| Croque Madame 3 |
| Συντάχθηκε από τον/την Κατερίνα Πολυχρονιάδη |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2009 |
  Το Croque Madame έφυγε και αυτό για την Αθήνα και όταν γύρισε είχε να αντιμετωπίσει το κρύο. Και το κρύο περιορίζει τις βόλτες...Μόνη διέξοδος όπως πάντα μια ζεστή αίθουσα σινεμά. Από το αφιέρωμα στην Άγκνες Βαρντά επιλέξαμε το αυτοβιογραφικό ντοκιμαντέρ «Les Plages De Agnes». Η Άγκνες Βαρντά γιορτάζει τα ογδοηκοστά της χρόνια και αποφασίζει να προσπαθήσει να απαντήσει στο ερώτημα «μπορούμε να αναπαράγουμε κάποιον;». «Η ιδέα να αναπαραστήσω το παζλ της ζωής μου μ’ αρέσει», όπως λέει. Πρόκειται για μια ταινία που είναι ταυτόχρονα μια βιογραφική σύνοψη και ένα πάτσγουορκ των αισθητικών της τεχνικών, χρησιμοποιώντας αποσπάσματα από ταινίες, φωτογραφία, εγκαταστάσεις, καθρέφτες, τρικάζ, κοστούμια, ντεκόρ, παρενθέσεις και παρεκκλίσεις.  Η Άγκνες Βαρντά περιφέρεται, κινηματογραφεί, φωτογραφίζει, θυμάται, κοροϊδεύει και...διασκεδάζει: «Το να κάνω λίγο τον κλόουν μου ταιριάζει και μου επιτρέπει να πάρω απόσταση τόσο από το έργο μου όσο και από τη ζωή μου». Και το αποτέλεσμα είναι ένα υπέροχο φιλμικό κολάζ όπου μυθοπλαστικές εικόνες του χθες έρχονται να συναντήσουν τους γερασμένους πρωταγωνιστές του σήμερα, ο κόσμος της φωτογραφίας και του σινεμά του εικοστού αιώνα παίρνει σάρκα και οστά μέσα από τις εμπειρίες ζωής της σκηνοθέτριας και φωτογράφου και από τους ανθρώπους που σημάδεψαν την ίδια αλλά και τον πολιτισμό. Δεμένα όλα αυτά μεταξύ τους μέσω της ζωγραφικής, ένα πίνακα του Μαγκρίτ, μια αγιογραφία, ένα έργο του Πικάσο...Άνθρωποι, ταινίες, έργα τέχνης, η επικαιρότητα της κάθε εποχής ενώνονται μέσα από τα φωνή και τις εικόνες που επιλέγει μια γιαγιά του σινεμά η οποία κινηματογραφεί τη ζωής της οπισθοχωρώντας και αναζητώντας μια ταυτότητα.  Βγαίνοντας από την κινηματογραφική αίθουσα η αναπνοή σου μπορεί να πιάνεται από το κρύο όμως όταν λείπεις έστω και για δυο εβδομάδες από το Παρίσι οι δρόμοι σε καλούν να περπατήσεις στα χιονισμένα πεζοδρόμια, να μυρίσεις τις μυρωδιές από τους φούρνους και τα τυροπωλεία, να μπεις για ένα γρήγορο ζεστό κρασί σε μισ μπρασερί, να ξαναβγείς στο δρόμο, να φτάσεις μέχρι το Σηκουάνα και να θυμηθείς και πάλι μια σκηνή που είδες πολλές φορές λίγο νωρίτερα: Την Άγκνες Βαρντά, μόνη της μέσα σε μια βαρκούλα, να περνά κάτω από τις γέφυρες του ποταμού, δίπλα από την Παναγία των Παρισίων και κάτω από τον πύργο του Άιφελ, εξιστορώντας τη ζωή της από το Βέλγιο ως την Καλιφόρνια αλλά πάντα όμως επιστρέφοντας στο Παρίσι και τους ανθρώπους με τους οποίους μεγάλωσε, συνεργάστηκε, φωτογράφισε και έκανε σινεμά...  |
