| Postcards from the edge 12 |
| Συντάχθηκε από τον/την Θάνο Μαντζάνα |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Παρασκευή, 02 Ιανουαρίου 2009 |
 Αυτό, για όσους δεν το κατάλαβαν, σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι αυτόματα θα αλλάξει κατά πολύ και η θεώρηση μας απέναντι στον...θάνατο. Δεν υποστηρίζω ότι ξαφνικά θα γίνουμε αθάνατοι ή κάτι ανάλογο. Αυτό που λέω είναι ότι τότε η ανθρωπότητα θα μπορέσει να δει τον θάνατο ως ένα φυσικό γεγονός. Και αυτό σημαίνει ότι σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό – αν όχι απόλυτα...- θα απαλλαχθεί συλλογικά από τον φόβο του. Τον μεγαλύτερο δηλαδή φόβο της από τότε που απέκτησε συνείδηση της ύπαρξης της, τον τρομερό και φοβερό υπαρξιακό φόβο...Το θέμα αυτό βέβαια έχει πάρα πολλές και τεράστιες επιστημονικές, φιλοσοφικές και ηθικές προεκτάσεις και εδώ δεν είναι το κατάλληλο μέρος για να συζητηθούν και φυσικά εγώ είμαι ο πλέον ακατάλληλος για αυτό καθώς δεν έχω καν τις απαιτούμενες ειδικές γνώσεις, πόσο μάλλον τις απαντήσεις στα αναρίθμητα ζητήματα και ερωτήματα που προκύπτουν και μόνον από την αναφορά του. Απλά καταθέτω κάποιες σκέψεις μου επάνω σε αυτό... Και μία από αυτές τις σκέψεις είναι ότι ναι μεν οι πρακτικές συνθήκες που θα κάνουν τον άνθρωπο να αντιμετωπίσει στ’ αλήθεια αυτό το θέμα θα αργήσουν τόσο πολύ να υπάρξουν ώστε πιθανότατα κανείς από εμάς δεν θα είναι τότε παρών για να δει τις εξελίξεις αλλά κατά παράδοξο τρόπο μπορούμε ακόμα και τώρα, ο καθένας μας και πάρα πολύ εύκολα, να διαπιστώσουμε ότι ο χρόνος μπορεί να έχει περισσότερες από μία «ροές» και πάντως διαφορετικές από την «επίσημη», τη μία και μοναδική, αυτή που – υποτίθεται ότι τελικά...- μετράμε με την χρονολογία και την ώρα. Για παράδειγμα μήπως το Internet με τη διάδοση που έχει πλέον και τις τόσες πολλές εφαρμογές του δεν μπορεί να θεωρηθεί ένα άλλο, όχι απαραίτητα εναλλακτικό αλλά πάντως «παράλληλο» σύμπαν, ένα virtual έστω σύμπαν που υπάρχει – ή ενυπάρχει, αν το προτιμάτε έτσι...- δίπλα στο αληθινό, αυτό που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας και μέσα στο οποίο ζούμε; Και αν το δούμε έτσι είμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε ότι, όπως ακριβώς και το γνωστό μας σύμπαν, έχει τις δικές του νόμους και «αρχές» με βάση τα οποία λειτουργεί, ανάμεσα τους και τον «δικό του» χρόνο. Και όντως, αν το σκεφτούμε λίγο, θα διαπιστώσουμε ότι το Internet κινείται σε ρυθμούς – με άλλα λόγια σε χρόνους – που έχουν πολύ μικρή ή και καμία σχέση με αυτούς της ζωής μας. Δεν με ενδιαφέρει τί ώρα είναι όταν μπαίνω σε ένα site, όταν στέλνω ένα e-mail ή κάνω post σε ένα blog ή σε ένα forum θεωρώ δεδομένο ότι ο παραλήπτης ή οι πιθανοί αναγνώστες του θα το δουν τη στιγμή που πατάω το κουμπί του send ή του upload/update και, ακόμα