| Αλεξάντερ Πέιν: «Η κωμωδία είναι φόρμα και όχι αυτοσκοπός...» |
| Συντάχθηκε από τον/την Νίκο Κουρμουλή |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2005 |
 Από τι νομίζετε ότι πάσχουν οι χαρακτήρες του «Sideways»; Aλεξάντερ Πέιν: Δε θέλω να γίνομαι δύσκολος...Δεν είμαι το καλύτερο άτομο να κάνετε αυτού του είδους τις ερωτήσεις γιατί ειλικρινά εγώ μπορεί να έγραψα την ταινία αλλά εσείς πιθανόν να έχετε πιο βαθιά προοπτική της απ’ όσο εγώ. Φτιάχνω τις ταινίες αλλά δε θέλω να τις εξηγώ... Πιστεύετε ότι το «Sideways» μιλά για τις αντιφάσεις που επηρεάζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά; A. Π.: Πιστεύω ότι πάντα ζούμε κάτω από συνεχείς αντιφάσεις. O κάθε χαρακτήρας της ταινίας έχει αντιφάσεις μέσα του και επίσης οι δύο χαρακτήρες λειτουργούν συμβολικά σαν δύο πιθανώς πλευρές μίας ανθρώπινης ύπαρξης. Όπως και στον «Ζορμπά» του Καζαντζάκη οι χαρακτήρες αντιπροσωπεύουν μια συμβολική φιλοσοφική συζήτηση ανάμεσα στις δύο πλευρές της ίδιας ψυχής, της ψυχής του Καζαντζάκη. Φυσικά αυτό ήταν ένα μεγαλούργημα και αυτή είναι απλά μία μικρή ταινία. Ναι, σίγουρα η αντίφαση είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπίζουμε στην ζωή μας. Πιστεύω ότι πολλά προβλήματα στον πλανήτη μας προέρχονται από ανθρώπους που είναι απρόθυμοι να παραδεχτούν τα συνυπάρχοντα παράδοξα της ζωής, όπως είναι η πολιτική και η θρησκεία. Πιστεύετε ότι η αγάπη και η νοσταλγία είναι παγιδευμένες σε ένα μπουκάλι κρασί; A. Π.: Για μερικούς ανθρώπους ναι. Για παράδειγμα, ο λόγος που βγάζει στο τέλος η ξανθιά γυναίκα είναι κάτι πολύ προσωπικό για εμένα και το πώς αισθάνομαι για το κρασί. Ένας από τους λόγους που με προσέλκυσε το ομώνυμο βιβλίο του Ρεξ Πίκετ ήταν επειδή μου άρεσε η ιστορία, είναι τόσο ωραία, αστεία και θλιβερή μαζί. Επίσης ενδιαφερόμουν να μάθω περισσότερα για το κρασί. Με αγγίζει η μελαγχολία σ’αυτήν την ταινία…Κάνω κωμωδίες αλλά κωμωδίες για την μελαγχολία.  Οι ταινίες σας έχουν την αίσθηση ενός αργού κυριακάτικου απογεύματος… Α. Π.: Ελπίζω όχι πολύ αργού…Ναι είναι ωραίο αυτό, μου αρέσει αυτή η αίσθηση, αλήθεια το έχω αυτό στις ταινίες μου; Η κωμωδία πάντως δεν είναι αντικείμενο, είναι φόρμα, οπότε η κωμωδία δεν σταματά εκεί. Η κωμωδία είναι για κάτι, σε αυτήν την περίπτωση αυτή είναι μια κωμωδία για την μελαγχολία, για την κατάθλιψη, για τον συμβιβασμό και…για τον θάνατο. Πιστεύω ότι πολλές ταινίες μου είναι για τον θάνατο με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Και στο «About Schmidt» επίσης αυτό είναι πολύ άμεσο, είναι μια κωμωδία για έναν άντρα που σκέφτεται τι θα κάνει με τον λίγο χρόνο που του απομένει… Σε αυτή την ταινία, αλλά και στις προηγούμενες δύο, υπάρχει μια τελεολογία, δε συμφωνείτε; Α. Π.: Για μένα δεν μιλάμε τόσο πολύ για ένα τέλος όσο για μία γέννηση...Το γεγονός, ας πούμε, ότι ο Σμιντ αρχίζει με το τέλος της καριέρας του και το τέλος αυτού που θεωρεί μια παραγωγική ζωή και το πώς αντιμετωπίζει το τέλος και σκέφτεται τι μπορεί να επακολουθήσει και σε αυτήν την ταινία ο Μάιλς έρχεται αντιμέτωπος με το τέλος του γάμου του και το τέλος του μυθιστορήματός του και το γεγονός ότι δεν βρίσκει εκδότη, οπότε... τώρα τι; Θεωρείτε τον εαυτό σας ανεξάρτητο σκηνοθέτη; A. Π.: Κοιτάξτε…Πάντα είμαστε εξαρτημένοι από τα χρήματα, αυτό είναι κάτι πολύ συνηθισμένο και πιστεύω ότι η ανεξαρτησία είναι πολύ πιο σημαντική όταν αναφέρεται στο καλλιτεχνικό πνεύμα της δουλειάς, ανεξάρτητα από το πόσα λεφτά ξοδεύονται ή από το από πού προέρχονται τα χρήματα. Είναι η παρουσία της φωνής του σκηνοθέτη. Εγώ σίγουρα ευελπιστώ στο να κάνω ταινίες κατά αυτόν τον τρόπο και με μία μεγάλη δόση ελευθερίας. Δεν με απασχολεί η ταινία σαν προϊόν κατανάλωσης αλλά σαν προσωπική έκφραση…Τέλος πάντων, το όραμα δεν είναι κάτι που το θέλεις, είναι αυτό που είσαι, δεν είναι επιλογή. Για παράδειγμα εγώ θέλω να λέω ιστορίες, ο Φελίνι ήθελε να πει ιστορίες, ο Κουροσάβα το ίδιο. Αλλά είναι ο τρόπος που το κάνεις και ο βαθμός της ειλικρίνειας απέναντι στην ανθρώπινη εμπειρία και στον εαυτό σου, όπως επίσης το ενδιαφέρον σου να χρησιμοποιείς την φιλμική γλώσσα με τον δικό σου τρόπο…  Πιστεύετε ότι στο «Sideways» οι ήρωες βρίσκουν αυτό που θέλουν; A. Π.: Σπανίως... (Μεγάλη ήταν η συμβολή στην πραγματοποίηση και τη δημοσίευση αυτής της συνέντευξης της Κατερίνας Βαλαβανίδη η οποία προστέθηκε πλέον στη συντακτική ομάδα του Movieworld και σύντομα θα διαβάσετε και τα πρώτα δικά της κείμενα.) |
