| Croque Madame 1 |
| Συντάχθηκε από τον/την Κατερίνα Πολυχρονιάδη |
| Ημερομηνία Δημοσίευσης: Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2008 |
  Τέσσερις μήνες μακριά από το Παρίσι είναι πολλοί. Όταν επιστρέφεις σε πιάνει μια μανία να πάρεις τους δρόμους, να δεις όλες τις νέες εκθέσεις, να ανακαλύψεις καινούργιους χώρους αλλά να ξαναβρείς και παλιούς, να πας σε όλα τα αγαπημένα καφέ και εστιατόρια και προφανώς να δεις και όλους τους φίλους. Λίγο δύσκολο να μπεις σε αίθουσα σινεμά, παρά τα άπειρα φεστιβάλ του φθινοπώρου...Πρώτη βόλτα λοιπόν μια βόλτα στο Σηκουάνα. Με κατεύθυνση το «Grand Palais» και την έκθεση του Πικάσο. Όπως όμως συμβαίνει πάντα σε αυτό το μέρος η ουρά είναι τεράστια…Κοιτάμε απέναντι, τί έχει στο «Petit Palais». «Akira Kurosawa, Les Dessins» λέει η αφίσα. Μπαίνουμε μέσα. Μια μικρή αλλά αποκαλυπτική έκθεση για μιαν άλλη πτυχή του μεγάλου Ιάπωνα σκηνοθέτη Ακίρα Κουροσάβα. Ζωγραφιές και σκίτσα για τις ταινίες του ή με αφορμή αυτές...Δεν θα ήταν όμως σωστό να αντιμετωπίσει κανείς τις ζωγραφιές αυτές μόνο σε σχέση με τις ταινίες. Πρόκειται για αυτόνομα έργα όπου βλέπουμε τη συνάντηση της Δύσης και της Ανατολής, την εξπρεσιονιστική δύναμη του σκηνοθέτη, τη βαθιά πίστη του στο ιαπωνικό πολιτισμό αλλά και το θαυμασμό του για την τέχνη του Βαν Γκογκ, του Σεζάν ή του Σαγκάλ. Οι πίνακες αφορούν τα ύστερα φιλμ του Κουροσάβα όπως το «Ran», το «Madadayo» ή το «Kagemusha». Εργα με έντονα χρώματα που μοιάζουν στην τεχνοτροπία των προαναφερθέντων ζωγράφων αλλά στα οποία η δύναμη της έκφρασης των προσώπων είναι ιδιαίτερη εντυπωσιακή. Ακόμα πιο εντυπωσιακή είναι η λεπτομέρεια στο σχεδιασμό των ενδυμάτων. Αν η όλη σύνθεση μοιάζει συχνά αφαιρετική βρίσκουμε κάθε φορά μια εκπληκτική λεπτομέρεια στα μοτίβα των ρούχων, κλασικά κεντημένα ιαπωνικά υφάσματα σαν να έχει κάτσει ο ίδιος ο σκηνοθέτης και έχει κεντήσει κάθε εκατοστό τους! Αν κάποιος δεν γνώριζε καν το κινηματογραφικό έργο του Κουροσάβα θα μπορούσε άνετα να δει αυτή την έκθεση και να θαυμάσει το ζωγραφικό του έργο ανεξάρτητα.  Βόλτα δεύτερη, Μπομπούρ…επιβάλλεται! Καμιά φορά σκέφτομαι ότι δεν νοείται να βρεθείς στο Παρίσι και να μη μπεις εκεί μέσα ακόμα και αν δεν σε ενδιαφέρει να δεις κάποια έκθεση. «Le Futurisme A Paris» είναι το όνομα της μεγάλης περιοδικής έκθεσης αυτό τον καιρό. Και ενώ το Μπομπούρ μας έχει συνηθίσει σε πολύ ενδιαφέρουσες θεματικές εκθέσεις η συγκεκριμένη είναι μάλλον απογοητευτική. Και αυτό γιατί περιορίζεται στο ζωγραφικό κομμάτι αυτής της avant garde των αρχών του εικοστού αιώνα, αφήνοντας απέξω τη λογοτεχνία, τη μουσική, το θέατρο, την αρχιτεκτονική και όλους τους άλλους τομείς στους οποίους εκφράστηκε ο φουτουρισμός. Εχω στο μυαλό μου μια έκθεση για το dada που έγινε στον ίδιο χώρο πριν μερικά χρόνια και εκεί μπορούσες με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο να παρακολουθήσεις τη γέννηση ενός καλλιτεχνικού κινήματος, τις επιρροές του και τις διασυνδέσεις του με άλλα.  