περισσότερο, όταν βρίσκομαι σε ένα chat room ή μιλάω σε έναν messenger ξεχνάω εντελώς ή και αδιαφορώ για το αν είναι καν ημέρα ή νύχτα για εμένα και τους συνομιλητές μου. Ολοι μας κινούμαστε σε έναν κοινό χρόνο που μπορεί πολύ ωραία να αποκληθεί Internet-ικός... Δεν είναι όμως καν ανάγκη να βρεθούμε μπροστά σε έναν υπολογιστή που είναι on line για να το αισθανθούμε αυτό. Οπως έχω γράψει και παλαιότερα σε κάποια editorials μου τις περισσότερες φορές ένας άνθρωπος με κανονικό δείκτη ευφυίας δεν μπορεί να μην νιώσει ότι έχει μέσα του την αίσθηση ενός άλλου χρόνου, πολύ διαφορετικού από τον «εξωτερικό» με βάση τον οποίο ζει όπως άλλωστε και όλοι οι άλλοι. Και αυτός ο «εσωτερικός» χρόνος μπορεί κάποιες φορές να ταυτίζεται με τον «αληθινό» αυτές όμως είναι μάλλον οι εξαιρέσεις γιατί τις περισσότερες είτε «προηγείται» είτε «έπεται» του τελευταίου...Κάτι τέτοιο συνέβη και με εμένα τον τελευταίο καιρό και δεν θα σας κρύψω ότι αυτό ήταν και η αφορμή για όλες τις σκέψεις που διαβάσατε παραπάνω. Χρειάστηκε δηλαδή να κοιτάξω την ημερομηνία δημοσίευσης του προηγούμενου editorial παρ’ ότι ήμουν σίγουρος ότι τη θυμόμουν...Και αυτό γιατί ενώ «τυπικά» έχει μεσολαβήσει ενάμισης μήνας καθώς περνούσε το διάστημα αυτό υπήρχαν ημέρες – ακόμα και στιγμές...- που είχα την αίσθηση ότι στην πραγματικότητα δεν διήρκεσε περισσότερο από μία ημέρα! Αυτό συνέβη κυρίως από την ημέρα που ένα τραγικό και απαράδεκτο γεγονός προκάλεσε μια σειρά άλλων γεγονότων που έκαναν την Αθήνα – αλλά σε μικρότερο βαθμό και άλλες πόλεις της χώρας – να μην έχει καθόλου εορταστική ατμόσφαιρα κατά το μεγαλύτερο τμήμα του Νοεμβρίου, το ακριβώς αντίθετο θα ήταν η πιο σωστή περιγραφή. Μπορείτε όμως να διαβάσετε μια πολύ ειλικρινή, «από καρδιάς» και σωστή άποψη για αυτό στην τελευταία στήλη που δημοσιεύθηκε στο Movieworld για το 2008, την Παρα-Μύθω της Λίας Παππά που θα βρίσκεται στην πρώτη σελίδα μας μέχρι και την Δευτέρα. Αν και έχω και εγώ κάποια πράγματα να πω επί του θέματος...αλλά εν «ευθέτω χρόνω» και με περισσότερη ψυχραιμία. Υπήρχαν όμως και άλλες φορές που αυτός ο ενάμισυς μήνας μου φάνηκε πως ήταν ενάμισυς χρόνος, για να μην πω και...ενάμισυς αιώνας! Αυτό πάλι συνέβαινε όταν σκεφτόμουν το Movieworld – κάτι που πολύ απλά συμβαίνει αρκετές ώρες κάθε ημέρα με πολλούς διαφορετικούς τρόπους, καθένα τους χωριστά ή και με κάποιους από αυτούς ταυτόχρονα – και οφειλόταν καθαρά στην ανυπομονησία μου να δω επιτέλους να είναι έτοιμη η νέα μορφή του site που σας έχω προαναγγείλει εδώ και τόσο καιρό. Γιατί οφείλω να πω ότι υπάρχει μεν μία καθυστέρηση σε σχέση με την ημερομηνία που πίστευα ότι θα γινόταν αυτό και σας είχα γράψει αλλά και έλεγα σε όλους (πάνω – κάτω τις τελευταίες εργάσιμες ημέρες της προηγούμενης χρονιάς) αλλά πρώτον είναι απόλυτα δικαιολογημένη (οι τεχνικές