| Postcards from the edge 9 |
| Συντάχθηκε από τον/την Θάνο Μαντζάνα |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Κυριακή, 02 Νοεμβρίου 2008 |
 Το βλέπετε λοιπόν αυτό το site; Κοιτάξτε το καλά για να το...θυμάστε! Γιατί σε ένα περίπου μήνα το Movieworld που θα βλέπετε δεν θα θυμίζει σε τίποτα αυτό που αντικρίζετε τώρα! Και δεν θα μπορούσα να το εννοώ περισσότερο...Δεν υποτιμώ και ούτε υποβαθμίζω καθόλου τις όποιες αλλαγές, βελτιώσεις και (αισθητικές κατά βάση) ανανεώσεις τις οποίες κάναμε στο παρελθόν και ειδικά την σημαντικότερη από αυτές που έγινε το καλοκαίρι του 2006 με τη φροντίδα του τότε webmaster μας, του Ηλία Παπαδάμου (η αποχώρηση του το καλοκαίρι ήταν μια ακόμα από τις αιτίες που μας προσέθεσαν προβλήματα και καθυστέρησαν περαιτέρω την επανέναρξη της κανονικής λειτουργίας του site την πρώτη Σεπτεμβρίου). Τίποτα όμως δεν είναι αιώνιο, ο Ηλίας ήθελε και έπρεπε να κάνει άλλα πράγματα και εγώ δεν έχω παρά να τον ευχαριστήσω για περισσότερα από δύο χρόνια άψογης συνεργασίας και την αληθινά αμέριστη, τεράστια υποστήριξη και βοήθεια που έδωσε συνολικά στον τεχνικό τομέα του site και σε μερικές περιπτώσεις κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες και σε ιδιαίτερα απαιτητικές περιστάσεις. Να σημειώσω εδώ ότι τη θέση του έχει πάρει, τόσο στη μεταβατική περίοδο που προφανώς βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή όσο και πολύ περισσότερο στη συνέχεια, ο Κώστας Γαϊτανής, από τους παλαιότερους συντάκτες του site αλλά και από τους καλύτερους συνεργάτες μου όλα αυτά τα χρόνια...επί διαφόρων θεμάτων, ανάλογα με τις ανάγκες! Ολες αυτές οι αλλαγές όμως έγιναν στα πλαίσια του αρχικού σχεδιασμού και concept αλλά και του προγράμματος web design με το οποίο είχε δημιουργηθεί το site (το Frontpage, για όσους ξέρουν λίγο από αυτά τα πράγματα). Το Internet όμως και γενικά ο ψηφιακός κόσμος δεν τρέχει απλά, γκαζώνει κυριολεκτικά και σε ασύλληπτες πλέον ταχύτητες. Κάποια πράγματα είχαν γίνει με ένα συγκεκριμένο τρόπο γιατί μόνον έτσι μπορούσαμε όταν ξεκινούσαμε, κάποια άλλα άλλαξαν μεν στην πορεία αλλά εμείς μπορούσαμε να κάνουμε ελάχιστα ή και τίποτα για αυτό πάντως το γεγονός είναι ότι τα site είχε μείνει πολύ πίσω σε πολλά πράγματα και εξαιτίας αυτού παρουσίαζε και πολλά τεχνικά προβλήματα, bugs και άλλα. Το ότι ήταν σχεδόν απηρχαιωμένο πια το βλέπαμε και εμείς εδώ και τουλάχιστον ένα χρόνο...Επρεπε όμως να βρεθεί ο κατάλληλος άνθρωπος για να αναλάβει να υλοποιήσει ακριβώς όλα αυτά που είχαμε στο μυαλό μας μα και να προσθέσει ακόμα περισσότερα ώστε η version 2 του Movieworld όχι μόνο να είναι καλύτερη από την πρώτη αλλά και να αγγίζει, αν όχι να ξεπερνά, το ιδανικό! Και το να βρεθεί αυτός ο άνθρωπος αποδείχθηκε όχι μόνον αρκετά δύσκολο αλλά και ότι απαιτούσε πάρα πολύ ψάξιμο και άρα χρόνο... Με χαρά όμως μπορώ να σας ανακοινώσω ότι αυτός ο άνθρωπος επιτέλους βρέθηκε! Πρόκειται συγκεκριμένα για κυρία, μία από τους καλύτερους