Αλλά το νερό που μπαίνει στην αίθουσα δεξιώσεων όταν το πλοίο αρχίζει να βυθίζεται και τα νερά μπαίνουν στην αίθουσα, όταν σπάνε τα παράθυρα και η αποσυμπίεση του αέρα από τον χώρο είναι τέτοια ώστε είναι κυριολεκτικά σα να ρουφάει τον ωκεανό, αυτό το νερό ήταν ακόμα περισσότερο! Μιλάμε για εκατό χιλιάδες γαλόνια νερού που έπεφτε μέσα από αυτούς τους ειδικούς σωλήνες, τεράστια ντεπόζιτα που άδειαζαν ταυτόχρονα. Ηταν μια από εκείνες τις στιγμές που δαγκώνεις νευρικά τα νύχια σου...Είχε βέβαια προετοιμαστεί πολύ προσεχτικά, από την άλλη όμως ήξερες ότι με το πάτημα ενός κουμπιού θα ξεκίναγε και τίποτα πια δεν μπορούσε να το σταματήσει: Το νερό θα έπεφτε, θα θρυμμάτιζε τα παράθυρα, θα πλημμύριζε το σκηνικό και...αυτό ήταν, το σκηνικό θα καταστρεφόταν μια για πάντα! Ηταν λοιπόν μια λίγο ριψοκίνδυνη κατάσταση, δέκα κάμερες έτοιμες, ένα δάκτυλο στο κουμπί και το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε ήταν να πούμε «Eτοιμοι; Περιμένετε, μισό λεπτό ακόμα. Μισό λεπτό. Τώρα...πάμε!». Κάπου φοβόμαστε να το κάνουμε γιατί δεν υπήρχε περιθώριο επανάληψης, μία μόνο φορά και αυτό ήταν, δε θα υπήρχε άλλη, εκεί τελείωναν όλα. Ηταν όμως αναπόφευκτο και έτσι το κάναμε και ήταν όμορφο, εκατό χιλιάδες γαλόνια νερού να πέφτουν με θόρυβο και να...καταστρέφουν το σετ! Αμέσως τσεκάραμε με αγωνία και ευτυχώς όλα είχαν πάει καλά, είχαμε το πλάνο όπως το θέλαμε.  Μπορεί η ταινία σας να συγκριθεί με το «The Poseidon Adventure»; Β. Π.: Νομίζω ότι είναι πολύ διαφορετικές, εντελώς διαφορετικές. To «The Poseidon Adventure» ήταν ένα φιλμ του ’73, πιστεύω ότι πάρα πολλοί το θυμόμαστε, μας είχε κάνει μεγάλη εντύπωση γιατί όλοι ήμασταν νεότεροι. Το είδαμε, ήταν καλό γιατί ήταν τρομακτικό, όμορφο, είχε υπερβολικές ερμηνείες, μελόδραμα, λίγο κιτς και πολλή φασαρία όμως ήταν και γοητευτικό και δε θα το ξεχάσουμε ποτέ. Για τον Ιρβινγκ Αλεν αυτή ήταν η μεγάλη του στιγμή, η ταινία για την οποία έγινε γνωστός, ένα εντυπωσιακό, θεαματικό φιλμ. Εχει πια τη θέση του στην Ιστορία...Η δική μας ταινία είναι πολύ διαφορετική γιατί απλά προσπαθήσαμε να χρησιμοποιήσουμε την ίδια βασική ιδέα. Εχουμε και πάλι ένα πλοίο που ένα κύμα το αναποδογυρίζει και οι επιβαίνοντες πρέπει να αντιμετωπίσουν αυτή την κατάσταση...Το πώς όμως αποδίδεται όλο αυτό δεν έχει καμία σχέση με την παλαιότερη ταινία. Πριν απ’ όλα οι ερμηνείες έχουν πολύ διαφορετικό στιλ, δε θέλαμε να υπάρχει καθόλου μελοδραματικό ύφος. Αυτό που θέλαμε κατά βάση είναι να δείξουμε πολύ καθαρά και ρεαλιστικά τί συμβαίνει όταν υπάρξει μια ανάλογη κατάσταση σε ένα μεγάλο επιβατικό πλοίο όπως αυτό: Εκρήξεις, διαρροές αερίων και καυσίμων, παντού πράγματα που σπάνε...Και βέβαια έχουμε και πάλι μια ομάδα ανθρώπων που, μέσα από μια σειρά συγκινητικών σκηνών αλλά και άλλων με τόσο έντονη δράση που σου κόβει την ανάσα, καταφέρνουν να επιβιώσουν. Η βασική διαφορά όμως είναι στον τόνο της ταινίας. Ο τόνος της δικής μας ταινίας και ο απόλυτος ρεαλισμός της αντικατοπτρίζει πλέον λίγο ολόκληρη την εποχή μας και αυτό δεν ίσχυε πριν από τριάντα πέντε σχεδόν χρόνια. Οι καταστροφές είναι μια πραγματικότητα σήμερα, έχουμε βιώσει όλα τα είδη τρομερών καταστροφών, ο κόσμος τις φοβάται και η ιδέα τους τον αγχώνει. Θα έλεγα ότι η ταινία το παρουσιάζει αυτό όσο πιο αληθινά είναι δυνατό. Λέμε ότι έτσι είναι μια καταστροφή και έχεις τη δυνατότητα να το δεις και εσύ, κάπου ίσως είναι και μια κάθαρση το να ζήσεις αυτό τον εφιάλτη έστω και διαμέσου του σινεμά. Ισως γιατί οι άνθρωποι θέλουν να ξέρουν πώς είναι κάτι τέτοιο ή βλέπουν στα πιο κακά τους όνειρα το πώς είναι...Από την άλλη όμως, αν το αντέξεις, δεν είναι παρά μια ταινία, τελειώνει και η αληθινή ζωή συνεχίζεται. Ομως έχεις αποκτήσει μια εμπειρία αυτού του πράγματος έστω και έτσι και πιστεύω ότι οι άνθρωποι το χρειάζονται αυτό. Είναι μια καθαρτήρια διαδικασία που κάπου σε εξιλεώνει για το ότι δεν έζησες όσα τρομερά πέρασαν κάποιοι άλλοι... |