εργασίες που γίνονται εδώ και περίπου τρεις μήνες για την κυριολεκτική μεταμόρφωση του Movieworld απαιτούν εξαιρετική προσοχή και ακρίβεια, γεγονός το οποίο αυτόματα τις κάνει και τρομερά χρονοβόρες) και δεύτερον είναι τελικά απόλυτα αναμενόμενη όταν έχεις να κάνεις με ένα εγχείρημα τόσο δύσκολο και εκτεταμένο όσο αυτό που πραγματοποιούμε εμείς αυτή την περίοδο. Δεν έχω λοιπόν παρά να ηρεμήσω τον εαυτό μου και να του επιβάλλω να συγκρατηθεί...Ας μη ξεχνάμε επίσης και το κοινώς λεγόμενο «η καλή δουλειά αργεί να γίνει» και η κυρία που έχει αναλάβει αυτή την κάθε άλλο παρά εύκολη δουλειά την κάνει κάτι παραπάνω και από καλά, στ’ αλήθεια έχει ξεπεράσει και τις υψηλότερες προσδοκίες μας! Το αποτέλεσμα που διαμορφώνεται όχι με αργό αλλά πάντως με κανονικό ρυθμό είναι αληθινά καταπληκτικό και είμαι σίγουρος πως όταν το δείτε και εσείς όχι μόνο θα δικαιολογήσετε αλλά και θα συμμεριστείτε τον ενθουσιασμό μου...Και αυτό θα γίνει πολύ σύντομα πλέον, για να μη φανώ και πάλι ασυνεπής θα πω μόνο μέσα στον μήνα που μόλις άρχισε και δεν θα θέσω ακριβή ημερομηνία. Αυτήν θα την πληροφορηθείτε μόλις θα εμφανιστεί στην πρώτη σελίδα μας το banner που θα προαναγγέλλει πια και επίσημα την αλλαγή και θα περιλαμβάνει και ένα ειδικό countdown μέχρι την «ημέρα Χ». Δεν ήταν όμως μόνο τα - πάρα πολλά φυσικά - που σχετίζονται με την αλλαγή εκείνα που απασχόλησαν όλο το editorial team και βέβαια και εμένα προσωπικά από την στιγμή της δημοσίευσης του τελευταίου editorial...Πριν απ’ όλα τόσο εγώ όσο και ο Πέτρος Αλμπάνης θα παραδεχθούμε δημόσια ότι το πείραμα/δοκιμή που αρχίσαμε πριν από περίπου δύο μήνες παρ’ όλη τη θέληση μας και την προσπάθεια μας για το αντίθετο…δυστυχώς απέτυχε! Αποδείχθηκε πως σε αυτή τη χώρα είναι πάρα πολύ δύσκολο ως και αδύνατο να κάνει κάποιος κριτική των ταινιών πρώτης προβολής αν κατοικεί οπουδήποτε αλλού – απ’ ότι φαίνεται ακόμα και για τη Θεσσαλονίκη υπάρχουν πάρα πολλές δυσχέρειες – εκτός από την Αθήνα. Προσθέστε και κάποιες απρόβλεπτες, νέες και πρόσθετες επαγγελματικές υποχρεώσεις που εμφανίστηκαν στον Πέτρο και τον έκαναν να μην μπορεί να συνεχίσει. Και εδώ θα ήθελα όχι μόνο να τονίσω ότι και το ήθελε και το προσπάθησε κάτι περισσότερο και από ευσυνείδητα, σχεδόν…υπεράνθρωπα αλλά και να πω ότι το έκανε πάρα πολύ καλά! Με μια κουβέντα ο Πέτρος δεν αντικαταστάθηκε, απλά οι περιστάσεις τον υποχρέωσαν να σταματήσει...Και τώρα που επιστρέφει και πάλι στη συνηθισμένη του (κριτικές DVD, η μηνιαία στήλη του και κάλυψη...όσων περισσότερων φεστιβάλ επί ελληνικού εδάφους είναι δυνατό για έναν και μόνον άνθρωπο!) μέχρι τώρα παρουσία ως συντάκτης δεν έχω παρά να τον ευχαριστήσω για την ανεκτίμητη βοήθεια του στο Movieworld και σε εμένα προσωπικά σε αυτό το σύντομο έστω διάστημα και να του πω...some other time, something else and in some other way buddy. Η Πλατεία όμως δεν μπορούσε φυσικά να μείνει «ορφανή» ούτε για μία εβδομάδα...