web developers στην Ελλάδα με λαμπρές σπουδές συγκεκριμένα επάνω στο αντικείμενο αλλά και ήδη πολύ μεγάλη προϋπηρεσία σε ανάλογες και πολύ υπεύθυνες θέσεις η οποία φυσικά της έχει δώσει μια πολύ μεγάλη πείρα. Προς το παρόν μόνο θα μου επιτρέψετε να μην αναφέρω το όνομα της, θα υπάρχει όμως στο ID της νέας μορφής του site και όχι μόνο για τη νέα σχεδίαση. Το νέο Movieworld εκτός από webmaster θα έχει και web administrator – σημάδι του πόσο πιο σοβαρά και επαγγελματικά στο έπακρο πλέον γίνονται για εμάς τα πράγματα – και τη θέση αυτή βέβαια δεν θα μπορούσε παρά να την έχει εκείνη που θα του δώσει τη νέα μορφή του...Αφού λοιπόν το editorial team – σε συνεργασία φυσικά μαζί της – κατέληξε στο οριστικό προσχέδιο (από αισθητικής πλευράς) έχει ήδη αρχίσει να δουλεύει επάνω στις αλλαγές που πρέπει να γίνουν. Και όταν λέμε «αλλαγές» εννοούμε πολύ απλά...τα πάντα! Από τη σχεδίαση και τα χρώματα, το αισθητικό μέρος δηλαδή, μέχρι τη δομή, τη λειτουργικότητα και τον χειρισμό του content (αν και το τελευταίο αφορά μόνο σε εμάς της συντακτικής ομάδας το ότι θα μας επιτρέψει να είμαστε πιο ταχείς και αποτελεσματικοί στη δουλειά μας έχει σαφώς να κάνει και με εσάς...) και από την οργάνωση και την παρουσίαση της ύλης μα και των φωτογραφιών μέχρι και τις δυνατότητες/υπηρεσίες που δίνονται σε εσάς, τους χρήστες, ΤΙΠΟΤΑδεν θα μείνει ως έχει! Αλλάζουμε ακόμα και server πηγαίνοντας σε έναν ο οποίος είναι ασύγκριτα πιο γρήγορος, αξιόπιστος και σύγχρονος από αυτόν που είχαμε μέχρι τώρα (ο οποίος είναι μεν επίσης στην Αμερική όπως και ο τωρινός μόνο που ο τελευταίος είναι πολύ παλαιότερης τεχνολογίας)! Το νέο Movieworld δεν θα είναι μόνο πιο «όμορφο» (ότι και αν σημαίνει αυτό για ένα website...) αλλά και πολύ πιο γρήγορο, εύχρηστο και πρακτικό. Το μόνο που θα θυμίζει την σημερινή εκδοχή του θα είναι το όνομα του, τα ονόματα των sections και φυσικά ότι θα γράφεται από την ίδια συντακτική ομάδα...Μπορεί να έχουμε 2008 αλλά φτιάχνεται με βάση την οπτική και τις εξελίξεις του 2009 ενώ στην καινούργια τεχνική υποδομή του υπάρχουν όλες οι προβλέψεις που θα του επιτρέψουν να ανταποκριθεί πολύ γρήγορα και εύκολα σε όλες τις προβλεπόμενες αλλαγές στον χώρο του Internet τουλάχιστον για την επόμενη τριετία! Τότε ίσως να χρειαστεί ξανά μία εκ βάθρων αλλαγή και φυσικά δεν θα διστάσουμε να την κάνουμε...Για τώρα βέβαια είμαστε κάτι παραπάνω και από απασχολημένοι με την πρώτη, δουλεύουμε υπερ-εντατικά για αυτήν και είναι μια στ’ αλήθεια λίγο περίεργη αλλά και συναρπαστική περίοδος: Από τη μία νιώθουμε ότι αποχαιρετούμε οριστικά κάτι που ξέρουμε και αγαπάμε τόσο πολύ επί τόσα χρόνια, το «παλαιό» Movieworld το οποίο όμως ευτυχώς δεν πεθαίνει...