Όμως, επειδή ποτέ τελικά το Μπομπούρ δεν σε απογοητεύει εντελώς, παράλληλα με την έκθεση το φθινόπωρο στον ίδιο χώρο γίνεται και ένα μίνι φεστιβάλ φουτουριστικών ταινιών. Ανάμεσα σε αυτές, για παράδειγμα, το «Pacific 231» του Ζαν Μιτρί (δωδεκάλεπτη ταινία μικρού μήκους του 1949, προηγούμενη φωτό). Αν ο φουτουρισμός εξήρε κατεξοχήν τη δύναμη της μηχανής εδώ έχουμε μια ταινία - ύμνο στη ατμομηχανή που φτιάχτηκε για να συνοδέψει το συμφωνικό έργο του Αρθουρ Χόνεγκερ. Ένα μουσικό έργο που αναπαράγει μέσω μιας συμφωνικής ορχήστρας τον ήχο του τρένου και είναι το πρώτο μουσικό έργο που ονομάστηκε μουσική urbaniste. Η ταινία βραβεύτηκε στις Κάνες με το βραβείο καλύτερου μοντάζ. Άλλη ενδιαφέρουσα ταινία το «Amor Pedestre» του Μαρσέλ Φαμπρ (δεκάλεπτη μικρού μήκους του 1914, επόμενη φωτό). Γυρισμένη εξ ολοκλήρου στο ύψος των ποδιών η ταινία διηγείται το παιχνίδι αποπλάνησης μεταξύ ενός άνδρα και μιας παντρεμένης γυναίκας, αφήνοντας τη φαντασία του θεατή να καλπάσει. Μεταξύ άλλων είδαμε επίσης ταινίες των Ενρίκο Νοβέλι («Un Matrimonio Interplanetario»), Φερνάντ Λεζέρ και Ντάντλεϊ Μέρφι («Ballet Mecanique» και «Des Pieds, Des Μains»).  Τελευταία στάση ένας νέος καλλιτεχνικός χώρος στο Παρίσι, το «CentQuatre». Ενας χώρος στέγασης και δημιουργίας καλλιτεχνών από όλους τους τομείς (βίντεο, design, ζωγραφική, μουσική, performance, γλυπτική κ.λπ.) που έφτιαξε ο δήμος του Παρισιού (και επειδή αυτά τα γράφει μία αρχιτέκτων που ασχολείται ιδιαίτερα με ζητήματα πόλης...ένας άλλος δήμος, αυτός που βρίσκεται κάτω από τον «πιο γαλανό ουρανό του κόσμου», τί κάνει σχετικά; Αστο Κατερίνα, μην μου το πεις ούτε προσωπικά...Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που όσο και αν αγαπώ την Αθήνα προτιμώ να κλείνω τα μάτια...και να φαντάζομαι ότι ζω και εγώ στο Παρίσι ή στο Λονδίνο! The urban – as – much - as – it gets editor). Αν και δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί άνοιξε τις πόρτες του στις αρχές Οκτωβρίου και έγινε αμέσως το talk of the town. Η ιδέα είναι απλή: Ο δήμος παραχωρεί για ένα διάστημα χώρο σε κάποιους καλλιτέχνες για να μείνουν και να δημιουργήσουν με την προϋπόθεση ότι μία φορά την εβδομάδα θα ανοίγουν τις πόρτες του στο κοινό και ταυτόχρονα κατά περιόδους θα κατεβάζουν τα έργα τους στους κοινόχρηστους χώρους αυτού του πρώην κρεματορίου (!!) και θα δημιουργούν in situ, κουβεντιάζοντας με το κοινό. Παράλληλα οργανώνονται εκθέσεις, συναυλίες, παραστάσεις και σύντομα θα ανοίξει και καλλιτεχνικός παιδότοπος. Όλα αυτά δίπλα στις γραμμές των τρένων του Gare De L’ Est, μια γειτονιά αρκετά υποβαθμισμένη που όμως φαίνεται ότι ο δήμος, για καλό ή για κακό, έχει βαλθεί να την κάνει τη επόμενη καλλιτεχνική γειτονιά του Παρισιού. Ήδη στην άλλη πλευρά των γραμμών των τρένου και στα πρώην κτίρια - αποθήκες του σιδηροδρομικού σταθμού γίνονται έργα για μια νέα σχολή τέχνης και ένα αθλητικό κέντρο. Αυτά από το Παρίσι, για πρώτη φορά την εφετινή σεζόν...Από τον άλλο μήνα μπαίνουμε και πάλι στη σειρά μας, συνεπείς πλέον στα ραντεβού μας και ζώντας ξανά την πόλη στη καθημερινότητα της και λιγότερο ως...τουρίστες που προσπαθούν να τα δουν όλα μέσα σε μιαν εβδομάδα!  |