Και όπως θα διαπιστώσατε ήδη από τις κριτικές αυτής της εβδομάδας (έτσι όπως ήρθε τελευταίας του ’08 ή πρώτης του ’09, όπως και αν το βλέπετε...) η νέα της υπεύθυνη είναι η Τίνυ Λεονάρδου. Και θα πω κατ’ ευθείαν είναι ότι αυτή τη φορά πρόκειται οριστικά για τη νέα κριτικό πρώτης προβολής του Movieworld και τουλάχιστον για αρκετό καιρό! Δεν θα υποκριθούμε, ούτε εγώ ούτε η ίδια, ότι έχει πολύ μεγάλη πείρα στο γράψιμο, δεν υπάρχει και λόγος για κάτι τέτοιο. Γνωρίζει όμως πάρα πολλά πράγματα για το σινεμά και με τον σωστό τρόπο, είναι δηλαδή βιωματική, ολοκληρωμένη, σε βάθος και τεκμηριωμένη γνώση, αυτό μπορώ να σας το διαβεβαιώσω. Πιστεύω ότι έκανε ήδη από την πρώτη κιόλας φορά ένα πολύ καλό ξεκίνημα και μετά από ένα σύντομο και αναγκαίο διάστημα προσαρμογής όχι μόνο θα συμφωνήσετε και εσείς μαζί μου ότι διατηρεί την κριτική προβολής του site στο ίδιο υψηλό επίπεδο που την έφτασαν οι τρεις προκάτοχοι της αλλά και, γιατί όχι; θα την πάει ίσως και ακόμα υψηλότερα. Τίποτα άλλο για αυτό το θέμα πέραν ίσως από το (χιουμοριστικό για να μην παρεξηγηθώ...) σχόλιο ότι είναι σαν η Πλατεία να θέλει μόνο γυναίκες για υπεύθυνες της, ο ένας και μοναδικός άντρας που πέρασε από αυτή τη θέση στα ήδη περισσότερα από πέντε χρόνια λειτουργίας του site δεν...«μακροημέρευσε»! Κατά τα άλλα ένας άλλος που δυστυχώς – και πάλι για λόγους φορτωμένου προγράμματος – δεν μακροημέρευσε στο Movieworld είναι ένας από τους πραγματικά καλύτερους συντάκτες που πέρασαν από αυτό, ο Θάνος Αγγελόπουλος. Ηταν μια αποχώρηση που έγινε με μεγάλη λύπη και για τις δύο πλευρές γιατί και εμείς ήμασταν πάρα πολύ ικανοποιημένοι από τα κείμενα του και για εκείνον ήταν κάτι που του άρεσε και τον γέμιζε πάρα πολύ...Δεν έχω λοιπόν παρά να ευχαριστήσω για άλλη μία φορά το Θάνο για τη σύντομη αλλά πολύτιμη συνεισφορά του στην πορεία του site και να ανανεώσω το ανοιχτό ραντεβού μας για κάποια στιγμή στο μέλλον, όταν οι συνθήκες θα το επιτρέψουν και πάλι...Αντίθετα καλωσορίζω την Ελένη Θάνου (από τη συνηθισμένη πια δεξαμενή από όπου αλιεύουμε τα «νέα ταλέντα» μας, το τμήμα ΜΜΕ του Παντείου) της οποίας έχετε ήδη διαβάσει μερικές κριτικές στο Play. Μπορώ να διακρίνω από την αρχή μια ικανή συντάκτρια, κάτι που μαζί με την εξαιρετική προθυμία και την διάθεση της για δουλειά με κάνει να περιμένω πολλά και ακόμα καλύτερα από εκείνη στο μέλλον... Και επειδή ανέφερα το Play να πω ότι το ’08 αν και τέλειωσε καλά ήταν η δυσκολότερη χρονιά στην πορεία του site και μάλιστα για λόγους απόλυτα ανεξάρτητους από τη θέληση μας (αντίθετα από το ’07 κατά τη διάρκεια του οποίου συνέβησαν από επαγγελματικής πλευράς και προσωπικά σε εμένα και σε μερικούς άλλους από τους συντελεστές