Αλλάζει, μεταμορφώνεται σε κάτι άλλο, πολύ πιο σύγχρονο, πολύ πιο πλήρες, πολύ καλύτερο τελικά και το οποίο θα πάρει τη θέση του – χωρίς φυσικά να υπάρξει το παραμικρό κενό – μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα τα ξημερώματα κάποιας ημέρας. Και το συναρπαστικό είναι ακριβώς το να παρακολουθούμε τη γέννηση αυτού του καινούργιου καθώς υλοποιείται σιγά – σιγά, βήμα – βήμα και πολύ προσεχτικά. Γιατί μπορεί να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στο μυαλό και στα χέρια εκείνης που το ανέλαβε (γι’ αυτό και μας πήρε τόσο καιρό να την βρούμε...) αλλά και εμείς, εγώ και η Λία περισσότερο αλλά και η Εβίτα (έστω και από την Αγγλία όπου βρίσκεται πλέον...) επιβλέπουμε φυσικά την διαδικασία και δίνουμε οδηγίες όπου και όπως χρειάζεται. Γιατί τώρα δεν είναι όπως όταν το site ξεκινούσε και κάπου πηγαίναμε «στα τυφλά»...Μετά από τόσο καιρό που το δουλεύουμε ξέρουμε πολύ καλά τί θέλουμε αλλά και τί δεν θέλουμε να έχει η νέα μορφή του. Και επίσης ξέρουμε και πώς να κάνουμε αυτά αλλά και όλα τα υπόλοιπα όπως ακριβώς πρέπει, είναι η πείρα που μόνο το πέρασμα του χρόνου μπορεί να σου δώσει αλλά και τα ίδια τα λάθη που έκανες να σου διδάξουν...Για να σας δώσω μια ιδέα ως και...ψυχολόγος ρωτήθηκε για το ποια χρώματα θα ήταν καλύτερα και λιγότερο κουραστικά για εσάς, τους αναγνώστες μας, αφού φυσικά είχα πάρει και τις γνώμες των βασικών συνεργατών μου και είχα προσωπικά σχεδόν καταλήξει στην απόφαση μου, πριν πω στην designer μας «αυτό είναι το προσχέδιο επάνω στο οποίο θα αρχίσεις να δουλεύεις» - και δεν κάνω πλάκα! Κακά τα ψέματα, μια τόσο οργανωμένη, μελετημένη και προσεχτική ανανέωση άξιζε σε ένα site που την πρώτη Δεκεμβρίου θα συμπληρώσει πέντε χρόνια συνεχούς λειτουργίας. Και λειτουργία εδώ σημαίνει – με όλα τα προβλήματα που μερικές φορές μπορεί να μας πήγαν λίγο πίσω όσον αφορά συγκεκριμένα sections αλλά ποτέ να σταματήσουμε εντελώς – όλο το χρόνο, Δευτέρα ως και Παρασκευή, δηλαδή εκτός μόνο Σαββατοκύριακων, επίσημων αργιών (και απεργιών!) και των τριών πρώτων εβδομάδων του Αυγούστου όταν κάνουμε και εμείς τις διακοπές μας, όπως και οι περισσότεροι άλλωστε τότε. Είναι λοιπόν και με το παραπάνω η στιγμή για κάτι τέτοιο και μάλιστα μακάρι να είχαμε καταφέρει να το κάνουμε περίπου ένα χρόνο πριν αν και πάλι ποτέ δεν είναι αργά...Οπως και αν έχει πάντως κυριολεκτικά οφείλαμε μια τόσο αποτελεσματική, σε όλα τα επίπεδα και με κάθε δυνατό τρόπο ανανέωση...μάλλον ανακατασκευή, φτιάξιμο από την αρχή του site, τόσο στο ίδιο όσο και σε...εμάς τους ίδιους, στους εαυτούς μας και στη δουλειά που έχουμε επενδύσει σε αυτό. Αν και είναι το ότι δεν μου αρέσει ποτέ να περιαυτολογώ, ίσως ούτε ακόμα και όταν αναγκαίο, αυτό που με εμποδίζει να βάλω το δεύτερο μέρος της προηγούμενης πρότασης στο πρώτο ενικό πρόσωπο... Και αυτό γιατί, μετά από διαδοχικές αποχωρήσεις, από την αρχική ιδρυτική ομάδα – με όλη την κάτι παραπάνω από πολύτιμη βοήθεια που όλοι τους προσέφεραν και για την οποία θα τους είμαι πάντα ευγνώμων και ποτέ δεν θα την ξεχάσω, άλλωστε βρίσκεται όλη στο αρχείο της database του site και εκεί θα παραμείνει για πάντα – έχω πια απομείνει μόνον εγώ...