| S.T.A.L.K.E.R. |
| Συντάχθηκε από τον/την Zaphod |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Παρασκευή, 11 Μαΐου 2007 |
 Είδος: First Person Shooter Κατασκευαστής: THQ Ελάχιστες Απαιτήσεις: Pentium 4 2GHz, 512MB RAM, κάρτα γραφικών DirectX 9.0c συμβατή (Radeon 9600/GeForce 5700) με 128ΜΒ μνήμη, 10GB χώρος στο σκληρό δίσκο Προτεινόμενη Σύνθεση: Intel Core 2 Duo, 1GB RAM, κάρτα γραφικών Radeon X1850/GeForce 7900 με 256ΜΒ μνήμη Website: http://www.stalker-videogame.com Βαθμός Δυσκολίας: Μέσος +: Φανταστική ατμόσφαιρα, εξαιρετική ελευθερία κινήσεων, ηχητικά εφέ, έξυπνα προσαρμοσμένα στοιχεία από role playing games –: Υπερβολικές απαιτήσεις συγκριτικά με το αποτέλεσμα, τεχνικά μικροπροβλήματα, όχι το καλύτερο interface Πέντε χρόνια το πήγαιναν και το έφερναν. Τελικά μερικά παιχνίδια λες και είναι στοιχειωμένα...Όσο μάλιστα οι ανακοινώσεις τους συνοδεύονται από υπερφιλόδοξες αναφορές για πρωτοποριακό σενάριο και αξεπέραστα χαρακτηριστικά τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος είτε το παιχνίδι να κυκλοφορήσει το επόμενο δίσεκτο έτος είτε απλώς να προκύψει μεγάλη «πατάτα» (ενίοτε και τα δύο). Έτσι και το “S.T.A.L.K.E.R.” - που εξελίσσεται εδώ και μία πενταετία - κόντεψε να γίνει το γιοφύρι της Άρτας για τους τίτλους First Person Shooter (FPS). Για να πω την αλήθεια μου, παρόλο που το περίμενα κι εγώ με ανυπομονησία, από τη στιγμή που άνοιξα τη συσκευασία του ήμουν ήδη προκατειλημμένος ότι θα μου έβγαινε «πατάτα». Ευτυχώς λίγες ώρες αργότερα η πραγματικότητα με διέψευσε πανηγυρικά! Επίτηδες θα ξεκινήσω γκρινιάζοντας, ακριβώς διότι η πρώτη εικόνα του “S.T.A.L.K.E.R.” ενδεχομένως να αποκαρδιώσει όσους δεν έχουν το πλέον σύγχρονο σύστημα, ειδικά μάλιστα όταν δεν μιλάμε καν για το πλέον σύγχρονο παιχνίδι. Σε ένα διπύρηνο επεξεργαστή, ένα GB μνήμης και Radeon 7600GT κάρτα γραφικών με το «καλημέρα σας» τα πράγματα φαίνεται ότι απέχουν από το ιδανικό. Πολύ μεγάλος χρόνος φόρτωσης και εμφανέστατα σπασίματα σε κίνηση και ήχο συνοδεύουν τις πρώτες στιγμές παιχνιδιού και χωρίς μάλιστα η τεχνική εικόνα να συγκαταλέγεται στις κορυφαίες του είδους ή τέλος πάντων να έχει κάτι που θα δικαιολογούσε τέτοια «κόπωση» για το PC. Από την άλλη ευτυχώς το αρχικό πρόβλημα - πλην του χρόνου φόρτωσης - ξεπερνιέται γρήγορα με μείωση της ανάλυσης και λιγάκι της ποιότητας η οποία μείωση μάλιστα δεν είναι και ιδιαίτερα εμφανής στο παιχνίδι καθώς ότι χάνεται από την απτή ποιότητα των γραφικών κερδίζεται και με το παραπάνω λόγω της αξεπέραστης ατμόσφαιρας που δημιουργείται από τα πρώτα κιόλας λεπτά.  Το “S.T.A.L.K.E.R.” υπόσχεται πρωτοποριακό gameplay και τηρεί στο έπακρο την υπόσχεσή του κι αυτό είναι το σημαντικό. Καθώς εξελίσσεται στα 2012 στην πολύπαθη περιοχή του Τσερνόμπιλ η οποία υποτίθεται ότι έχει χτυπηθεί από μία ακόμη πυρηνική καταστροφή το 2006 το “post apocalyptic” ύφος σε ένα πραγματικό σκηνικό είναι ότι πρέπει για την ανάπτυξη ενός ατμοσφαιρικού και πλούσιου σε δράση παιχνιδιού. Όσοι έχουν παίξει το περίφημο “Fallout” θα καταλάβουν τί εννοώ καθώς το “S.T.A.L.K.E.R.” - παρόλο που ανήκει σε εντελώς διαφορετικό είδος - θυμίζει πολύ το στιλ και τις επιλογές του τελευταίου που το κατέστησαν ένα από τα λαμπρότερα διαμάντια του gaming. Στο απογυμνωμένο από ζωή Τσερνόμπιλ στριμώχνονται αντιμαχόμενες ομάδες μισθοφόρων, ληστών και στρατιωτών που επιχειρούν να εκμεταλλευτούν τα μοναδικά ευρήματα που προέκυψαν από τις δεκάδες μεταλλάξεις λόγω της