του πράγματα που σε ένα βαθμό μας εμπόδισαν να ασχοληθούμε όσο θα μπορούσαμε και θα έπρεπε μαζί του) καθώς ήταν καθαρά «τεχνικοί», με την ευρύτερη έννοια του όρου. Και αυτό βέβαια φάνηκε πριν απ’ όλα στο Play που είχε περισσότερες «απώλειες» από οποιαδήποτε άλλη φορά στην πενταετή Ιστορία του site. Αυτό πολύ απλά σημαίνει ότι δημοσιεύθηκαν πολύ λιγότερες κριτικές από όσες θα έπρεπε κανονικά και ακριβώς για να τελειώνουμε και να «κλείσουμε» και αυτό το ύστατο ανοιχτό κεφάλαιο της προηγούμενης χρονιάς έχω να σας ανακοινώσω ότι μέχρι και την Τρίτη – και ας είναι αργία...- θα έχουν συμπληρωθεί όλες οι ημερομηνίες του Νοεμβρίου. Ο Δεκέμβριος απλά θα «αποσιωπηθεί» και από την Τετάρτη ξεκινάμε και πάλι κανονικά με την ημερομηνία δημοσίευσης να συμπίπτει με την ημερολογιακή και μάλιστα θεωρώντας ως πρώτη ημέρα λειτουργίας την Δευτέρα 5 Ιανουαρίου έτσι ώστε το ’09 να μην υπάρξει ούτε μία κριτική λιγότερη από τον συνολικό αριθμό που δημοσιεύουμε κάθε χρόνο (όλες οι εργάσιμες ημέρες – μείον οι τρεις πρώτες εβδομάδες του Αυγούστου που κάνουμε και εμείς τις διακοπές μας – επί τρεις κριτικές για κάθε μία). Τέλος να σας πω ότι ειδικά για αυτό το μήνα η κατάσταση που επικρατούσε για περίπου έξι μήνες στα editorials στην κυριολεξία θα αντιστραφεί, θα είναι μεν μικρότερα από τον μέσο όρο – και φυσικά πολύ περισσότερο από αυτό το οποίο διαβάζετε αυτή τη στιγμή – αλλά μπορεί να υπάρξει και εβδομάδα που θα υπάρχει ένα κάθε ημέρα! Καθώς τα προβλήματα, οι δυσκολίες που έπρεπε να υπερνικηθούν και οι λύσεις οι οποίες έπρεπε να δοθούν για να μπει το Movieworld στην καινούργια, δεύτερη και πολύ ωριμότερη εποχή του φεύγουν ένα – ένα από τη μέση και πλησιάζουμε πλέον με γρήγορο ρυθμό στην πολυπόθητη - τουλάχιστον για εμένα – «ημέρα Χ» που η απόλυτα νέα (από κάθε πλευρά, δεν χορταίνω να το λέω!) μορφή του site θα είναι στις οθόνες σας αισθάνομαι πιο ήσυχος αλλά και ταυτόχρονα ότι «έχω πράγματα να πω» (κάποια από αυτά απλά δεν είχα τον χρόνο να το κάνω το προηγούμενο διάστημα και μου...έμεινε απωθημένο!). Μπορεί βέβαια κάποιος να με αντικρούσει εδώ λέγοντας «καλά και εμείς τί φταίμε; Blog θα τα κάνεις τα editorials; Αρχισε ένα τέτοιο αν θέλεις...». Πέραν βέβαια από την αιώνια και ατράνταχτη αλήθεια που ισχύει και για εμένα όπως και για οποιονδήποτε άλλον/η γράφει, ότι δηλαδή δεν μπορείς να εξαναγκάσεις οποιονδήποτε να σε διαβάσει αν δεν θέλει – ο αναγνώστης έχει την ελευθερία της βούλησης και της επιλογής που πολλές φορές δεν την έχει αυτός/η που γράφει, δεν ξέρω αν σας πέρασε αυτό ποτέ από το μυαλό...- θα είχα να του απαντήσω...«και ας πούμε ότι μεταχειρίζομαι τα editorials ως blog, τί πρόβλημα υπάρχει;». Και γιατί θα το κάνω αυτό; Λυπάμαι αλλά η μοναδική απάντηση εδώ είναι γιατί...