Μαζί βέβαια με τον Τάσο Βογιατζή, συνεταίρο μου εξαρχής και συνιδιοκτήτη από κοινού μαζί μου του Movieworld. Είναι βέβαια πάρα πολύς καιρός που ο Τάσος δεν έχει άλλη συμμετοχή στο site πλην της επιχειρηματικής όμως εμείς οι δύο είμαστε που ξεκινήσαμε αυτή την ιστορία. Δεν μπορώ λοιπόν παρά να χαίρομαι πάρα πολύ για το ότι πολύ πρόσφατα επιβεβαιώσαμε ότι συνεχίζουμε τον συνεταιρισμό μας το ίδιο φιλικά όπως πάντα και μάλιστα με καλύτερες συνθήκες από ποτέ. Ετσι το Movieworld θα συνεχίσει να είναι, όπως και τόσο καιρό τώρα, αυτόνομο αλλά και οργανικό ταυτόχρονα τμήμα του ομίλου Ενωση Εκτυπωτικών Επιχειρήσεων (Ε.Ε.Ε.) του οποίου ο Τάσος Βογιατζής είναι γενικός διευθυντής. Εκτός λοιπόν από την υποστήριξη του ιδίου θα έχουμε σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό από όσο μέχρι τώρα και το backing όλου του ομίλου και της δυναμικής του σε κάθε νέα κίνηση που θα κάνουμε όλοι μαζί, εγώ, ο Τάσος και αυτό που όπως ανέκαθεν έλεγα και λέω είναι το πιο σημαντικό στοιχείο όλης της υπόστασης και της λειτουργίας του site δηλαδή η συντακτική του ομάδα, οι άνθρωποι οι οποίοι χωρίς την προσπάθεια, τον κόπο και το μεράκι τους δεν θα υπήρχε. Και η πρώτη τέτοια κίνηση θα είναι φυσικά το οργανωμένο και σε μεγάλη κλίμακα relaunching του Movieworld που θα ξεκινήσει πριν ακόμα εσείς δείτε τη νέα μορφή του, μόλις δηλαδή οι σχεδόν...κοσμογονικές αλλαγές που απλά σας προανήγγειλα παραπάνω θα έχουν ολοκληρωθεί. Αλλαγές από τις οποίες η μόνη που μπορώ να σας αποκαλύψω εδώ, ότι δηλαδή θα περάσουμε σε πλατφόρμα Joomla όπως τα περισσότερα σοβαρά και επαγγελματικά content sites διεθνώς αυτή τη στιγμή, να είστε σίγουροι ότι είναι η μικρότερη και ίσως και η λιγότερο σπουδαία σε σχέση με το σύνολο και το μέγεθος τους... Αλλαγές λοιπόν...Και το σκεφτόμουν αυτές τις ημέρες...είναι παράξενο ίσως αλλά όλες οι αλλαγές στην πορεία αυτού του site ξεκινούν, μπορεί ακόμα και να σηματοδοτούνται μέχρι κάποιου σημείου από την αλλαγή του προσώπου που κάνει την κριτική των ταινιών της πρώτης προβολής, είναι δηλαδή το μόνο υπεύθυνο και αρμόδιο για την Πλατεία. Με την αποχώρηση της Ειρήνης Κατσουνάκη – η οποία ήταν επίσης και αρχισυντάκτρια από το ξεκίνημα του Movieworld μέχρι τότε – το καλοκαίρι του 2006 έκλεισε η πρώτη, η «παιδική» αν θέλετε περίοδος του site. Αμέσως μετά τις καλοκαιρινές διακοπές εκείνης της χρονιάς την κριτική πρώτης προβολής ανέλαβε η Φωτεινή Σίμου η οποία – όπως αποδείχθηκε σχεδόν αμέσως – διαδέχθηκε κάτι παραπάνω και από επάξια την προκάτοχο της που ήδη είχε θέσει πολύ υψηλά τον πήχυ του επιπέδου του συγκεκριμένου section. Σχεδόν ταυτόχρονα, πάντα τον Αύγουστο του ’06, προστέθηκε στη συντακτική ομάδα μια αρκετά πολυάριθμη παρέα παιδιών, όλοι τους από το τμήμα ΜΜΕ του Παντείου και οι περισσότεροι έχοντας μια άμεση ή έμμεση σχέση με εκείνη που ήρθε πρώτη από αυτούς, την Εβίτα Λύκου. Οπως αποδείχθηκε το τελευταίο γεγονός μόνο συμπτωματικό δεν ήταν και πολύ σύντομα η Εβίτα αναδείχθηκε – μέσα από τις ικανότητες της και τα γεγονότα μόνο – σαν η καλύτερη και η πιο αποτελεσματική στη δουλειά της από όλα αυτά τα καινούργια ακόμα τότε παιδιά. Ετσι ήταν αυτονόητο ότι εκείνη θα έπαιρνε τη θέση του Μηνά Παπαδόπουλου - που είχε διαδεχθεί την Ειρήνη Κατσουνάκη – στην αρχισυνταξία όταν εκείνος αποφάσισε να αποχωρήσει πέρυσι το καλοκαίρι. Αλλωστε πρακτικά το έκανε αυτό ήδη αρκετό καιρό πριν...