| (H)apopsis…(Δυτικομακεδονική) 10 |
| Συντάχθηκε από τον/την Πέτρο Αλμπάνη |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2007 |
  «Χιόνια στο καμπαναριό που Χριστούγεννα σημαίνει…». Επιτέλους άσπρη ημέρα στην Κοζάνη! Πέρυσι μας έλειψε, εφέτος έκανε την παρουσία του ακριβώς την στιγμή που χρειαζόταν. Με τις νιφάδες έξω να στροβιλίζονται και όλα να παγώνουν βρήκα αιτία και αφορμή για ένα comeback στο εκπάγλου κινηματογραφικής βιρτουοζιτέ φιλμικό καταφύγιό μου που ακούει στο όνομα «Μια Αλλη Γλυκιά Διάσταση» του «μάστορα» Ατόμ Εγκογιάν. Με ηχητική ταπετσαρία το φλάουτο του συνοδοιπόρου Μίκαελ Ντάνα να ιχνηλατεί το δρόμο ανάμεσα στο καλό και το κακό. Ένα αριστοτεχνικό υφαντό - καλειδοσκόπιο για τις λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στις πολύπλοκες ανθρώπινες σχέσεις που αρκεί ένα τυχαίο(;) σπάσιμο πάγου μιας λίμνης για να ανατραπούν οριστικά και αμετάκλητα. Κυρίως για να αποκαλυφθεί η συνωμοτική σιωπή που είχε κατακαθίσει σαν ίζημα στους κόλπους μιας μικρής κοινωνίας. Οι ομοιότητες και η διαχρονική αξία του φιλμ ανατριχιαστική. Δεν μπορεί παρά να θυμίσει τη δυσκολία έκθεσης που αντιμετωπίζει η επαρχία σήμερα. Μια απέραντη «ομερτά», σαν πέπλο ομίχλης, καλύπτει τις κοινωνίες των επαρχιακών πόλεων. Στην θέση της Κρήτης θα μπορούσε να είναι η Κοζάνη. Αγοραία λογική επικρατεί. Ένα Far West με πλοκάμια πολεοδομικά, τεχνικά, περιβαλλοντικά, ακόμη και πολιτισμικά. Ασυδοσία που φέρνει στο νου το «μικρές πόλεις, μικρά μυαλά». Ακούγεται σκληρό και απόλυτο. Αλλά όταν μοναδικές αξίες είναι η προβολή και ο πλουτισμός τί μπορεί να υποθέσει κανείς; Αντίδοτο πάντως υπάρχει αλλά εντελώς προσωπικό. Η ηδονή του να βλέπεις και να διαβάζεις αποτελεί το μόνο «φάρμακο» για την παθολογική έλλειψη δυνατότητας απόλαυσης και naivete (αφέλεια) της εποχής. Τέτοιο βοτάνι συναισθηματικής ίασης είναι το βιβλίο «Αντουάν και Κονσουέλο Ντε Σεντ – Εξιπερί: Ενας Θρυλικός Ερωτας». Μια μυθική αγάπη του Μικρού Πρίγκιπα για το λατρεμένο «τριαντάφυλλό» του, τη Σαλβαδοριανή ζωγράφο και συγγραφέα Κονσουέλο. Απιστίες, χωρισμοί, παθιασμένες επανασυνδέσεις, παραμυθένιες επιστολές ανάμεσα στον μποέμ, μελαγχολικό και με αέναη τάση φυγής πιλότο και στην αιώνια αγάπη του. Οι σελίδες του βιβλίου περιγράφουν το «τριαντάφυλλο» με βελούδινα πέταλα και αγκάθια που έδινε φως στον μονίμως γκρίζο ουρανό του Μικρού Πρίγκιπα. «Είστε μέσα μου όπως η βλάστηση πάνω στη γη» της έγραφε και παρακάτω «δεν έπρεπε να φύγω ποτέ. Έπρεπε να ‘χα μαντέψει την τρυφερότητά σου. Ήμουν πολύ νέος για να ξέρω πώς ν’ αγαπήσω». Ευτυχώς τα φτερά (έστω και δανεικά…) του Μικρού Πρίγκιπα συνεχίζουν να πετάνε ακόμη και να χαρίζουν σε όλους εμάς που μοιάζουμε σε ετοιμόρροπα πτώματα λίγο από το πάθος και την σκανδαλιάρικη διάθεση που χάσαμε (ξέρει άραγε κανείς πού;)...  Μια άλλη διαφυγή, για τα πολύπαθα αυτιά μου αυτή τη φορά, αποτέλεσε η συναυλία - talk of the town - του Αργεντινού Φεντερίκο Ομπέλ στην Θεσσαλονίκη, το προηγούμενο weekend, με τη συνοδεία μιας μικρής κοζανίτικης κοινότητας (όλε, όλε…). Στα μέσα μιας παγκόσμιας περιοδείας στάθμευσε για ένα βράδυ στο «Orient Club» της πόλης. Ακατάλληλος μεν ο χώρος, θύμιζε κάτι ανάμεσα σε βρετανική τσαγερί πολυτελείας με πολύχρωμες ταπετσαρίες και σε φοιτητικό μπιστρό, ήταν όμως ζεστός και με λατινογενή vibes να αιωρούνται. Για μια βραδιά γίναμε και εμείς (οι διακόσιοι περίπου νοματαίοι) Παναμερικάνοι, όπως και ο ομώνυμος πρόσφατος δίσκος του. Ο Ομπέλ με τη χαρακτηριστική αφάνα και ριγέ ασπρόμαυρο κουστούμι, λες και επρόκειτο να επισκεφτεί τανγκερία του Mπουένος Άιρες, πήρε την μοναδική κιθάρα του και με τη συνοδεία ενός i-Mac και των κρουστών αλλά κυρίως της φωνής ενός αηδονιού που ακούει στο όνομα Ναταλία Κλαβιέ ξεκίνησε το ταξίδι σε μουσικά guilty pleasures. Το rhythm section ένιωθες να συνεχίζει από το ένα κομμάτι στο επόμενο, το nuevo tango να παρεισφρέει στα λημέρια του beat, οι ρούμπες να εναλλάσσονται με τη σάλσα και κυρίως με τα fados και η κατ’ επίφαση τζαζ να συνομιλεί με το απλό ακουστικό παίξιμο. Τα τραγούδια (αν και δεν γνωρίζω τη γλώσσα...) ακούγονταν λαϊκά, παθιασμένα, αιθέρια, συμπυκνωμένος ερωτικός πόθος από το διάφανο λαρύγγι της Κλαβιέ. Εγκλωβίστηκα στο νωχελικό παίξιμο του Αργεντινού και στα παραπονεμένα γυναικεία vocals. To live έμοιαζε όπως ακριβώς και οι δύο δίσκοι του, ένα εσωτερικό συναισθηματικό χορευτικό ταξίδι. Όπως πιθανολογώ και ο δρόμος «Panamericana» που ενώνει τον βορρά και το νότο της αμερικανικής ηπείρου...  Αυτά για το τέλος του έτους. Καλή χρονιά, χρόνια πολλά και μην ξεχνάτε να πηγαίνετε…σινεμά (η τρισδιάστατη έκδοση του «Nightmare Before Christmas» του Τιμ Μπάρτον είναι μια καλή πρόταση). Του χρόνου πάλι… [Ολες οι φωτογραφίες είναι του Πέτρου Αλμπάνη]  |
