| Postcards from the edge 8 |
| Συντάχθηκε από τον/την Θάνο Μαντζάνα |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Σάββατο, 04 Οκτωβρίου 2008 |
 Οπως και σε οτιδήποτε άλλο όμως υπάρχουν όρια...Πόσοι είναι οι συμβιβασμοί ή, αν το προτιμάτε έτσι, πόσα είναι τα θέλω μας που πρέπει να θυσιάσουμε; Φυσικά δεν υπάρχει συγκεκριμένος, προκαθορισμένος αριθμός ούτε ως μέσος όρος ούτε για τον καθένα μας ξεχωριστά. Από την άλλη όμως νομίζω ότι είναι πολύ λίγοι αυτοί που δεν έχουν την αίσθηση ότι οι συμβιβασμοί που έκαναν και κάνουν καθημερινά είναι πολύ περισσότεροι από αυτούς τους οποίους όφειλαν, ίσως ακόμα και μπορούσαν, ήταν ανθρώπινα δυνατό να κάνουν...Είναι αυτό ακριβώς που δημιουργεί το συναίσθημα του ανικανοποίητου το οποίο συναντάται τόσο συχνά και σε τόσους πολλούς στην εποχή μας. Πώς τώρα μπορούμε να διακρίνουμε πόσοι από αυτούς τους συμβιβασμούς είναι περιττοί; Θα έλεγα ότι πολύ χοντρικά είναι όσοι δεν αφορούν σε θέματα «ζωής και θανάτου», κυριολεκτικά και μεταφορικά...Το πόσα και ποια είναι αυτά πιστεύω ότι ο καθένας το γνωρίζει για τον εαυτό του καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον. Τόσο ώστε να μη χρειάζεται ούτε οδηγίες ούτε συμβουλές για αυτό... Τί γίνεται όμως με τους υπόλοιπους συμβιβασμούς που – κατά την ταπεινή μου γνώμη τουλάχιστον - είναι και η πλειοψηφία για όλους μας; Νομίζω ότι λίγο μόνον αν σκεφτεί καθένας σοβαρά επάνω στο ζήτημα θα καταλήξει σε ένα συμπέρασμα. Οτι είναι για πράγματα που κάποιοι άλλοι μας είπαν – άμεσα ή έμμεσα – ή μας έπεισαν ότι έπρεπε να κάνουμε. Σε αρκετές περιπτώσεις βέβαια αυτός που μας το είπε δεν είναι άλλος από τον εαυτό μας...Και πάλι όμως, αν το ψάξουμε λίγο βαθύτερα, θα διαπιστώσουμε ότι ήταν και πάλι κάποιος άλλος που μας είπε ή έπεισε τον εαυτό μας να αναλάβει με τη σειρά του να μας πείσει ότι έπρεπε να κάνουμε τον δείνα συμβιβασμό. Δεν θα μπω καν στο σκεπτικό, πόσο μάλλον στη συζήτηση πόσοι και ποιοι είναι οι άλλοι που θα μπορούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο και ποιοι είναι οι λόγοι τους για αυτό. Θα θέσω μόνον ένα ερώτημα: Ποιο δικαίωμα είχαν για να το κάνουν αυτό; Και η απάντηση που δίνω προσωπικά, από τις δικές μου εμπειρίες αλλά και από όσα βλέπω και ακούω καθημερινά γύρω μου, είναι από «πολύ μικρό» ως και – τις περισσότερες φορές – «κανένα». Από τη στιγμή που κάποιος θα το παραδεχθεί αυτό το θέμα για εμένα τίθεται ακόμα απλούστερα: «Για ποιο λόγο λοιπόν να ακούσω αυτόν, τον οποιονδήποτε μου λέει να κάνω τον τάδε ή τον δείνα συμβιβασμό; Και, ακόμα περισσότερο, γιατί να κάνω αυτόν τον συγκεκριμένο συμβιβασμό;». Δεν μπορώ να ξέρω φυσικά ποια απάντηση δίνει καθένας στην πρώτη ερώτηση...Για τους περισσότερους όμως πρέπει μάλλον να είναι πολύ πειστική παρά το παράδοξο το οποίο ήδη εμπεριέχεται στο ερώτημα. Δεν εξηγείται διαφορετικά το ότι καθημερινά βλέπεις τόσους πολλούς ανθρώπους να κάνουν τόσους πολλούς, αμέτρητους περιττούς συμβιβασμούς...Στην ουσία δηλαδή να μην έχουν το θάρρος και τη δύναμη να πουν στους εαυτούς τους ότι δεν χρειάζεται να κάνουν κάτι που τους επιβάλλουν άλλοι, χωρίς να έχουν το δικαίωμα για αυτό, δίχως να υπάρχει αιτία και τις περισσότερες φορές δίχως καν να (τους) το αιτιολογούν στοιχειωδώς. Ισως βέβαια αυτό να μην είναι και τόσο μικρό πράγμα, όχι τουλάχιστον όσο φαίνεται και να μην έχουμε δικαίωμα να το ζητήσουμε από οποιονδήποτε. Και εγώ τουλάχιστον εδώ και αρκετά χρόνια έχω σταματήσει να ζητάω οτιδήποτε έχει να κάνει με τέτοια θέματα ψυχοσύνθεσης, φιλοσοφίας και κοσμοθεωρίας από οποιονδήποτε άλλον πλην του εαυτού μου...Δεν μπορώ όμως και να μη χαμογελάσω πικρά όταν ακούω τόσους και τόσους να παραπονιούνται για τους συμβιβασμούς που κάνουν. Είναι άραγε τόσο αφελείς ώστε να μην αντιλαμβάνονται ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι διαφορετικά αφού δέχτηκαν να κάνουν τον μεγαλύτερο και σημαντικότερο συμβιβασμό από τον οποίο πηγάζουν όλοι οι υπόλοιποι; |