Οι δυο μας ας πούμε αρχίσαμε από πριν ακόμα από τις καλοκαιρινές διακοπές της περυσινής χρονιάς τις προσπάθειες για μιαν ακόμα ανανέωση της συντακτικής ομάδας καθώς αρκετά από τα παιδιά του Παντείου άρχισαν να αποχωρούν λόγω μεταπτυχιακών στο εξωτερικό ή για άλλους λόγους ενώ από την ιδρυτική συντακτική ομάδα είχαν απομείνει πλέον μετρημένοι στα δάκτυλα. Και ένα από τα πρώτα πράγματα στα οποία συμφωνήσαμε ήταν στο να αναβαθμίσουμε τη συμμετοχή αλλά και γενικά τις αρμοδιότητες της Λίας Παππά – η οποία είχε έρθει λίγο καιρό πριν – με σκοπό να πάρει τη θέση της Εβίτας στην αρχισυνταξία και η ίδια να προωθηθεί στην διεύθυνση σύνταξης, θέση που ως τότε δεν υπήρχε στο editorial team του site. Οπερ και εγένετο και μάλιστα με τον καλύτερο και πιο αρμονικό τρόπο, τόσο που ξεπέρασε τις προσδοκίες μας... Στα υπόλοιπα όμως δεν ήμασταν τόσο τυχεροί...Η δεύτερη δηλαδή κατά σειρά ανανέωση του συντακτικού δυναμικού του site αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη από την πρώτη, όταν είχαμε την μαζική άφιξη των παιδιών του Παντείου. Μας χρειάστηκαν περισσότεροι από έξι μήνες – μαζί και με μια σειρά από άλλα γεγονότα που έκαναν τόσο εμένα όσο και την Εβίτα να χάσουμε μεγάλο μέρος πολύτιμο χρόνου χωρίς κανένα λόγο και δεν ενδιαφέρουν κανένα για να τα αναφέρω...όχι τουλάχιστον τη δεδομένη στιγμή – για να συγκεντρώσουμε τη νέα ομάδα και αυτή η απώλεια χρόνου, μαζί και με το αναγκαίο διάστημα για να συντονιστεί και να αρχίσει να λειτουργεί αποτελεσματικά η τελευταία, έφεραν το σχεδόν εξάμηνο – μαζί με τις καλοκαιρινές διακοπές – «μπλοκάρισμα» κάποιων sections, του Play πιο συγκεκριμένα για να μην κοροϊδευόμαστε, το οποίο έληξε στην αρχή του Σεπτεμβρίου. Φέραμε λοιπόν ξανά τα πράγματα σχεδόν στο επίπεδο που έπρεπε και κάναμε τη νέα συντακτική ομάδα (παρ’ ότι ο μέσος όρος ηλικίας της είναι μικρότερος από κάθε άλλη φορά, γεγονός που είναι οπωσδήποτε πολύ θετικό αλλά αναμφισβήτητα προσθέτει και κάποιες δυσκολίες) λίγο – πολύ έτοιμη να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της δουλειάς σε ένα site με την σοβαρότητα – αλλά ποτέ σοβαροφάνεια! - που πάντα ήθελε να έχει το Movieworld και τολμώ να πιστεύω ότι το χαρακτηρίζει σε όλη την μέχρι τώρα πορεία του παρά τις όποιες άλλες κατά καιρούς αδυναμίες του (γιατί υπήρχαν και αυτές και είμαι ο τελευταίος που θα υποκριθώ ότι δεν συνέβη ποτέ αυτό). Παράλληλα η καλή μας Λία όχι μόνον ανταποκρινόταν και με το παραπάνω στις νέες της αρμοδιότητες αλλά και με την ευγένεια και την ευσυνειδησία της είχε αποδειχθεί ένας...