ραδιενέργειας. Ευρήματα που στο εμπόριο κοστίζουν μία περιουσία και τα οποία για τον «πληθυσμό» του “S.T.A.L.K.E.R.” αξίζουν ακόμα και το να σκοτωθεί κανείς. Ένας από τους μισθοφόρους κι εσείς προσπαθείτε αφενός μεν να πλουτίσετε και να επιβιώσετε αλλά και ταυτόχρονα να ολοκληρώσετε την αρχική σας αποστολή για την οποία όμως δεν έχετε την παραμικρή ιδέα (εκτός ενός ονόματος - στόχου) λόγω ενός ατυχήματος που σας στέρησε την πρόσφατη μνήμη σας (κλισέ, κλισέ, κλισέ!). Ήδη είναι φανερό ότι δεν έχουμε να κάνουμε με ένα απλό FPS όπου σκοτώνεις οτιδήποτε κινείται. Με δεδομένο ότι υπάρχουν αντιμαχόμενες φράξιες απέναντι στις οποίες η δράση σας έχει συγκεκριμένο αποτέλεσμα, καθιστώντας τες είτε φιλικές είτε εχθρικές προς εσάς, αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι προγραμματιστές του “S.T.A.L.K.E.R.” είχαν στο μυαλό τους τα Role Playing Games (RPG) όταν το έφτιαχναν. Πράγματι το παιχνίδι δανείζεται και με το παραπάνω στοιχεία από αυτό το είδος καθώς όχι μόνον αναπτύσσετε σχέσεις με τους γύρω σας αλλά επιπλέον το σκηνικό είναι ανοικτό για εξερεύνηση από την αρχή ενώ τα δεκάδες αντικείμενα και όπλα που θα βρείτε στο δρόμο σας μπορείτε να τα εκμεταλλευτείτε με διάφορους τρόπους: Είτε για να βελτιώσετε τα χαρακτηριστικά άμυνας και επίθεσης του ήρωα είτε απλώς για να τα εμπορευτείτε. Από την άλλη η ραδιενέργεια παίζει περίεργα παιχνίδια δημιουργώντας ένα εφιαλτικό σκηνικό ενός τόπου σε πλήρη αποσύνθεση και με αλλόκοτα όντα να περιφέρονται στην ερημιά. Κάποιες χωροχρονικές ανωμαλίες σε διάφορα σημεία δημιουργούν ακόμη πιο αλλόκοτα αποτελέσματα (π. χ. αντικείμενα που πετούν στον αέρα και φλόγες που ξεπετάγονται από το πουθενά). Ακόμη πιο τρομακτικά είναι τα δεκάδες μεταλλαγμένα τέρατα που χρησιμοποιούν ψυχικές δυνάμεις για να αποπροσανατολίσουν τον παίκτη. Το ήδη ατμοσφαιρικό σκηνικό υποστηρίζεται άριστα από ένα εξαιρετικής ποιότητας και έμπνευσης ηχητικό πλαίσιο. Αληθοφανέστατα ηχητικά εφέ, ομιλίες και φωνές (στα ρώσικα), περίεργες μουσικές, πυροβολισμοί και ανατριχιαστικοί κρότοι κι αντηχήσεις κάνουν το αίμα του παίκτη τη μία στιγμή να βράζει και την άλλη να...παγώνει!  Βέβαια το σύνθετο αυτό σκηνικό έχει και τα μειονεκτήματά του. Πρώτα από όλα τόσο ο χειρισμός όσο και το interface είναι αρκετά πολύπλοκα για ένα παιχνίδι FPS (όχι τόσο όμως αν το αντιμετωπίσετε ως RPG). Οι υψηλές απαιτήσεις στα θέματα τεχνητής νοημοσύνης υλοποιούνται σε μεγάλο βαθμό με αξιοπρέπεια, ειδικά όταν οι εχθροί σας λειτουργούν σαν ομάδα κινούμενοι με κάλυψη και αλληλοϋποστήριξη αν και κάποια από τα τρωτά των FPS παιχνιδιών που υποδηλώνουν έντονο scripting είναι κι εδώ σχετικά συνηθισμένα (π. χ. σπάνια αντίπαλος που ελέγχεται από το PC θα κάνει κυκλωτική κίνηση). Τέλος μικρά bugs και αδυναμίες (όπως μπερδέματα στα triggers των αποστολών αλλά και επαναλαμβανόμενες αποστολές καθώς και απουσία ρουτίνας quicksave) μπορεί μεν να μην δημιουργούν σημαντικά παρατράγουδα ωστόσο θεωρούνται απαράδεκτα για έναν τίτλο που εξελίσσεται εδώ και πέντε χρόνια. Όπως και να έχει λοιπόν - και παρά τα μικρά πλην υπαρκτά μειονεκτήματά του - το “S.T.A.L.K.E.R.” καταφέρνει να ξεχωρίσει από το σωρό και να συγκινήσει με το παραπάνω όποιον ασχοληθεί μαζί του. Ενδεχομένως να ξενίσει τον λάτρη των απλοϊκών και γρήγορων FPS όμως ως σύνολο είναι πραγματικά ξεχωριστό και θα το χαρακτήριζα το ίδιο ατμοσφαιρικό με το κορυφαίο “F.E.A.R” αλλά ταυτόχρονα και πολύ πιο πλούσιο - με όρους gameplay - από αυτό. |