έτσι γουστάρω! Γιατί μετά από όσα έχω κάνει για περισσότερα από πέντε χρόνια για αυτό το site (αφού είχα τη ιδέα για την δημιουργία του και δούλεψα όσο κανείς άλλος για την πραγματοποίηση της) δικαιούμαι μια φορά να κάνω κάτι για τον εαυτό μου και μόνο μέσα από αυτό, όταν μάλιστα δεν επηρεάζει ούτε στο ελάχιστο την κατά τα άλλα ομαλή λειτουργία του! Δεν χρειάζομαι κανέναν άλλο λόγο ούτε την άδεια κανενός... Και κάπου εδώ αυτό το αχανές – πέστε το και χαοτικό, δεν με χαλάει...- κείμενο που ξεκίνησε από τη θεωρία της σχετικότητας και φιλοσοφικούς προβληματισμούς επάνω στην έννοια του χρόνου, έκανε μια βόλτα από...όπου το έβγαλε ο δρόμος καθώς σας έκανε ένα ενημερωτικό update για τα τεκταινόμενα στο site κα κατέληξε με κάποιον που ανερυθρίαστα έχει την προκλητική αυθάδεια να θέλει να αποδείξει έμπρακτα την μεγάλη αλήθεια της ρήσης του Μάρσαλ Μακλιούχαν «το μέσο είναι το μήνυμα» επειδή απλά του φαίνεται ενδιαφέρον διανοητικό παιχνίδι φτάνει στο τέλος του...Πώς το κλείνεις όμως; Ενας τρόπος είναι ο παραδοσιακός που συνηθίζεται αυτές τις ημέρες: «Να έχετε όλοι μία νέα χρονιά όπως την επιθυμείτε, δηλαδή με υγεία και με τέτοιο περιεχόμενο ώστε το τέλος της να σας βρει πιο πλήρεις εσωτερικά από όσον η αρχή της». Ενας άλλος θα ήταν να προτείνω σε όλους σας να ξαναδείτε μια ταινία που είδατε μέσα στο 2008 και πραγματικά έχετε λόγους για να την θυμάστε...Χωρίς όμως να αποκλείω κανέναν από αυτούς θα επαναλάβω αυτό που έχω κάνει και πολλές άλλες φορές και όχι απλά γράφοντας αλλά και γενικά στη ζωή μου, θα ζητήσω δηλαδή όχι μόνον έμπνευση αλλά ακόμα και καταφύγιο στην μουσική. Απλά ένα τραγούδι λοιπόν και το οποίο μάλιστα είναι δημιούργημα ανθρώπων που δεν έχω και σε τόση υπόληψη το ταλέντο τους, ακόμα και τις προσωπικότητες τους...Ο Jim Steinman είναι ένας εγωμανής, «καβαλημένος» τύπος που ουσιαστικά το μόνο που έκανε στη συνθετική καριέρα του ήταν να προσπαθεί να συνδυάσει τη ματαιοδοξία του που του έλεγε ότι είναι ο νέος...Βάγκνερ με το αντιγράφει ξεδιάντροπα πρώτιστα τους Beach Boys και μετά τους Beatles. Ο Meat Loaf πάλι, το αγαπημένο «όργανο» του προηγούμενου από ερμηνευτικής πλευράς, είχε μεν μια αρκετά καλή φωνή τενόρου που όμως την κατέστρεψε ο ίδιος με το να την έχει να κινείται μόνιμα στην πλατιά γκάμα ανάμεσα στο ουρλιαχτό, την τσιρίδα και την...γκαρίκλα (κάτι σαν Michael Bolton – για όποιον θυμάται αυτόν τον τόσο απαράδεκτο που κατέληγε απίστευτος τύπο...- αλλά σε πιο hard rock εκδοχή) και απόδειξη για αυτό είναι ότι παρ’ ότι κατά καιρούς είχε πολύ μεγάλες επιτυχίες δεν κατάφερε ποτέ να καθιερωθεί αληθινά ως τραγουδιστής. Γι’ αυτό και στο τέλος το γύρισε στην ηθοποιία (για το πιο γνωστό δείγμα της βλέπε μάλλον «Fight Club») αλλά και εκεί, τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου, με πολύ μέτρια αποτελέσματα...Αμφότεροι με άλλα λόγια είναι απλά...