μικρός θησαυρός και ήταν πια καθ’ όλα έτοιμη να διαδεχθεί την Εβίτα όταν ήρθε η ώρα να φύγει και εκείνη για μεταπτυχιακό στο εξωτερικό, στα τέλη Σεπτεμβρίου. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι αποχώρησε από το site, από αυτό το μήνα κιόλας θα συνεχίσει τη στήλη της, τον «Ανεμο Δέκτη» ενώ θα έχει και μία άλλη, διαφορετική από το παρελθόν ιδιότητα την οποία θα δείτε στο ID της νέας μορφής του site. Στο ίδιο όπου θα φαίνεται και τυπικά – γιατί ουσιαστικά συμβαίνει ήδη από την αρχή της νέας σεζόν – η νέα θέση της Λίας ως διευθύντριας σύνταξης. Οσο για το κενό που θα αφήσει στην αρχισυνταξία είμαστε ακόμα σε προβληματισμό και σκέψη για το αν και από ποιον θα πληρωθεί... Τί έλειπε λοιπόν για να κλείσει και η δεύτερη, η «εφηβική» αν θέλετε, περίοδος του site πριν μπούμε πανηγυρικά στην τρίτη, αυτή της ενηλικίωσης του, έστω και αν αυτή τη φορά το συγκεκριμένο γεγονός δεν θα συμβεί λίγο πριν ή μετά από τις καλοκαιρινές διακοπές αλλά τέλη φθινοπώρου με αρχές χειμώνα; Μα φυσικά η αλλαγή και στη θέση του κριτικού πρώτης προβολής...Και αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι ήρθε η στιγμή να αποχαιρετήσω και δημόσια τη Φωτεινή Σίμου γιατί οι άλλες δραστηριότητες της την υποχρεώνουν να σταματήσει να είναι η υπεύθυνη της Πλατείας. Είναι κάτι που ούτε εμείς και ούτε η ίδια δεν θέλαμε καθόλου αλλά δυστυχώς στη ζωή δεν κάνεις πάντα και μόνον ότι θέλεις...Δεν έχω λοιπόν παρά να ευχαριστήσω τη Φωτεινή για την πάρα πολλή και εξαιρετική δουλειά της στην Πλατεία. Ισως κάπου, κάποτε να ξανασυναντηθούμε, εργασιακά εννοώ γιατί σε προσωπικό επίπεδο δεν πρόκειται βέβαια να χαθούμε... Αντικαταστάτης της θα είναι ο Πέτρος Αλμπάνης. Ισως να ήταν κάπου και νομοτέλεια, μετά από δύο γυναίκες σε αυτή τη θέση μπορεί να ήταν η ώρα για έναν άντρα...Οι τακτικοί αναγνώστες μας βέβαια γνωρίζουν πολύ καλά κάτι, ο Πέτρος δεν μένει στην Αθήνα ή έστω στη Θεσσαλονίκη αλλά στη Κοζάνη (από όπου άλλωστε έχουμε και την τρίτη Δευτέρα κάθε μήνα την μόνιμη ανταπόκριση του). Αυτό είναι κάτι που αν δεν απατώμαι συμβαίνει πρώτη φορά στα χρονικά, απ’ όσο ξέρω όλοι οι κριτικοί των αθηναϊκών media είναι από την Αθήνα, των θεσσαλονικιώτικων από την Θεσσαλονίκη αλλά ποτέ κανείς κριτικός στις δύο μεγαλύτερες πόλεις της χώρας δεν κατοικούσε μόνιμα σε μιαν άλλη που βρίσκεται τόσο μακριά. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι ένα πείραμα αλλά εμείς δεν το βλέπουμε καν έτσι...ή και αν είναι είμαστε κάτι περισσότερο και από σίγουροι για την επιτυχία του. Βλέπετε από την αρχή – άλλωστε ευνοεί σε αυτό και ή ίδια η φύση του μέσου, του Internet – ήμασταν πολύ υπέρ της...αποκέντρωσης της συντακτικής ομάδας, απόδειξη οι όχι και λίγες συνεργασίες που είχαμε με ανθρώπους που δεν κατοικούν στην Αθήνα αλλά ακόμα και ούτε στην Ελλάδα, με την μορφή μόνιμων ή μη ανταποκρίσεων...Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση απλά δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Και αυτό γιατί ο Πέτρος αυτή τη στιγμή είναι ο πιο ενημερωμένος κινηματογραφικά συντάκτης του site, πιο απλά δηλαδή έχει δει περισσότερο κινηματογράφο από οποιονδήποτε άλλο...Ετσι λοιπόν δεν υπήρξε ούτε σκέψη για το αν θα μπορούσε άλλος να διαδεχθεί τη Φωτεινή. Και απλά είμαστε σίγουροι ότι θα τα καταφέρει περισσότερο και από καλά! Πρέπει να πω εδώ ότι ακριβώς εξαιτίας της μεγάλης απόστασης που μας χωρίζει και η οποία δεν είναι εύκολο να διανυθεί τακτικά μέχρι πρόσφατα – και επί ενάμισυ περίπου χρόνο - τον Πέτρο τον ήξερα απλά ως συντάκτη, κυρίως τη δουλειά του δηλαδή και τα λίγο – πολύ τυπικά τηλεφωνήματα και e-mails που είχαμε για αυτήν...Αρχισα να τον γνωρίζω λίγο καλύτερα σαν άνθρωπο τις δύο φορές που βρέθηκε εφέτος στην Αθήνα και έτσι επιτέλους μπορέσαμε να συναντηθούμε, την πρώτη το καλοκαίρι και ακόμα περισσότερο την δεύτερη, όταν ήρθε για να παρακολουθήσει τις τελευταίες ημέρες του «Πανόραμα» της Ελευθεροτυπίας. Και όπως βέβαια συμβαίνει συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις και αναθεώρησα κάποιες εντυπώσεις που είχα για αυτόν αλλά και τον κατάλαβα πολύ καλύτερα (το ίδιο φαντάζομαι ισχύει και για εκείνον σε σχέση με εμένα) με αποτέλεσμα τελικά να συνειδητοποιήσω ότι είχα να κάνω με κάποιον πολύ διαφορετικό από ότι νόμιζα αρχικά... Ακριβώς λοιπόν επειδή ο χρόνος ήταν πολύ πιεστικός και για τους δυο μας και δεν μπορέσαμε να ολοκληρώσουμε μια συζήτηση που είχαμε επάνω από δύο δόσεις μπίρες και επεκτάθηκε σχεδόν επί παντός του επιστητού...θα ήθελα εδώ να του αφιερώσω ένα τραγούδι. Είναι ένα από τα τελευταία αληθινά καλά τραγούδια που έγραψε ο Elton John, το «Believe» από το album του ’95 «Made In England». Εκτός από την όμορφη μουσική και ερμηνεία του Elton το κομμάτι αυτό ευτύχησε να είναι και μια εξαίρεση στις ανεκδιήγητες κενολογίες στην καλύτερη περίπτωση και απλά ανοησίες στην χειρότερη που γράφει ο μόνιμος συνεργάτης του Bernie Taupin τουλάχιστον από το 1980 και μετά και να έχει κάποιους έστω ικανοποιητικούς στίχους. Η αιτία βέβαια για αυτό πιθανότατα να είναι ότι η μουσική και η όλη ατμόσφαιρα του θυμίζουν πολύ τα αριστουργήματα που έκαναν οι δυο τους στο μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του ’70...Και όπως συμβαίνει συνήθως με τα πιο αξιόλογα δείγματα της ανθρώπινης δημιουργικότητας το αποτέλεσμα, το νόημα αν προτιμάτε υπερβαίνει κατά πολύ τις προθέσεις και τους σκοπούς των δημιουργών...Εδώ αυτό σημαίνει ότι έχουμε ένα τραγούδι που ξεκίνησε μόνον ως ερωτικό αλλά κατέληξε ως...κάτι άλλο και αρκετά περισσότερο. Τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι άσχημο να το αφιερώσω και στη Λία...για λόγους που εκείνη ξέρει και καταλαβαίνει. Θα το έκανα και για την Εβίτα...