| (H)apopsis...Δυτικομακεδονική 18 |
| Συντάχθηκε από τον/την Πέτρο Αλμπάνη |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2008 |
  Το ιδανικό ρεπεράζ λοιπόν έλεγε: Θέατρο Γης στην Τριανδρία, 10 Σεπτέμβρη, κάτω από το φεγγάρι και κοντά στο δάσος. Σμπίγκνιεφ Πράισνερ σε ένα μουσικό event. Flashback στο Νοέμβριο του ‘95, στην πρώτη εμφάνιση του Πολωνού συνθέτη στη θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών με αφορμή τη ρετροσπεκτίβα του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στον μεγάλο Κισλόφσκι. Εκεί, στις πίσω θέσεις, μικρός ακόμα και «αγνός» από μουσικές και εικόνες, συγκινήθηκα (χωρίς να ξέρω γιατί, όπως και στην πρώτη θέαση του «Η Διπλή Ζωή Της Βερόνικα») και εισχώρησα στο ουμανιστικό σύμπαν του Πράισνερ. Soundscapes από τον μελαγχολικό κόσμο του Κισλόφσκι που η μοίρα έμελλε να τον πάρει μαζί της λίγους μήνες αργότερα...Φτάνουμε λοιπόν στο 2008 και τη ζωντανή παρουσίαση του έργου του «Silence, Night & Dreams» που είναι γραμμένο για ορχήστρα, χορωδία και για τη φωνή της Τερέζα Σαλγκέιρο των Madredeus. Μαζί του επί σκηνής η τελευταία, η σοπράνο Ελζμπιέτα Ταβάρνικα (αγαπημένη της Ιρέν Ζακόμπ ως Βερόνικα), η Συμφωνική Ορχήστρα του Βόλου και η Μικτή Χορωδία Θεσσαλονίκης. Το πρώτο μέρος περιλάμβανε κείμενα από το βιβλίο του Ιώβ, το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο και μία εισαγωγή από τον σεναριογράφο του Κισλόφσκι, τον Κριστόφ Πιέσεβιτς. Μια μυσταγωγία σχεδόν μεταφυσική, όπως και η μουσική του Πράισνερ (μην ξεχνάτε ότι «εφηύρε» έναν φανταστικό συνθέτη για τις ανάγκες του «Η Διπλή Ζωή...»). Και έπειτα το δεύτερο μέρος με αποσπάσματα από συνθέσεις του για τον κινηματογράφο. Ο αυτοδίδακτος και πολέμιος των ωδείων Πράισνερ στο πόντιουμ μετάγγισε μαζί με τις ορχήστρες (που η αλήθεια είναι ότι δεν μετουσίωσαν σε συναίσθημα και ένταση τις νότες από το σελιλόιντ) μία συναισθηματική ευδαιμονία στο πολυάριθμο κοινό. Μια εμπειρία μοναδική που σε έκανε να βυθίζεσαι σε μια κατάσταση επιθυμητής μελαγχολίας, ακριβώς όπως και με τα masterpieces έργα του Κισλόφσκι (σίγουρα θα χαμογελούσε από ψηλά...). Το τανγκό του «Η Λευκή Ταινία», ο ανολοκλήρωτος ύμνος προς την ελευθερία του «Η Μπλε Ταινία», οι αισθαντικές μελωδίες του «Η Κόκκινη Ταινία» ήταν εκεί να πιστοποιήσουν μια συνεργασία ψυχής, από τις σημαντικότερες και όχι μόνο για τον κινηματογραφικό χώρο. Αλλά και ήχοι από το περίφημο «Ο Δεκάλογος», από το «Damage» του Λουί Μαλ, το «Μυστικός Κήπος» του Εκτορ Μπαμπένκο. Τα φώτα έσβησαν και μου είχε σφηνώσει στο μυαλό η ατάκα του Κισλόφσκι όταν έκανε την τριλογία: «Δεν θέλω οι ταινίες μου να είναι τέλειες γιατί απευθύνονται σε ανθρώπους»…  Άρτος και θεάματα με οικουμενικό μήνυμα παγκόσμιας ειρήνης και αδελφοποίησης σε αμπαλάζ οικολογικό. Μαντέψατε τί είναι; Μα φυσικά το Earthdance Festival ήτοι Διεθνές Φεστιβάλ χορού για την Ειρήνη. Από την ίδρυση του το 1996 το EarthDance έχει εξελιχθεί στο μεγαλύτερο συγχρονισμένο γεγονός χορού παγκοσμίως. Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο περισσότερες από τριακόσιες πενήντα πόλεις σε εξήντα χώρες ενώθηκαν σε ένα χορευτικό κρεσέντο για την υποστήριξη της παγκόσμιας ειρήνης και συναδέλφωσης. Καλλιτεχνικός πασιφισμός...Μου φάνηκε ενδιαφέρον και έσπευσα γοργά. Παράλληλα με τις εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη πραγματοποιήθηκαν ανάλογα events στην Αθήνα, στην Κέρκυρα, στη Σαντορίνη και στη Σητεία. Και εκεί που αμέριμνος και εκστασιασμένος παρακολουθούσες νεανικά γκρουπ dubstep, techno, post punk και nu jazz έπεφτε στο τεράστιο πανί του θεάτρου Κήπου εικόνα από το τί συνέβαινε στις υπόλοιπες πόλεις. Με πεντακόσιες χιλιάδες θεατές παγκοσμίως η μουσική βιομηχανία χαρακτηρίζει το Earthdance σαν «Dance Aid» για την νέα χιλιετία, το μεγαλύτερο χορευτικό γεγονός στη γη όπως χαρακτηριστικά έγραφε το flyer. Και για όσους δεν μπόρεσαν να επισκεφθούν κάποιο από τα φεστιβάλ η λύση ήταν στο Διαδίκτυο...Αξιόλογη εκδήλωση και χορευτική φρενίτιδα με μικρή όμως προσέλευση και κάπως πρόχειρη διοργάνωση. Στα συν η ενημέρωση από Μ. Κ. Ο. στον προαύλιο χώρο για το περιβάλλον και τον αστικό πολιτισμό και οπωσδήποτε και η διάθεση των γκρουπ, των Techsoir, Lovelab, Monsieur Minimal και Cyanna.  Δεν ξέρω πόσοι από εσάς παραμένετε καχύποπτοι στο άκουσμα του όρου «ελληνική jazz». Τα τελευταία χρόνια πάντως η Ελλάδα έχει τη δική της σχετική σκηνή...Οι Trioism είναι απόλυτα εξοικειωμένοι με το μουσικό αυτό είδος. Σχηματίστηκαν στην Αθήνα το 1999 όμως πέρασαν χρόνια μέχρι να πάρει την τελική του μορφή το τρίο που αποτελείται πια από τους Σπύρο Μάνεση στο πιάνο, Πέτρο Κλαμπάνη στο κοντραμπάσο και τον Πορτογάλο Ρούι Ράμος Περέιρα στα τύμπανα. Οι τρεις τους έδωσαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης ένα έξοχο κοντσέρτο στα πρότυπα ευρωπαϊκού τρίο. Πρόταση ρηξικέλευθη σε κοινό μυημένο, υποψιασμένο και σε χώρο με κίονες, αετώματα και γείσα...Εύγε για την τολμηρή πρόταση και ακόμη περισσότερα εύγε για τη μουσική εμβρίθεια του τρίο. Με πηγή έμπνευσης τους ήχους του Μπιλ Έβανς και του Κιθ Τζάρετ και με διάθεση πειραματική κινήθηκαν σε τρεις άξονες, δικές τους συνθέσεις από το ομώνυμο άλμπουμ τους που ηχογραφήθηκε στο Άμστερνταμ, κλασικά κομμάτια του είδους αλλά και διασκευές. Ευρηματικότητα, σταδιακό «χτίσιμο», συνομιλία μεταξύ των οργάνων, μεστή βιρτουοζιτέ και ένας φρέσκος ήχος του σήμερα, με όλα τα θετικά και αρνητικά των σύγχρονων jazz ακουσμάτων. Μακριά από «μπλουζιές» και πιο κοντά στην βορειοευρωπαϊκή «ψυχρή» jazz οι Triosm με τον υπόγειο λυρισμό τους καθήλωσαν τους θεατές, ιδιαίτερα με τις διασκευές του που περιλάμβαναν Λένα Πλάτωνος, Μάνο Χατζιδάκι, Δημήτρη Λάγιο, Τζιλ Έβανς και Τζορτζ Γκέρσουιν. Ενδιαφέρουσα μουσική προσέγγιση με αισθητική καλλιέπεια που μακάρι να φτάσει σε πολλούς περισσότερους... [Οι φωτογραφίες – εκτός της πρώτης – είναι του Πέτρου Αλμπάνη.]  |