για τα μπάζα! Τί μπορεί να περιμένει κανείς από αυτούς τους ανθρώπους; Λένε όμως ότι ακόμα και ο πιο ατάλαντος δικαιούται μία, μία και μοναδική, στιγμή δημιουργικής έκλαμψης, έστω και μόνο για την επιμονή του να ασχολείται με έναν τομέα της ανθρώπινη δημιουργικότητας...Αν ισχύει αυτό τότε η στιγμή αυτή για τον Steinman ήταν ένα τραγούδι από το album του ‘93 «Bat Out Of Hell II: Back Into Hell», to «sequel» κατά κάποιο τρόπο του κλασικού στο είδος του «Bat Out Of Hell» του 1977 με το οποίο ξεκίνησαν τόσο η δική του καριέρα όσο και εκείνη του Meat Loaf. Υπάρχει βέβαια και μία πολύ καλύτερη εκτέλεση με ερμηνεία από τον ίδιο τον Steinman στο προσωπικό του album «Bad For Good» (1981) αλλά αυτή είναι δυσκολότερο να βρεθεί και η άλλη είναι σίγουρα η γνωστή...Οπως και αν έχει το τραγούδι αυτό και μόνο δικαιολογεί την ύπαρξη – ακόμα και την ίδια την ιδιότητα – του Steinman ως συνθέτη και ακόμα περισσότερο ως στιχουργού ενώ ακόμα και ο Meat δίνει μια ασυνήθιστα για αυτόν συγκρατημένη, στρωτή και σωστή ερμηνεία, αναμφίβολα μία από τις δυο – τρεις καλύτερες του. Το «Rock And Roll Dreams Come Through» ακολουθεί την συνθετική πρακτική του διπλού ρεφρέν (όπως και τα περισσότερα σκουπίδια που έγραφε μέχρι και πριν από λίγα χρόνια ακόμα ο...αλήστου μνήμης Φοίβος για τη Βανδή και αρκετούς άλλους μόνο που εδώ έχει και αιτία και λόγο ύπαρξης!) και είναι ακριβώς μόνον αυτά τα δύο ρεφρέν του τα οποία θα παραθέσω και όχι ολόκληρο. Τώρα δεν ξέρω τί θα πουν σε εκείνους που όπως οι αγαπημένες μου Λία και Εβίτα – για την δεύτερη δεν είμαι σίγουρος αλλά το ένστικτο μου λέει ότι μάλλον πρέπει να είναι έτσι...- προτιμούν τα ελληνικά ακούσματα...Οι υπόλοιποι όμως, όσοι έχετε πιο διεθνείς μουσικούς προσανατολισμούς, νομίζω ότι θα μπορέσετε να καταλάβετε ότι με αυτούς τους λίγους στίχους σας δίνω την καλύτερη ευχή που μπορώ για το 2009! Και αν έχετε δίλημμα ποιο από τα δύο ρεφρέν να επιλέξετε ως πιο κατάλληλο για εσάς κάνετε ότι και εγώ...Προτιμήστε...και τα δύο! I treasure your love I never want to lose it You've been through the fires of hell and I know you've got the ashes to prove it I treasure your love I want to show you how to use it You've been through a lot of pain in the dirt and I know you've got the scars to prove it Remember everything that I told you and I'm telling you again that it's true You're never alone 'cause you can put on the 'phonesand let the drummer tell your heart what to do Keep on believing and you'll discover baby There's always something magic There's always something new And when you really, really need it the most that's when rock and roll dreams come through The beat is yours forever The beat is always true And when you really, really need it the most that's when rock and roll dreams come through For you!! |