μόνο που εκείνη με πρόλαβε και ήδη κάνει οτιδήποτε μπορώ να υπονοώ εγώ και το τραγούδι πραγματικότητα! I believe in love, it's all we got Love has no boundaries, costs nothing to touch War makes money, cancer sleeps Curled up in my father and that means something to me Churches and dictators, politics and papers Everything crumbles sooner or later But love, I believe in love I believe in love, it's all we got Love has no boundaries, no borders to cross Love is simple, hate breeds Those who think difference is the child of disease Father and son make love and guns Families together kill someone Without love, I believe in love Without love I wouldn't believe In anything that lives and breathes Without love I'd have no anger I wouldn't believe in the right to stand here Without love I wouldn't believe I couldn't believe in you And I wouldn't believe in me Without love I believe in love I believe in love I believe in love... Ειδικά για τον Πέτρο – αφού σε εκείνον κατά πρώτο λόγο απευθύνεται – θα επαναλάβω, θα τονίσω και θα υπερθεματίσω έναν και μόνο στίχο, εκείνο το «I wouldn't believe in me»...Τα υπόλοιπα θα τα πούμε από κοντά, συνεχίζοντας τη συζήτηση μας επάνω από έναν – ή και περισσότερους...- ακόμα γύρο μπίρες όταν έρθει και πάλι στην Αθήνα. Και ελπίζω να μην του χρειαστεί και πάλι τόσος καιρός όσο και για την πρώτη φορά αν και είναι πλέον εξαιρετικά πολυάσχολος, τόσο με πολλά και ποικίλα πράγματα που κάνει στην Κοζάνη όσο και με τη νέα του θέση στο site και με το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που έχουμε όλοι μπροστά μας λίαν προσεχώς... Κάπου εδώ βέβαια ίσως να προκύπτει ένα εύλογο ερώτημα το οποίο κάποιοι από εσάς μπορεί να το έχουν ήδη θέσει αυθόρμητα στους εαυτούς τους. «Καλά άνθρωπε μου αλλά με όλα αυτά που λες - και πιστέψτε με, παρέλειψα τουλάχιστον τα δύο τρίτα των όσων συνολικά «τρέχουν» αυτή τη στιγμή με το Movieworld, για να μην αναφέρω και κάποια προσωπικά πρακτικά «ντράβαλα», μεθεόρτια της μετακόμισης που έκανα πριν λίγο καιρό – εσύ θα έπρεπε να ψάχνεις μισή ώρα κενή για να...το ρίξεις στον ύπνο! Πού στο διάβολο βρίσκεις όχι μόνο το κέφι και τη διάθεση που έλεγες στο εισαγωγικό κείμενο της πρώτης σελίδας αλλά ακόμα και την αντοχή ώστε να έχεις καθυστερήσει μεν ένα μήνα να γράψεις editorial αλλά όταν το έκανες όχι μόνο να είναι μεγαλύτερο από τα κατά κανόνα μικρά της σειράς των «Postcards...» αλλά και τουλάχιστον διπλάσιο και από τα μεγαλύτερα που έγραφες κανονικά και στα οποία θα επιστρέψεις κάποια στιγμή;». Καλή ερώτηση...Θα μπορούσα να πω απλά ότι δεν ξέρω...αλλά αντί για αυτό θα προτιμήσω να απαντήσω με έναν τίτλο τραγουδιού των Pixies:«Monkey Gone To Heaven»! Οσο και αν έχω απόλυτη επίγνωση ότι είναι η πρώτη και πιθανότατα μοναδική πρόταση που γράφω ποτέ εδώ και την οποία καταλαβαίνω μόνον εγώ και κανείς άλλος! Επιτρέψτε το σας παρακαλώ σε έναν control freak και υπερ-τελειομανή (ο χειρότερος συνδυασμός για την ηρεμία και την ξενοιασιά σας, ούτε στον εχθρό σας να μην τύχει!) ο οποίος για πρώτη φορά μετά από πάρα πολύ καιρό βλέπει επιτέλους τα πράγματα να πηγαίνουν προς τα εκεί που θέλει...δηλαδή προς τα εκεί που πρέπει να πάνε. |
